The Fall - Perverted by Language (1983)

Ik denk dat ik twaalf of zo was toen ik The Fall voor het eerst hoorde. 't Was voor we (samen met mijn nicht) afzakten naar één of andere oude cementfabriek voor het eerste optreden van Pavement in België (met als support-act onze Belgische trots Orange Black!!) - helaas: alweer was ik me niet ten volle bewust wat er mij overkwam (de Pavement-obsessie startte pas vier jaar later )

Mijn oom wou me laten horen waar dat Pavement-geluid vandaan kwam, vond deze plaat nogal hectisch (= leuk) klinken. Zou deze lp in feite even moeten uitlenen, vind ik zo maar

"Eat yourself fitter" bij John Peel op de radio, mijn introductie to The Fall .... het kan slechter niet?

Het kan nog véél beter, want de rest van deze magistrale plaat is eigenlijk stuk voor stuk interessanter dan dat eerste (toch beregoeie) nummer. (de 4 bonustracks waar deze lijst mee opent ken ik niet, ik spreek hier over vinyl)

Neighbourhood of infinity rockt en gromt, in een prachtig rammelend geluid.

Garden is een nummer van The Fall op een wijze waarin Smith cs indertijd uitblonken, traag, hypnotiserend, spaarzaam geinstrumenteerd en met gedeclameerde zang (waar je geen snars van begreep)

Hotel Blöedel is bij mijn weten de introductie van Brix in het bandgeluid, althans op zang. De platen hierna zouden een onmiskenbaar Brix-stempel krijgen, om van de optredens maar niet te spreken. Het nummer is buitengewoon vaag, met viool (les 1, naar ik veronderstel) en vocalen via de telefoon ingezongen. "Two thousand dead Thai monks in SS uniforms ..." heeft iemand enig idee waar Mark het hier over heeft?

Smile ... zelden was The Fall zó bezeten en behekst als in dit nummer. Smith klinkt hier buitengewoon intimiderend, het nummer sleept zich zonder versnellingen naar een vocale apocalyps. Decadence & anarchy !

I feel Voxish rommelt lekker door, snel naar het volgende hoogtepunt:

Tempo house... nu weer wat trager in de weer, maar even bijtend als eerdere songs op deze plaat. Het nummer klinkt als een live-opname, de bas zit hier zwaar voorin de mix. Iets wat The Fall altijd goed heeft gedaan (en wat ik nu wel eens bij ze mis)

Het laatste vinyl-nummer is Hexen definite/strife knot (Smith kon indertijd titels maken die net zo beeldend waren als die van de andere Smiths ...) De toonzetting veranderd hier enigszins. Het laat zich bij momenten zowaar aanhoren als een stuk Fall-ambient, hoogst noodzakelijk na al het cyaankali dat Smith in de eerdere nummers op de argeloze luisteraar heeft losgelaten. Weldadig....

Mijn eerste kennismaking met het fenomeen Mark Edward Smith en zijn band? De video voor Free Range op MTV2, geweldig vond ik dat. Alleen stond er niet bij wie het was of hoe het nummer heettte... Toen ik er eindelijk achter kwam welke band dat was, heb ik gelijk een hoop van The Fall gedownload en na daarna kwam Reformation Post TLC! tegen. Een openbaring voor mij als liefhebber van post-punk en wave.

Op mijn LP (zo'n grote schijf, meestal zwart) staan de volgende nrs.
1. Eat Yourself Fitter
2. Neighbourhood of Infinity
3. Garden
4. Hotel Bloedel
----
5. Smile
6. I Feel Voxish
7. Tempo House
8. Hexen Definitive/Strife Knot.

Waar het andere vandaan komt weet ik niet, maar kan niet anders dan deze plaat vervuilen.

en dat is helemaal waar.
dood aan de bonustracks !

Daar ben ik het helemaal mee eens.
Doe de bonustracks op een aparte cd erbij.

Enkele van mijn favoriete Fall-tracks staan op deze plaat... Garden, Smile en vooral Hexen Definitive/Strife Knot. Hotel Blöedel is ook erg gaaf. Wat een vreemd nummer is dat eigenlijk. Éen van de meest consistente Fall-platen (cantradictio interno). 4.5*

Hotel Blöedel.

Perverted By Language is een contrastrijke plaat. Aan de ene kant staan lange, bezwerende nummers op als Garden, Tempo House en Hexen Definitive/Strife Knot. Alleen al om de titel verdient dat laatste nummer een nobelprijs, maar het is ook nog eens één van mijn favoriete Fall-nummers. Schitterend gewoon hoe spannend en mysterieus dit nummer over de volle speellengte blijft. De Engelsen hebben er een mooie term voor: eerie. Dit nummer is eerie.

Aan de andere kant heb je ongemeen felle nummers zoals striemende Smile (het hardste Fall-nummer?) en het ironische Eat Yourself Fitter. Hotel Bloëdel is een erg vreemd maar pakkend nummer, en hierop is Smith's vrouw Brix voor het eerst te horen. De jaren hierna zou zij behoorlijk haar stempel op de band drukken. I Feel Voxish intrigeert en irriteert op een manier zoals alleen the Fall dat kan.

Één van mijn favoriete Fall-platen, die voorbij is voor je er erg in hebt. En dan zet je hem nog maar eens op, en nog eens...

...en 24 jaar later zet je 'm in je top 10



Eerie is trouwens wel een treffende omschrijving van de spanningsboog die The Fall hier omhoog trekt. Dit is tevens de laatste release waar langere, monotone stukken op te vinden zijn (of wacht, op Bend Sinister vinden we ook nog een staartje)

Ook hier de favoriete Fall-plaat. Ik heb de groep 2 jaar geleden wel leren kennen via Hex Enduction Hour, maar die is achteraf gezien niet zo sterk als dit meesterwerk (hoewel je op je zestiende daar toch anders over denkt). The Fall klinkt haast buitenaards op Perverted By Language; hiermee valt niks te vergelijken.

De manier waarop "Eat Y'self Fitter" alleen al van start gaat: dat repetitieve drumpatroon, die twee schizofrene gitaarakkoorden, de idiote breaks... Het is een geweldig nummer van start tot einde. Dat haast bewust niet opbouwen naar een climax maar gewoon door blijven scheuren, en uiteindelijk toch die angstaanjagende explosies in Graig Scanlons gitaarwerk, dat maakt het gewoon. Eén van mijn favoriete Fall-nummers aller tijden.

Dan het venijnig rockende "Neighbourhood of Infinity" en het bezwerende "Garden" ("A jew on a motorbike-eh!") die erop volgen, beiden magnifiek. Het nummer dat de eerste platenkant afsluit, is echter nog beter! "Hotel Bloedel" is Brix's hoogtepunt in haar Fallcarriere voor mij, met haar stem in de verte en die mooie akoestische gitaar. Ik krijg er steeds kippenvel van.

En dan de tweede plaatkant. "Smile" is inderdaad nog zo'n kraker met zijn duizelingwekkende opbouw en MES' stemuithalen, en daarom mijn tweede keuze voor beste song (naast "Eat"). De "poppy" rocker "I Feel Voxish" met zijn geweldige basriff toont de toekomst voor The Fall, en die ziet er op dat moment geweldig uit. En ja, "Tempo House" en "Hexen Definitive/Strife Knot" zijn weer twee repetitiefeesten die je niet loslaten. Een verdiende 5.

Ohja, zeker niet dood aan de bonustracks. Toegegeven, ze staan slecht geplaatst (gelukkig niet zoals bij The Wonderful and Frightening World recht in het midden van de plaat, waardoor de ervaring compleet naar de kloten is), maar nummers als "Wings" en "Kicker Conspiracy" zijn Fallklassiekers zonder weerga. Ook al ben ik geen fan van "Ludd Gang" zijn die nummers nog altijd meer dan welkom.

Reformation Post TLC heeft Das Boat en in mindere mate, Systematic Abuse.

Omdat ik de openings track soms een beetje irritant vind maar 4,5*n

What's a computer?

And it's quiiiiieeet agaaain!

Ook een van mijn Fall-favorieten, ik krijg zoveel romantische flashbacks (het gevoel van een onbekend café binnenlopen als je met vrienden op vakantie bent) als ik Hotel Blöedel hoor.

Sterker nog, het is een liveopname uit the Hacienda, Manchester

Ben benieuwd of het op de lange duur gaat klikken tussen mij en dit album.

Goede momenten (Smile, Hotel en Hexen) wisselen zich af met momenten die me behoorlijk irriteren (Eat en Strife).

Vanwege het eigenzinnige karakter sprak dit album me wel aan en heb ik het behoorlijk wat malen beluisterd. Het werd mij steeds meer duidelijk dat het album voor mij begon bij Hotel. Goede track, maar er zijn er al drie aan vooraf gegaan.... En die bevallen niet. De openingstrack vind ik ronduit irritant, Neighbourhood doet niks met me en Garden is aardig, maar duurt te lang.

Hotel vind ik zeer aangenaam. Sowieso hou ik van nummers met vrouwelijke en mannelijke zang, mits goed uitgevoerd en dat is hier het geval.

Smile is hier mijn persoonlijk favoriet. Heerlijk hoe dat smile er iedere keer uitkomt.

Helaas begint het volgende feestje voor mij pas bij Hexen Definitive en bevalt het tweede gedeelte daarvan(Strife Knot) totaal niet.

Al met al bevalt het mij over het geheel dan toch maar matig.

Misschien dan met beeld bij het geluid ?

"The Dutch are weeping, in four languages at least"

Klinkt kwa brakke productie erg Sonic Youth. Al kan dat ook aan de tijd liggen natuurlijk.

Hex was een grote sprong voorwaarts qua.. alles. Maar toch vind ik dit album nog een pak beter. Zag het ooit omschreven als 'het abnormale van het normale'', vond ik treffend. Mooie hoes ook, net als hier bij de reviews een vleugje Dix?

Fijne album van The Fall. En, zoals Joey B boven al terecht schreef, de song 'I Feel Voxish' met een 'geweldige basrif'. Helemaal correct. Maar voor mij wel een reden voor een half puntje strafaftrek, want dat basloopje lijkt wel erg veel op dat van Peter Hook voor een song van Joy Division of de vroege New Order. Welke song ook alweer?

**denk, denk**

Dit is misschien wel één van de sterkere albumcovers die ik ken. Past uitstekend bij de vunzige, cynische muziek. Al het 'mooie' is hier succesvol weggesneden met een bot slagersmes dat zojuist uit een beschimmeld karkas is getrokken. Heerlijk

Kan me dit herinneren als heel erg depri muziek. Cult, dat wel maar op een nare manier.
Brrr.

Depri?
Subversief, intimiderend en irritant, zeker ... maar toch niet ontmoedigend. Nee ik zou The Fall niet depri willen noemen ...

Positief kun je dit dan ook weer niet noemen

Ik begrijp buizen wel. Je zou, zeker op het eerste gehoor, moedeloos kunnen worden van deze doordreunende drumslagen en dreigende bas- en gitaarriffs. Vooral tijdens de langere nummers die maar door blijven slepen (zoals het fantastische Tempo House!). Het wauwelende gepreek van Mark E. Smith maakt het geheel verder ook niet vrolijker.

Hoewel geen lichte kost zou ik het echter zelf ook niet als 'depri' beschrijven. Ik vind het nergens melancholisch overkomen, daar klinkt het weer te strijdvaardig voor. Wel hangt er een donker, negatief en, zoals ik al zei, cynisch sfeertje over het geheel.

Intimiderend vind ik trouwens een mooi gekozen woord bij deze plaat.

Dit is pas de tweede plaat van The Fall die ik leer kennen, maar ik vermoed zomaar dat er nog meer gaan volgen

Na een eerste luisterbeurt lijkt deze me nog meer te bevallen dan de twee albums die hierna kwamen.

Garden, Smile en Tempo House voorlopig de hoogtepunten, maar met name de sfeer van het gehele album maakt indruk. Intimiderend is inderdaad een accurate beschrijving.

Hotel bloedel