Stan Getz & Bill Evans - Getz & Evans (1964)

Bill Evans is aardig op dreef, Stan Getz is saai (zoals altijd).

Wat is in Godsnaam jouw probleem? Stan Getz saai? Ok, samen met Gillispie valt hij tegen, maar hier slaagt hij erin me echt te raken, in een groot deel van de nummers. Volgens mij een must voor Jazz-liefhebbers, Getz' schreinende sax en Bill's melancholische ( ) ) piano blijken een gouden combinatie.
4* (omdat ik er alsnog niet het volle uur met m'n volledige aandacht kan bijblijven)

Niet echt een probleem, ik vind Stan Getz een oninteressante saxofonist, komt op mij altijd ontzettend saai over.
Hij speelt leuk maar hij spettert niet, hij "leeft" z'n muziek niet, hij bedenkt zijn muziek, hij speelt niet vanuit zijn ballen en zijn hart maar met zijn verstand, het is altijd alleen maar die trage Getz sound.

Dat gevoel heb ik in elk geval niet, ik vind het al best als hij vanuit z'n hart speelt, en dat gevoel heb ik hier wel... Ik veronderstel (/hoop) dat je bv. Sonny Rollins of John Coltrane niet saai vindt???

Ik zal de laaste zijn om je dit plezier niet gunnen, iedereen heeft zijn eigen smaak (gelukkig).

Sonny Rollins is meestal aardig op dreef maar die heeft ook nog wel eens van die sukkel momenten, John Coltrane is mijn saxofoon-god , die man was briljant, zeker in zijn latere werk.

Live in Japan-achtig? Daar vind ik (voorlopig nog) niet veel aan...

Om de paar jaar weer eens luisteren, interessant en leuk, vooral voor jezelf, om te zien of je anders naar muziek bent gaan luisteren.

Stan vrolijkt de boel hier nog leuk op, voor het overige geen uitschieter, deze plaat

titel van dit album is volgens internet night & day