Joe Cocker - I Can Stand a Little Rain (1974)

Raar dat er bij dit album geen berichten geplaatst zijn. Dit album behoort wat mij betreft toch bij het betere werk van de man. Hier hoor je een man die aan de zelfkant van het leven staat. De nummers zijn somber, ruig en puur. Aan de zoeter nummers als "Sing me a song" en "Performance", moest ik toen ik hem aanschafte wel wennen. Maar in de meeste tracks is het toch wel weer "Good-old-Joe". Het openingsnummer pakt je gelijk in. Grappig dat een klein mooi liedje van Billy Preston "You are so beautiful" later zo'n grote Cocker-hit geworden is.

Toen Joe Cocker overleed las ik allerlei necrologieën met waardeoordelen over zijn werk.
Lang niet altijd herkende ik de beoordelingen van zijn albums - dit I Can Stand A Little Rain vind ik bijvoorbeeld -in tegenstelling tot de meeste recensenten - een prachtig album, mooi geproduceerd door Jim Price, met een paar tamelijk sombere liedjes, en dat komt het album ten goede. Zodra Cocker zijn stem verheft gaat het naar mijn smaak fout. I Get Mad klinkt bijvoorbeeld niet erg fraai, Cocker's stem is aardig aan flarden (duidelijk te horen).
In instrumentaal opzicht vind ik alles heel behoorlijk en bekoorlijk, met het prominent aanwezige pianospel van Nicky Hopkins als extra attractie. Mooiste nummers vond ik het door Jim Webb geschreven The Moon Is A Harsh Mistress, het prachtige Don't Forget Me (geschreven door Harry Nilsson), maar ook het in allerlei nabeschouwingen afgezeken You Are So Beautiful en vooral de Randy Newman-compositie Guilty waarmee het album afsluit. Randy Newman begeleidt hier op piano.

Nu ik even noodgedwongen een tijd thuiszit, bekijk ik een aantal opgenomen programma's waar anders nooit tijd voor lijkt te zijn. Ik bekeek zopas de film 'Mad Dog, White Soul' over het leven van Joe Cocker, opgenomen van Canvas (leve Cancas ).
Joe Cocker: Mad Dog with Soul (2017) - IMDb

In de periode van dit en een aantal volgende albums zat hij echt wel heel diep. Een groot drug- en drankgebruik verwoestte bijna zijn leven. In die jaren was drugs en drank in het artiestenmilieu een heel normaal verschijnsel. Vandaag de dag is dit onbegrijpelijk omdat we ons niet in die tijdsgeest kunnen plaatsen.

Heel triest natuurlijk , maar dit album is als gevolg een collectie van sombere, gevoelige en pure songs. De tristesse is troostend. Voor mij is het een kleine parel.

Veel te zoet, dit album. Alle nummers zijn een beetje hetzelfde.