Joe Cocker - I Can Stand a Little Rain (1974)

Raar dat er bij dit album geen berichten geplaatst zijn. Dit album behoort wat mij betreft toch bij het betere werk van de man. Hier hoor je een man die aan de zelfkant van het leven staat. De nummers zijn somber, ruig en puur. Aan de zoeter nummers als "Sing me a song" en "Performance", moest ik toen ik hem aanschafte wel wennen. Maar in de meeste tracks is het toch wel weer "Good-old-Joe". Het openingsnummer pakt je gelijk in. Grappig dat een klein mooi liedje van Billy Preston "You are so beautiful" later zo'n grote Cocker-hit geworden is.

Toen Joe Cocker overleed las ik allerlei necrologieën met waardeoordelen over zijn werk.
Lang niet altijd herkende ik de beoordelingen van zijn albums - dit I Can Stand A Little Rain vind ik bijvoorbeeld -in tegenstelling tot de meeste recensenten - een prachtig album, mooi geproduceerd door Jim Price, met een paar tamelijk sombere liedjes, en dat komt het album ten goede. Zodra Cocker zijn stem verheft gaat het naar mijn smaak fout. I Get Mad klinkt bijvoorbeeld niet erg fraai, Cocker's stem is aardig aan flarden (duidelijk te horen).
In instrumentaal opzicht vind ik alles heel behoorlijk en bekoorlijk, met het prominent aanwezige pianospel van Nicky Hopkins als extra attractie. Mooiste nummers vond ik het door Jim Webb geschreven The Moon Is A Harsh Mistress, het prachtige Don't Forget Me (geschreven door Harry Nilsson), maar ook het in allerlei nabeschouwingen afgezeken You Are So Beautiful en vooral de Randy Newman-compositie Guilty waarmee het album afsluit. Randy Newman begeleidt hier op piano.

Nu ik even noodgedwongen een tijd thuiszit, bekijk ik een aantal opgenomen programma's waar anders nooit tijd voor lijkt te zijn. Ik bekeek zopas de film 'Mad Dog, White Soul' over het leven van Joe Cocker, opgenomen van Canvas (leve Cancas ).
Joe Cocker: Mad Dog with Soul (2017) - IMDb

In de periode van dit en een aantal volgende albums zat hij echt wel heel diep. Een groot drug- en drankgebruik verwoestte bijna zijn leven. In die jaren was drugs en drank in het artiestenmilieu een heel normaal verschijnsel. Vandaag de dag is dit onbegrijpelijk omdat we ons niet in die tijdsgeest kunnen plaatsen.

Heel triest natuurlijk , maar dit album is als gevolg een collectie van sombere, gevoelige en pure songs. De tristesse is troostend. Voor mij is het een kleine parel.

Veel te zoet, dit album. Alle nummers zijn een beetje hetzelfde.

het vijfde album van Joe Cocker. ben niet zo'n fan van de arrangementen en de op zijn albums soms erg volle productie van Jim Price. gelukkig valt dat op dit album mee, uitgezonderd de opener "Put Out the Light" en het dreinende, volgepropte "I Get Mad". het rustige "Sing Me a Song" geen al te sterk nummer van de Noord-Ierse gitarist Henry McCullough en de ballads "It's a Sin When You Love", een mindere compositie van de vermaarde songwriter Jimmy Webb en "Performance" (Allen Toussaint) vallen enigszins tegen.

de uitschieters zijn de piano ballads "The Moon Is a Harsh Mistress" het tweede Jimmy Webb nummer en de Randy Newman cover "Guilty", met piano begeleiding van Jimmy Webb respectievelijk Randy Newman zelf. nummers waar de productie klein wordt gehouden met alle ruimte voor de machtige stem van Joe Cocker.

de sterke melodie van het mid-tempo "Don't Forget Me" (Harry Nilsson) en de ballad "You Are So Beautiful" (Preston/Fisher) dat uitgroeide tot 1 van zijn grootste hits bekoren eveneens. zag Joe Cocker dit nummer ooit live uitvoeren waarbij de zang uit zijn tenen leek te moeten komen.

onder het legertje sessiemuzikanten bevinden zich Nicky Hopkins/David Paich/Richard Tee (piano), Cornell Dupree/Jay Graydon/Henry McCullough (guitar), Ollie E. Brown/Jeff Porcaro (drums) en een blazerssectie met Jim Horn en Jim Price. de fraaie koortjes werden verzorgd door o.a. Venetta Fields, Clydie King en Shirley Matthews.

Album werd geproduceerd door Jim Price
Recorded at the Village Recorder, West Los Angeles

citaat uit de liner notes (Dennis Turner)

"The release of this album in 1974, his fifth of new material, marked something of a turning point in the erratic career of Joe Cocker. He had spent years of working as a fitter for the East Midlands Gas Board by day and playing the clubs around his native Sheffield by night before bursting on on to the pop scene in 1968 with a sensational cover version of "With A Little Help From My Friends". The albums which followed combined Cocker's remarkable blues voice, which owed much to the influence of Ray Charles, with some of the best session musicians on imaginative reworkings of well-known songs.

The gruelling pace of the next few years , however, took its toll on Joe. In particular, the hugely successful but physically exhausting Mad Dogs and Englishmen Tour in 1970 led to a decline in the quality of his recorded output and an unpredictability in his live appearance. In an attempt to re-establish his career, Cocker left England for Los Angeles in 1974, where he teamed up with session trumpet player Jim Price, the producer of this album"

Het verhaal is natuurlijk dat producer Jim Price na afloop van de opnamen nog allerlei strijkerspartijen toevoegde, zonder dat Joe daar van wist. Die hoorde dat pas toen hij de plaat thuis op de draaitafel legde en was 'not amused'. Toch mag ik dit album best graag horen. Op een enkel nummer na - het inderdaad wat mislukte I get mad - laat het Joe Cocker van een rustige kant zien, en dat beheerst hij ook heel goed. Ik vind deze in elk geval een stuk beter dan de opvolger Jamaica say you will, maar weer net een fractie minder dan het album dat hierna volgt: Stingray, een onderschat en bijna vergeten hoogtepunt in Joe's carrière.

You are so beautiful werd inderdaad een van zijn grootste hits. Maar dan wel alleen in de VS en Canada, waar het respectievelijk tot de 5e en 4e plaats in de hitlijst reikte. Elders in de wereld deed het nummer vrijwel niets, ook bij ons niet. Al is het naderhand natuurlijk toch wel uitgegroeid tot een van de hoekstenen in zijn oeuvre.