Clive Nolan - Alchemy (2013)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Metal Mind
-
Prologue – Overture (3:20)
-
Deception (5:35)
-
One for the Noose (5:42)
-
The Warning (4:05)
-
Amelia (4:09)
-
King Explains (5:35)
-
Desperate Days (2:43)
-
Planning a Break-In (1:20)
-
Quaternary Plan (5:18)
-
The Unwelcome Guest (4:55)
-
Waiting for the News (4:31)
-
The Girl I Was (6:05)
-
Highgate (8:17)
-
The Labyrinth (4:42)
-
Ambush (3:08)
-
Tide of Wealth (5:57)
-
Jagman Arrives (1:46)
-
The End Justifies the Means (3:33)
-
Sanctuary (5:43)
-
Street Fight (3:26)
-
Amelia Dies (3:20)
-
Burial at Sea (6:21)
-
Share This Dream (3:36)
-
Treachery (4:21)
-
The Ritual (2:12)
-
Anzeray Speaks (5:04)
-
Aftermath (3:53)
0
geplaatst: 21 april 2013, 12:38 uur
Ha, de nieuwe uitputtingsslag van Clive Nolan!
Bij tijd en wijle is het muzikaal erg aardig maar verder is het toch vooral veel hoorspel of musical dus alleen leuk als je er geconcentreerd naar wil luisteren (het kwam op mij nogal Indiana Jones-achtig over). Misschien leuk om live te zien (al vond ik She ook een hele zit) maar zo op plaat kan ik er weinig mee.
Bij tijd en wijle is het muzikaal erg aardig maar verder is het toch vooral veel hoorspel of musical dus alleen leuk als je er geconcentreerd naar wil luisteren (het kwam op mij nogal Indiana Jones-achtig over). Misschien leuk om live te zien (al vond ik She ook een hele zit) maar zo op plaat kan ik er weinig mee.
0
geplaatst: 13 augustus 2014, 21:50 uur
Ruim een jaar later kom ik hier toch wel enigszins op terug. Inmiddels heb ik deze musical ook een keer live gezien en dat voegde wel wat toe maar ook als luisterervaring is dit goed te doen. Ook maakt kennis van het verhaal het luisteren leuker.
Twee uur is lang en na een sterk begin zakt het aan het eind van de eerste act behoorlijk in met een paar redelijk suffe nummers. Gelukkig bevat de tweede akte vooral aardige melodieën. De nummers zijn - zoals het een musical betaamt - gevarieerd, met veel duetten en koortjes. Muzikaal is het voor Nolan-begrippen allemaal vrij ingetogen.
Grootste minpunt van Clive Nolan-musicals vind ik Agnieszka Swita. Ik heb geen idee wat Nolan in haar waardeert maar wat mij betreft is elke poging een semi-professionele voorstelling te maken bij voorbaat mislukt door die rare stem en dat vreselijke accent.
De overige vocalisten variëreren van redelijk (Nolan, David Clifford) tot goed (Victoria Bolley). David Clifford laat hier duidelijk horen dat zijn zang sterk verbeterd is sinds hij midden jaren negentig de zang overnam bij Red Jasper.
Bijrollen zijn er van Tracy Hitchings (Landmarq), Paul Manzi (Arena), Andy Sears (Twelfth Night), Damian Wilson (Threshold), Paul Menel (voorheen IQ), Noel Calcaterra en Chris Lewis (mij beide onbekend maar zeker die laatste heeft een goede dramatische performance). Veel vocalisten hebben maar één nummer te zingen, wat het live tot een vrij prijzig geheel maakt, en wat ook niet altijd even nodig is, sommige rollen lijken me verhaaltechnisch vrij overbodig.
Wat wel een hoop toevoegt is het koor, dat zowel ondersteunend als solo wordt ingezet. De kooropeming van One for the Noose is zelfs een van de sterkste stukken op het album.
Al met al dus toch wel een aardig geheel en in ieder geval beter dan voorganger She.
Twee uur is lang en na een sterk begin zakt het aan het eind van de eerste act behoorlijk in met een paar redelijk suffe nummers. Gelukkig bevat de tweede akte vooral aardige melodieën. De nummers zijn - zoals het een musical betaamt - gevarieerd, met veel duetten en koortjes. Muzikaal is het voor Nolan-begrippen allemaal vrij ingetogen.
Grootste minpunt van Clive Nolan-musicals vind ik Agnieszka Swita. Ik heb geen idee wat Nolan in haar waardeert maar wat mij betreft is elke poging een semi-professionele voorstelling te maken bij voorbaat mislukt door die rare stem en dat vreselijke accent.
De overige vocalisten variëreren van redelijk (Nolan, David Clifford) tot goed (Victoria Bolley). David Clifford laat hier duidelijk horen dat zijn zang sterk verbeterd is sinds hij midden jaren negentig de zang overnam bij Red Jasper.
Bijrollen zijn er van Tracy Hitchings (Landmarq), Paul Manzi (Arena), Andy Sears (Twelfth Night), Damian Wilson (Threshold), Paul Menel (voorheen IQ), Noel Calcaterra en Chris Lewis (mij beide onbekend maar zeker die laatste heeft een goede dramatische performance). Veel vocalisten hebben maar één nummer te zingen, wat het live tot een vrij prijzig geheel maakt, en wat ook niet altijd even nodig is, sommige rollen lijken me verhaaltechnisch vrij overbodig.
Wat wel een hoop toevoegt is het koor, dat zowel ondersteunend als solo wordt ingezet. De kooropeming van One for the Noose is zelfs een van de sterkste stukken op het album.
Al met al dus toch wel een aardig geheel en in ieder geval beter dan voorganger She.
* denotes required fields.
* denotes required fields.