Autopsy - The Headless Ritual (2013)

Tof nieuw album van Autopsy. The Headless Ritual is een stuk compacter dan Macabre Eternal en biedt derhalve weer meer luisterplezier. Het gitaarwerk is bij vlagen ronduit spetterend en de sound is zoals gewoonlijk weer lekker zompig en vooral smerig. Sinds de matige wederopstanding in 2010 is de band rondom Chris Reifert alleen maar weer sterker en beter geworden.

Interessant, ik heb meteen een bestelling geplaatst. Van de wederopstanding draai ik The Tomb Within eigenlijk niet meer. Macabre Eternal is hier laatst nog gedraaid. Hebben ze dezelfde bassist nog in de gelederen? Want in bassisten hebben ze veel verloop gehad.

Het is dezelfde bezetting als van Macabre Eternal. The Tomb Within vind ik zelf niet zoveel aan. Macabre Eternal vond ik bij vlagen wel sterk. Ik heb alleen nog maar een promo en ik moet hem wat vaker horen, maar deze is misschien wel net zo goed als Mental Funeral of Severed Survival. Een must voor oldschool deathmetalfanaten.

Lijkt me lastig hoor om die twee platen te evenaren. Macabre Eternal was heel behoorlijk, maar blijf toch duidelijk achter bij het werk wat ze rond 1990 uitbrachten. Dan moet deze dus al een pak beter zijn. Uit nieuwsgierigheid schuif ik deze naar de bovenkant van mijn lijstje.

Ik heb 'm Inmiddels een aantal malen beluisterd en ik moet Edwynn grotendeels gelijk geven. Ok, het geheel klinkt weinig origineel en de teksten blijven uitermate kinderachtig, maar toch...
De plaat is qua productie zo heerlijk smerig in elkaar gedraaid en de ranzige rochelgrunt van meneer Reifert past daar zo ongelofelijk perfect bij, dat ik ondanks genoemde 'minpunten' eigenlijk direct wel om ben.

Nee, ik wil eigenlijk niet dat het origineel of vernieuwend klinkt en op diepzinnige hersenspinsels zit ik in dit geval al helemaal niet te wachten. Ik wil precies wat ik hoor: stroperige midtempo death herhaaldelijk uiteengereten door geweldadige gitaaraanvallen en met de botte bijl mijn hersenpan in gehamerd door een rauw blaffende maniak.

When Hammer Meets Bone vat dit gevoel overigens perfect samen in één nummer.

Het album is zo'n 20 minuten korter dan Macabre Eternal, wat de compactheid ten goede komt.
Op Macabre Eternal zingt gitarist Eric Cutler 3 nummers, iets wat ze op The Headless Ritual gelukkig achterwege laten. Wel kent The Headless Ritual meer fade-outs. Alle bandleden deden bij het componeren een duit in het zakje en bassist Joe Trevisano is inderdaad op zijn plaats gebleven.
Het eerste nummer bevat een heerlijk trage bas-break en behoort tot mijn favorieten. The Headless Ritual lijkt met neuslengte voorsprong beter te zijn dan Macabre Eternal. Ik ben positief verrast, mede omdat ik de nieuwe nummers op de compilatie All Tomorrow's Funerals uit 2012 niet zo sterk vond.

Bij dit soort death metal weet je wat je kan verwachten. Het zal dus nooit origineel zijn. Het gaat dan ook om de nummers en de vibe. Beide aspecten zijn meer dan in orde op The Headless Ritual. When Hammer Meets Bone is hier ook favoriet. De rest mag er ook zijn. Sommige gitaarlicks zijn bijna flitsend te noemen. Daartegenover staan genoeg zompige passages waarin op rot vlees beluste maden de ruimte krijgen om wellustig te kronkelen in de etterende wonden die even daarvoor door de voormalige Deathtrommelaar geslagen zijn. Chris Reifert krijst, gilt en brult daarnaast alles ook nog eens buitengewoon onsmakelijk aan elkaar. En even voel ik mij weer veertien.