Laura - Mapping Your Dreams (2004)

Het openingsnummer, Jericho. Is het niet die oude stad waar je zeven lange rondes met bazuingeschal en geschreeuw om heen moet lopen voor de stadsmuren vallen? Post-rock mag ook, het opbouwende spektakel doet de muren al na 2 minuten vallen. Braak ligt een prachtige muziekstad, ingezet door het bloedstollende Levodopa. We horen post-rock muziek met een nooit eerder gehoorde shoegaze-gitaar er doorheen walmend. (Je vraagt je af, waar komt dit geluid vandaan?) Het drum- en baswerk valt op door zijn stevigheid en rechtdoorzee karakter. Dit is een heus 5,0* nummer. De opbouw geweldig, en ook de stukjes waar even rustiger aan gedaan wordt. Na anderhalf minuut wordt er wat gas terugnomen, en het voelt even aan alsof de drum niet meer in de goede versnelling staat, maar het hoort zo, erg mooi gedaan. En wat dacht je van die outro? Die melodie vanaf 4:15, met daarachter nog steeds die walmende gitaar, en oplopende intensiteit van de begeleidende instrumenten. Helemaal geweldig. We Should Keep This Secret spant de kroon. On-Aardse gitaaruitingen, afgewisseld door fijngevoelige Sigur Ros-geluidjes, en vanuit de rust instormende vastberaden goedaardige power, zo overtuigend, zo overweldigend. Muziek bestaat niet beter.

Het hoogst mogelijke niveau wordt niet vastgehouden. Fugitive is wat ingetogener en kleiner en klinkt erg verlaten. Vanaf nu is het album ook niet ieder nummer instrumentaal meer. De zang klinkt als een Thom Yorke die de limieten van de toonladder in zijn waarde laat, en een lichte (angstige?) trilling in zijn stem legt. Het nummer kent enkele fases van ontlading, wat een post-rock nummer kenmerkt. De sterke lijn van de eerste drie nummers heeft het album toch helaas niet volgehouden. Hoe krachtig alles ook nog steeds over wordt gebracht, het contact met deze luisteraar verzwakt ietwat. We Are Mapping Your Dreams en Hikikomori zijn mooie nummers, maar niet zo kippenvelopwekkend als de start, en dat verschil merk je gewoon een beetje.Raise Your Flags trekt met zijn resolute wijsje nog wel even de aandacht, en Ariadne is bij vlagen ook erg mooi. In zijn geheel een explosief nummer, maar toch ietsjes statisch. Het album gaat uit met een redelijk akoestisch nummer.

Een geslaagde mengelmoes van My Bloody Valentine, Explosions in the Sky, Radiohead, Engineers, Coldplay en Sigur Ros. Als je tijd hebt, ga die eerste drie nummers luisteren! 4,25*.