The Jeff Healey Band - Cover to Cover (1995)

Goed album waar Jeff Healey alleen maar covers ten gehore brengt.
Er staan best wel stevige nummers op (Communication Breakdown) , afgewisseld met echte electric-blues nummers.
3,5*

Ik kocht deze destijds voor de Beatles-cover Yer Blues, Jeff kwijt zich goed van zijn taak, de covers zijn geslaagd, maar het blijven natuurlijk covers, dus leuk maar niet speciaal.

Bijna alle goeie gitaristen stelen van zij die hen ooit zijn voorgegaan, de meesten laten het gewoon minder hard opvallen dan Jeff Healey hier doet. Ik vind het alvast erg straf wat hij hier tevoorschijn tovert, zeker als je beseft dat deze man quasi gans zijn leven blind geweest is. Mooi dat hij kan bewijzen dat zelfs zo een handicap je absoluut niet hoeft tegen te houden ambitie te hebben om ergens heel erg goed in te worden.

Nog een anekdote trouwens die bewijst dat Jeff Healey ook op andere vlakken perfect met zijn blindheid heeft leren leven: Midden jaren '90 heb ik Jeff Healey gezien in de Vooruit in Gent (jawel, ik was toen eigenlijk veel te jong...). Behalve dat ik toen heel erg onder de indruk was van zijn manier van spelen, herinner ik me nog heel goed dat Jeff zich op een bepaald moment begon te ergeren aan een erg luidruchtige, aanstellerige en dronken man die Jeff min of meer aan het uitdagen was.

Na een tijdje reageerde Jeff zelfs, eerst verbaal en nadien op een manier die ik nooit zal vergeten. Jeff dreigde er (half al lachend) mee om een beker bier naar "die fan" zijn kop te gooien, een raar dreigement natuurlijk voor iemand die blind is tegenover iemand die toch algauw een meter of 15 van het podium verwijderd stond. Die gast in het publiek reageerde hier dan ook tamelijk schertsend op. Zijn lach was echter nog niet uitgestorven of hij had al een volle beker bier recht tegen zijn hoofd gekregen. Supermoment, waarna de sfeer in de zaal niet meer stuk kon en die gast zich niet meer laten horen heeft! Schitterend, niet?

schitterend op de afdeling sterke verhalen iig

Hier kan ik me ook goed in vinden. Toch enkele uitblinkertjes, o.a. 'Angel'.

Saaie bluesrockplaat vol met overbodige covers op. Meer kan ik hier niet van maken. Alleen het afsluitende, akoestische Me and My Crazy Self kan ik nog tolereren.

Dit moest toch de ultieme barband zijn geweest. Helaas staat op Spotify een versie van slechts 12 nummers, dus kan ik dit geen beoordeling geven, maar de 12 nummers versie vind ik een 3.5 waard. Fantastisch gitaarspel, goed gezongen, maar de songkeuze kon ietsjes beter.

Lekker album. Ik ben het eens met wat hierboven wordt gezegd, dat het lekker is als je in een kroeg bent en deze nummers worden gespeeld.

Heerlijke no-nonsense stompende bluesrock.