David Lemaitre - Latitude (2013)

Waarom Bolivia? De beste man woont en werkt al jaren in Berlijn...

... maar is geboren in Bolivia en is voor zover ik weet niet genaturaliseerd tot Duitser. De nationaliteit is nu eenmaal wat telt op MuMe.

Het verbaast me dat deze artiest hier momenteel nog onder de radar blijft!!!

Wat een pareltjes... Bij Megalomania dacht ik dat het misschien wat richting Two Door Cinema Club of Phoenix opging, maar eigenlijk is het niet geheel representatief voor de rest van het album waar de melancholische ondertoon veel sterker doordringt en vervolgens vervalt daarmee de vergelijking met deze bands.

In Megalomania overheersen de electronische tunetjes, terwijl in Spirals de gitaar en de viool me meer in de melancholie meeslepen. Magnolia start met een pianomelodie... deze eenvoudige afwisseling in boventonen houdt het geheel en het album ontzettend boeiend, alsmede de fantastische teksten en stem van David Lemaitre zonder daarmee de eenheid te verliezen. The Incredible Airplane Party ademt weer volop energie uit, klapgeluidjes, fluitjes... opdat je weer energie krijgt om de rest van de melancholie van het album te overleven. Het album voelt ontzettend in balans voor mij. Na vele luisterbeurten verveelt deze dan ook nog altijd niet.

Lees ook zeker het interview met David Lemaitre op Da Music waar hij uitweidt over enkele van zijn liedjes (David Lemaitre interview DaMusic). Onder meer in zijn bespreking van Megalomania over het oproepen van een innerlijke revolutie, het vorm geven aan jezelf. Het liedje drukt het contrast uit van het beeld dat je naar de buitenwereld laat zien versus de werkelijke ik, wat weerspiegeld wordt in het gelukkige van de muziek versus de triestheid van de tekst.

Beetje irritant dat na River Man - jawel, een sterke cover van Nick Drake - nog een halve minuut stilte hebt. Mijn versie kent daarna nog twee nummers, en die 30 seconden stilte daartussen kunnen dan best lang zijn..

Verder een erg sterke cd. Ik maakte kennis met Lemaitre via ''Six Years'', maar ook de rest van de cd is de moeite waard.

Valediction is pure rust.

Ik zag hem in Hasselt, als voorprogramma van Agnes Obel. Hij speelde daar 4 nummers, en die 4 waren de beste van de hele avond.
Wat een sfeer kan die man neerzetten op zijn eentje, vanaf de eerste noot!

Hoop hem nog ooit live te zien, en zijn album stelt zeker niet teleur.

Waarom quote je jezelf?

Ziet er interessant uit overigens dit album.

Vreemd, ik had nochtans gewoon een wijziging in mijn post aangebracht... Of dat was toch de bedoeling.

Ik zie het nu. Na 5 dagen tussentijd kun je je bericht niet meer wijzigen. Dat kan wel een beperkt aantal uur na plaatsingdoor op het icoontje met een pennetje erin te klikken.

Ben dit nu aan het beluisteren, maar word er nog niet erg enthousiast van. Doet me een beetje aan Jose Gonzalez denken op de een of andere manier. Kan ook komen doordat ik hiervoor hele rustige muziek aan had staan, dan knalt dit er wel een beetje in ineens.

Eén van de beste albums van de afgelopen jaren, ik luister hem nu nog regelmatig maar in de zomer van 2013 was dit mijn zomersoundtrack die dik tot in de winter van 2014 duurde! Ik heb hem ook live mogen aanschouwen, prachtig wat hij met een kleine band aan (divers) geluid kan brengen. Doet live visueel denken aan Radiohead's optreden, muzikaal hebben ze niet veel gemeen. Voor de liefhebber van Jeff Buckley, Nick Drake met een poprandje.