Vals Licht - Lunapark (1998)

Lekkere Neder-grunge cd, jammer dat de cd's hierna veel meer richting popmuziek neigen. Voor mij één van de beste nederlands-talige cd's

Wellicht een van de beste Nederlandstalige cd's. De Laatste Woorden is van onheilspellende schoonheid. Prima, prima album.

Van Dik Hout is altijd wat grunge elementen toegeschreven en op de eerste 2 albusm klopt dat ook wel.
Dit is echter by far het beste NL-talige (post-)grunge album. De muziek, inclusief betonnen gitaarmuur staat als een huis. De Laatste Woorden is zonder twijfel één van de allermooiste NL-talige nummers ooit gemaakt. Na dit ijzersterke debuut werd het inderdaad minder, maar Lunapark hoort samen met 4Us en het debuut van Van Dik Hout tot de allerbeste NL_talige albums ooit.

Ik weet niet meer hoe ik bij Vals Licht ben gekomen. Was het een recensie? Was het een radio-uitzending? Geen idee meer.... en dat is wellicht het makke geweest van de band. Want hoe kan het zijn dat Vals Licht met zo'n fenomenale debuutplaat niet is doorgebroken?? Er was zeker wel enig media aandacht en "kenners" waren ook vol lof. Maar mijn conclusie is dat de markt in Nederland te klein is voor dit soort muziek. Alle grote rockbands komen uit het buitenland en die hebben een veel groter bereik en als je dan ook nog in je eigen moerstaal gaat zingen..... Dan ben je een "fighting windmill" (nummer van de Golden Earring die gaat over de nl bands die het maar niet lukken om door te breken). En om als afsluiter Diskjockey erop te zetten was misschien ook niet handig.....
Maar goed Lunapark is wel een parel onder de Nederlandstalige rockmuziek. De sound en productie is van internationale allure (Credits Oscar Holleman). En alle tracks zijn van goede tot uitstekende kwaliteit.
Luister maar eens naar De Mooiste Liederen of Ver Over Zee. Goed uitgebalanceerd, strak en zeer krachtig. In Mij is lekker heftig waar zanger Tony de Bruijn zich lekker kan uitleven. En De Laatste Woorden is er eentje van de buitencategorie ( 6 sterren) waar de band zich van de andere kant kan laten zien. Het is namelijk een intens droevig lied over het sterfbed van een persoon (niet nader toegelicht).
De jongens ( Johann de groot op drums, Tony de Bruijn naast zang ook gitaar, Patrick de Kok basgitaar) blinken niet uit in virtuositeit, gierende gitaarsolo's zal je niet vinden, maar het is allemaal supervet, hard en strak gespeeld. Enig kritiek puntje zou kunnen zijn dat er met iets meer overtuiging gezongen zou kunnen worden, want behalve het nummer In Mij is het allemaal wel net iets te vlak.
Neemt niet weg dat dit zeker 4.5 ster verdient en ik koester dit album dan ook ten zeerste!