Poison - Native Tongue (1993)

Met afstand het beste Poison-album, alleen al omdat hier wat diepzinnigheid bij komt kijken. Niet dat dit zo'n geweldige plaat is, maar een mijlpaal vergeleken met eerder Poison-werk. Het is nog immer 13-in-een-dozijn, maar er zit zeker vooruitgang in...

Aardig album wat totaal niet te vergelijken is met voorgaande albums! Hierop speelt Ritchie Kotzen op gitaar mee en dat zal wel een voorname reden zijn voor de muzikale ommezwaai. Nog maar sporadisch zijn de vrolijke elementen te horen.
Persoonlijk vind ik het een prima album al hou ik meer van Flesh & blood!

Het album waarop de heren wat serieuzer voor de dag wilden komen. Dat lukt maar ten dele. De productie is wat minder bombastisch dan voorheen, de party nummers ontbreken grotendeels en de heren gokken met dit plaatje op een wat breder publiek. Tot zover de positieve punten. Wat dit schijfje opbreekt is het ontwijken van een duidelijke koers; de Southern Rock invloeden worden onvoldoende uitgewerkt, daarnaast wordt er erg op safe gespeeld. Bret Michaels is daarnaast een beperkte zanger, het uptempo materiaal gaat hem nog wel redelijk af maar zo gauw de snelheid omlaag gaat is het wat magertjes wat de beste ten gehore brengt. Over de hele linie genomen komen er best leuke ideeën voorbij maar nergens pakken de songs je bij de lurven. Geen enkele uitschieter naar boven. Kortom, aardig plaatje, maar nergens onderscheidend van andere bands uit dezelfde periode.

En toch vind ik dit een heel acceptabel album. De band durft toch maar mooi om een heel ander soort album te maken dan hetgeen waarom ze (heel) bekend stonden. En ik hoor ook best pakkende songs eerlijk gezegd. Dat Michaels een beperkte zanger is vind ik een lastige. In het genre ken ik veel mindere goden. Ik vond en vind hem er juist altijd wel voordelig uit komen eerlijk gezegd. Niet dat hij een wereldzanger is maar zoals gezegd in het genre vind ik 'm toch tot de betere horen. Smaken verschillen uiteraard.

Uitzonderlijk zwak album van Poison met geen enkel memorabel nummer, de band valt genadeloos door de mand hier, helaas.

Veel te ongenuanceerd gesteld. Scream, 7 Days, Ain't that the truth, Strike up the band, Blind faith en Bastard son zijn zo al een aantal prima nummers die ik op kan noemen. Of ze memorabel zijn hoor je me niet zeggen. Dat laat ik aan de 'echte' kenners over...Het album duurt alleen een nummer of 3 á 4 te lang.

Zoals meerdere hairbands (Warrant, Winger usw) probeerde Poison in de jaren 90 ook een wat serieuzere koers te varen. Het leverde wat mij betreft een prima hardrockalbum op. Of het nou het drukke The Scream, de meeslepende ballad Stand of het vlotte Bring It Home is, het zit gesmeerd in elkaar, klinkt als een klok en is lang niet zo banaal als Unskinny Bop. Wat is er dan niet memorabel aan? Dat het geen grote hits opleverde?

De muziek heeft geen zeggingskracht vind ik, de songs gaan het ene oor in en het andere weer uit. Een band als Winger maakte juist wel progressie en leverde het sterke Pull af dat mijlenver voor ligt op de muziek die hier te beluisteren valt, althans naar mijn altijd bescheiden mening.

Pull is inderdaad ook een te gek album. Maar mijlenver voor op Native tongue ligt ie bij mij niet. Ik vind beide zeer geslaagde platen van bands die het toen moeilijk hadden.