PTS - Campaign (1996)

Uitstekend album. Nederland heeft toch een aantal goede bands gehad eind vorige eeuw! Samen met Marathon en Egdon Heath o.a.

Dit album is hevig beinvloed door het feit dat de band zo ergens na hun tweede album Tides een andere bassist kreeg. De beste man was toen nog woonachtig in een lokaal vluchtelingencentrum aangezien hij de oorlog in Bosnie Herzegovina was ontvlucht.

Dit is dan ook een concept-album in de geest van Roger Waters geworden maar dan wel met ijzersterke songs. Wel jammer is het feit dat het symfonische element iets meer op de achtergrond zit nu t.o.v. het voorgaande album.

Ik heb dit album pas onlangs voor het eerst gehoord en ben inderdaad wel enigszins teleurgesteld dat het wat meer rock dan symfo is in vergelijking met de voorganger. Verder is het overigens wel een prima album.

Het omslagpunt kwam bij toen ik het veel meer ging zien als een Roger Waters-achtig conceptalbum i.p.v. het vergelijken met de voorganger Tides. Het is wel een behoorlijk emotioneel album vind ik.

Dit album werd me in 1996 in de handen gedrukt door Marchel Lambers van licht- en geluidsbedrijf Double Dutch. Voor Assenaren, Double Dutch is de voorloper van DIA licht en geluid. In een poging om te verbreden had Double Dutch ook het management van PTS op zich genomen. De zorg voor de groep en het album was zelfs een beetje een familieaangelegenheid. Marchel's vrouw Marga had de lay-out van de albumhoes verzorgd.
Ik weet nog dat PTS een afkorting was voor de wat melige groepsnaam Perfect Time Spending, wat ik op de één of andere manier ergens had gelezen toen de groep nog een beginnend coverbandje was. Nadat de groepsleden de ambities hadden bijgesteld en er echt werk werd gemaakt van het componeren van eigen materiaal werd de groepsnaam teruggebracht naar een afkorting, om de kleine maar loyale fanbase niet helemaal van zich te vervreemden. Mij werd vriendelijk maar beslist op het hart gedrukt de volledige groepsnaam beter niet meer in gezelschap van de groepsleden te gebruiken.
Of dit symfo is of niet, aan die discussie durf ik me niet te wagen. Voor mijn oren klinkt het ook als 'classic rock'. Mijn voorkeur gaat qua rock toch uit naar rammelende drie akkoorden bandjes uit de zestiger jaren. Nu ik dit weer eens in de speler heb kan ik het wel waarderen. Inderdaad een conceptalbum, daar ben ik wel uit. Mooie balans in akoestische en electrische gitaarpartijen, af en toe synthesizers of keyboards, maar gelukkig niet 'over the top'. Om de eenheid te benadrukken zitten de liedjes veelal aan elkaar vast en lopen ze in elkaar over. Ik kan me de vergelijking met Roger Waters ook wel een beetje voorstellen. De sporadische dameskoortjes zijn mooi gedaan, maar hadden voor mij niet gehoeven.
Overigens zijn de drie groepsleden Marco de Haan, Ron van Kruistum en Dario Pozderski tegenwoordig actief in de Zwolse groep Morgendust.