Praying Mantis - To the Power of Ten (1995)

Grootste verrassing voor mij is de aanwezigheid van zanger Gary Barden (onder ex-Michael Schenker Group), tweede verrassing is de voor zijn doen hoge kwaliteit van zijn zang want hij is nooit een voorbeeld van toonvastheid geweest, zeker live. Het helpt dat de talrijke koortjes van de andere groepsleden hem bijspringen in de refreinen. Hij zingt ook mee op het navolgende livealbum, Captured Alive in Tokyo City. Mijn nieuwsgierigheid naar zijn prestaties hierop is groot. Praying Mantis is mij heel bekend.

Ik kwam er sinds kort achter dat Praying Mantis in de jaren 90 een aantal prima platen heeft gemaakt. Nooit op m'n radar gekomen, zeer waarschijnlijk omdat het merendeel enkel in Japan is verschenen destijds. Laatst hoorde en zag ik dus het nummer Letting go, met Clive Burr op drums, en dat klonk heerlijk! Dus de rest ook maar eens zien op te snorren (valt nog niet mee). Dit To the power of ten album staat op Spotify dus dat is makkelijk. Ik herkende gelijk de stem van Gary Barden. Jammer aan de ene kant want ik ben geen groot liefhebber. Maar zoals Sir Spamalot hierboven al terecht opmerkt; hij zingt niet onverdienstelijk hier. Enkel bij een ballad als Another time, another place valt ie wat mij betreft door de mand. Voor zo'n nummer mist hij de finesse en emotie. Het album opent prima met de eerste twee nummers. Daarna een wat vreemde eend in de bijt middels Ball of confusion. Niet slecht maar het is even schakelen. Blazers en wat synths geven het nummer een wat andere kleur. Een ding wat gelukkig ook op dit album rijkelijk aanwezig is zijn de fantastische koortjes! Toch wel een (hét?) handelsmerk van deze sympathieke band.