Joe Cocker - Civilized Man (1984)

Goede plaat, sober geproduceerd, mooie covers van sterke songs, dat zijn de ingrediënten voor een goede Cockerplaat, zoals deze.

****

Een waardige opvolger van Sheffiel Steel, maar het haalt het helaas niet bij dat album. Ietsje minder dus. Dat zal we aan de productie en de keuze van de songs liggen.

ietsje minder? Sheffield Steel vindt ik een veel betere plaat dan deze. Het startschot voor enkele minder platen van Cocker.

Ja, dit album is dus ietsje minder dan Sheffield steel.

De eerste vijf nummers kunnen me altijd wel goed bekoren, met name Civilized Man en Long Drag Off a Cigarette. De B-kant is wat minder maar dat heeft aanschaf op CD niet kunnen verhinderen.

Cocker maakte met dit album de overstap naar het grote platenlabel Capitol. Omdat hij al bezig was met opnames voor een nieuw album, vinden we deze overstap letterlijk terug op dit album. De eerste vijf tracks zijn geproduceerd door Gary Katz en de jongens van Toto (Porcaro, Lukather, Paitch) hebben een flinke inbreng. Deze nummers zijn duidelijk het best geproduceerd. De volgende vijf zijn wat bleker en bevatten echte B-kantnummers. Even A Fool Would Let Go vind ik dan wel weer een mooie sentimentele ballad als afsluiter.Stewart Levine tekende voor deze productie.

Nog steeds een aantrekkelijk album, al is het een stuk minder avontuurlijk dan de come-back plaat Sheffield Steel. Cocker zou vanaf hier een lange reeks redelijk veilige maar ook prettig beluisterbare albums gaan maken.

Cocker met bijna de complete Toto als begeleidingsband ,althans de eerste 5 nummers . Dat zou toch een meer dan prima plaat op moeten leveren ? Helaas is dat niet het geval. De tweede helft is helaas wat zielloos en sleurt maar voort. Vreemd eigenlijk want het blik muzikanten wat hiervoor is opengetrokken is ook niet verkeerd . De eerste 5 tracks zijn prima en ook de afsluiter is een fraai staaltje . Ook is de productie minder vol op de andere nummers en dat nekt de boel. Met het instellen van je cd speler kun je nog een eind komen en dan valt het niet zo op. Als je hem in de bedoelde volgorde afspeelt hoor je de zwakheid naar het einde toe. Ik zet hem op 3 sterren ,maar ik vind het een van de minste van Joe tot nu toe.

Mijn lieve echtgenote kwam vrijdag thuis met de box 'The Album Recordings 1984-2007', ontleend uit de bib en in perfecte staat. Leuke verrassing! Misschien zijn we de eerste ontleners, zo fonkelnieuw ziet de box eruit.
Het wordt een boeiende ontdekkingstocht, want ik ken alleen de grote hits.
Intussen kan ik al een eerste mening geven over 'Civilized Man': naast het titelnummer vind ik ook 'There Goes My Baby' en 'Crazy In Love' heel geslaagd. Het volledige album klinkt goed, maar een aantal nummers zijn net te weinig om memorabel te zijn.

Top album met nagenoeg heel Toto in de begeleiding!

De beste nummers volgens mij:
- Civilized Man
- There Goes My Baby
- I Love the Night
- Crazy in Love

3,5 sterren (een voor mij typische score voor een album van de man)

Nou top-album... Ik vind deze toch wat tegenvallen na Sheffield steel. De eerste van een lange reeks platen waarin Joe teveel op veilig speelt. Al heeft zijn stem nog steeds dat unieke, rauwe karakter, waarmee hij vrijwel alles wat-ie opneemt naar zich toetrekt.
Long drag off a cigarette vind ik hier het meest memorabele nummer, gevolgd door Tempted. Maar ja, dat laatste nummer kan sowieso niet stuk.

Berichten verplaatst naar Joe Cocker

Over Sheffield Steel schreef ik dat het album hem als een jas past en zijn beste album. Maar waarom draai ik dit album, in zijn algemeenheid gezien als een minder album, dan vaker.

Is het toch dat de plaat wat “ rijker” in de instrumenten zit, of dat het album meer als een “band” klinkt, of omdat de mannen van Toto op de helft van de plaat meespelen?. Is het het meer commerciële geluid?... ach het zal wel met gevoel te maken hebben.

Zelfs kant twee kan mij voldoende bekoren en beluister ik graag. Zo lekker dat Crazy in Love.

Het album voelt goed, ligt lekker in het gehoor en laat zich met name wat mij betreft vooral later op de avond goed smaken.

"Civilized Man" is een flinke tegenvaller na het sterke "Sheffield Steel" waarop alles klopte qua songmateriaal, uitvoering en productie.

dit album begint wel sterk met het up-tempo "Civilized Man" gevolgd door het melodieuze "There Goes My Baby", een cover van een nummer uit 1959 van The Drifters (mede geschreven door Ben E. King). het gladde "Come On In" dat sterk aan het werk van Michael McDonald doet denken is daarna 1 van de mindere nummers gevolgd door de bluesy r&b van "Tempted" dat tot de sterkhouders mag worden gerekend samen met de ballads "Long Drag Off a Cigarette" en "Crazy In Love", beide liedjes waarin de productie klein wordt gehouden met alle ruimte voor de zang van Joe Cocker.

de soort van disco funk/rock van overgeproduceerde nummers als "I Love the Night" en "A Girl Like You" ervaar ik als te skippen nummers. ook de afsluitende ballad "Even a Fool Would Let Go" wordt weliswaar vakkundig om zeep geholpen door een overdaad aan strijkers.

een wisselvallig album waarbij Joe Cocker een muzikaal jasje kreeg aangemeten dat hem n.m.m. minder goed past met weinig memorabele nummers dat zelden in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Gary Katz (nummers 1 t/m 5) at The Village Recorders, Los Angeles
& door Stewart Levine (nummers 6 t/m 10) at House of David, Nashville, Tennessee

De 12 inch single van Shelter me - de eerste single van het hierna volgende album Cocker - bevat op de B-kant twee nummers die zijn geproduceerd door Stewart Levine. Ik heb altijd vermoed dat dit leftovers waren van de opnames die Levine voor de B-kant van dit album maakte. En jammer dat die het album nooit gehaald hebben - ze zijn sowieso nooit verder gekomen dan B-kant-status en verder nergens terug te vinden - want ze zijn beter dan het merendeel van de nummers op dit album.
Vooral One more time is een pareltje, dat met minimale instrumentatie de zang van Cocker centraal stelt. If you have love gaat iets meer de hymne-achtige kant op, met koorzang in het refrein, maar niettemin een prima nummer.

Dit is verder inderdaad een wat wisselvallig album, met meerdere producers, al zijn die hier nog keurig verdeeld over kant 1 en 2. Het album zet een beetje de trend in gang die vanaf dan kenmerkend zou worden voor volgende Cocker-albums: meerdere producers, een tamelijk veilige productie, bekende en minder bekende covers en 'eigen' werk van een groot aantal gerenommeerde songschrijvers. Lang niet altijd een goede match voor Joe z'n stem, maar gelukkig zaten er in die reeks wel betere platen dan deze.