Michael Garrison - In the Regions of Sunreturn (1979)

Deze Amerikaan weet wel wat sfeervolle muziek maken is. Op dit album laat hij namelijk horen dat hij prima met synthesizers over weg kan gaan. Vooral als het de laagte in moet is hij goed bezig. Heerlijke lage tonen komen de huiskamer binnen, waardoor het oorsmeer spontaan los komt en de hoge tonen eindelijk de kans krijgen door te dringen.

Toch na een lp-kant van Michael Garrison wil ik iets anders horen. Niet dat zijn muziek slecht is of zo, maar ik denk dat dit komt doordat je het kunstje van deze man te snel door hebt. Veel laag met daar over heen een heerlijk sausje van melodie en ritme. Een keertje snel en dan een keertje langzaam en zo een heel album lang. Niet dat, dat erg hoeft te zijn, maar er zijn zo veel andere manieren om de luisteraar beet te houden.

Toen ik dit album net had zei iedereen: "Wat een goeie plaat," maar naar mate ze hem vaker hadden gehoord vroegen ze er niet meer om. En daarmee sloegen ze de spijker op de kop. Technisch zit het goed in elkaar, maar techniek alleen maakt geen muziek, want daarbij is gevoel en zaligheid nodig en dat is niet op iedere track overtuigend aanwezig.

Klopt allemaal. Toch blijft zijn muziek prettig om naar te luisteren. Zeer toegankelijk en melodieus, waar veel andere synthesizer artiesten zich nog wel eens verliezen in te bombastische of te experimentele muziek. Of gewoonweg door Schulze , TD of Jarre schaamteloos te kopiëren en dan slechter. Deze man heeft in ieder geval een eigen sound. Ik zet zijn muziek ook anno 2022 nog altijd graag op. 4 sterren voor deze synth klassieker!