Ian Boddy - Spirits (1984)

Ben een laatkomer als het gaat om Ian Boddy (heb hem 'ontdekt' door een optreden met Markus Reuter en Nigel Mullaney, wat later op cd verscheen op zijn DiN label) maar ben nu een beetje z'n werk aan het verzamelen.

Dit is een beetje een weirde plaat in de zin dat hij lijkt te hinken op twee gedachten: sommige passages hebben een heel erg goth-karakter en anderen zijn heel uptempo en heftig. Moet hier ff aan wennen maar het klinkt al beter als bij de eerste luisterbeurt want toen dacht ik echt dat ik een miskoop had gedaan.

Dit tweede volledige album van Ian Boddy is eigenlijk een cult-album. In een tijd waarin de grote jongens (Vangelis, Jarre, Tangerine Dream en Klaus Schulze), behoorlijk succesvol waren binnen het genre, viel een artiest als Ian Boddy niet tot nauwelijks op.
Maar als het aan dit album ligt, is het eigenlijk vreemd dat Ian niet bekender is. Het niveau is namelijk vrij hoog en muzikaal laat Ian een typische synthesizer-sound horen, waarmee hij op zijn manier een belangrijke stempel drukt binnen het genre.
Ian is een 'laatkomer' in die zin dat hij pas eind jaren '70 op de voorgrond trad en zijn eerste, in eigen beheer uitgegeven cassettes uitbracht, voordat hij debuteerde met zijn eerste volledige langspeler: The Climb uit 1983.

Spirits borduurt voort op The Climb, maar laat een gedurfder, bij vlagen zelfs gotische sound horen verpakt in bij vlagen gewaagde nummers zoals het door Brian Ross (van de metalband Blitzkrieg nota bene...!) gezongen "Living in a Ritual". Niet helemaal mijn kopje thee, maar origineel is het wel. Overigens is het sowieso een opvallend nummer, aangezien dit volgens mij het enige officiële gezongen nummer is, die ik ken van Ian.
Maar er staan meer verrassingen op dit album, zoals opener "Pulse", waarmee Ian bewijst dat hij ook 'hitgevoelige', aan J.M. Jarre herrinnerende melodieën kan schrijven. Wat dat betreft een overtuigende opener die veel te snel afgelopen is.
Daarna volgt het lichtelijk controversiële "Living in a Ritual", vanwege de grillige, ietwat krampachtige zangpartijen.
"The Sentinel" opent met zweverige synth-patronen die nogal aangrijpend en duister klinken. Het zet de toon tot een sterke eerste helft, waarmee Ian ook ruimte overlaat voor een zich sterk ontwikkelend thema. In de tweede helft slaat het roer om en wordt het nummer stevig en up-tempo, maar het is de eerste helft die m.i. toch een stuk beter klinkt. Al met al toch een geslaagd nummer.
Het titelnummer is pittige en typische kost. Maar als je er eenmaal doorheen geprikt hebt, blijft een ijzersterke synth-track fier overeind staan. Het komt vooralsnog een beetje traag op gang, totdat een halve minuut later de luisteraar wakker wordt geschut met een verzengende synth-aanslag. Daarna laat Ian rustig de boel opkomen en weet hij net zoals op het vorige nummer ruimte om een sterk thema in ontwikkeling te laten komen. De sfeer blijft al met al vrij druilerig en echt vrolijk klinkt het allemaal niet, maar als het tempo er eenmaal in komt, is het knallen geblazen. Als eenmaal een springende sequencer-sectie zijn intrede doet en even later de drums zijn intrede doen, kan het niet meer stuk. Door de drums krijgt het nummer een stevig smoelwerk mee en doet me het op dat moment in de verte wel een beetje denken aan "Force Majeure" van Tangerine Dream. Al met al een origineel en sterk nummer die enkel en alleen een beetje ontsiert wordt door het ietwat te langdradige, rustige eindstuk.
Het nummer eindigt met "Lamalode", wat eigenlijk een bonus-track is, aangezien dit nummer ruim 10 jaar na de release van de originele LP, speciaal voor de re-issue, op CD is gezet. Spirits is namelijk oorspronkelijk al uitgebracht in 1984.
"Lamalode" klinkt productioneel gezien inderdaad wel beter en is overduidelijk gecomponeerd met de rest van het album in gedachten. Het klinkt dankzij het gotische intro vrij duister en kil, maar tegelijkertijd vanwege de mooie en majestueuze synth- en piano-partijen, heeft het ook wel degelijk wat moois. Zelfs naar het einde toe, schiet Vangelis spontaan door m'n gedachten.

Het is in ieder geval een mooie afsluiter van een opvallend en eigenzinnig album, waarmee Ian bewijst geheel op zijn eigen manier z'n muzikale mannetje te staan. En met verve blijkt, want Ian is zeer actief en levert met zeer grote regelmaat albums af, al dan niet in samenwerking met anderen.