Ian Boddy - Phoenix (1986)

Phoenix is een klassieke Boddy-plaat. Oorspronkelijk uitgebracht op vinyl in 1986, en heruitgebracht in 1996 op CD als eerste release op het toenmalige eerste eigen label van Ian Boddy: Something Else. Tegenwoordig opereert Boddy onder het DIN-label, waar hij overigens ook de baas van is. Onder dit label hebben al veel electronica-musici hun werk uitgebracht, waaronder Robert Rich (die overigens ook met Boddy samen heeft gewerkt), Radio Massacre International, ARC (Boddy's samenwerking met Mark Shreeve van Redshift) en nog vele anderen. Het moge dan ook duidelijk zijn dat de reputatie van Boddy als synthesist niet onderschat mag worden, aangezien hij op zijn manier een redelijke bekendheid heeft gecreëerd in het EM-genre. Daarbuiten zal hij echter weinig pannen breken. Grote namen als Schulze, Tangerine Dream, Jarre en Vangelis zijn ook bekend buiten hun genre. Noem je daarbij echter de naam van Ian Boddy, vrees ik toch dat de meeste mensen zullen zeggen: "Ian wie!!??"
Geeft niet! Zelf ken ik Ian Boddy ook nog niet zo heel erg lang. Een jaar of zeven geleden snuffelde ik in de 2de-hands bakken van Concerto in Amsterdam rond, toen ik in het bakje van synthesizermuziek, 2 albums van Ian Boddy tegenkwam, teweten The Climb en Jade. Benieuwd als dat ik was, voor die paar luttele euro's dat ze kosten, meegenomen, en eenmaal thuis, ging er een nieuwe wereld aan onbekende, maar goede electronische muziek voor me open. Later toen ik me eens verdiepte op internet, kwam ik er dus achter dat Ian Boddy een behoorlijk breed scala aan muziek heeft gemaakt, waarvan het leeuwedeel gewoon goed is. Liefhebbers van oerdegelijke electronische muziek hoeven zich dan ook geen buil te laten vallen.
Zijn vroegere werk is redelijk toegankelijk en prettig in het gehoor te noemen. Zijn latere werk is een stuk abstracter en intellectueler (om maar eens met wat dure termen te gaan strooien ).

Terug naar Phoenix. Volgens Ian is dit zijn meest rock-georiënteerde plaat, waar zeker wel wat voor te zeggen valt. Sowiezo geldt dit voor het titelnummer: een uitstekend staaltje stevig synthwerk is wat ik hier voorgeschoteld krijg. Een plechtig en lang intro, gevolgd door een gedeelte wat met veel bombarie eigenlijk het startschot is voor een verrassend goed en vlot stuk uptempo synth-werk. Het enige minpuntje is misschien dat het allemaal nét te lang doordenderd, maar voor de rest drukt het titelnummer zeker zijn stempel op de plaat.
Daarna mag ik even rustig bijkomen met het mooie en afwisselende "Watersway", een mooi melodieus nummer waarbij voldoende ruimte is voor mooie en flitsende melodielijnen en zelfs wat aangename vrouwenzang om de hoek komt kijken. Net na de 5de minuut kondigt dan vanuit het niets een verrassend uptempo drumritme zich aan, die nooit volledig op de voorgrond blijft, maar het nummer nog wel eventjes een stevig smoelwerk meegeeft. Wederom klasse!
Het korte "Your Eyes" mag ook zeker genoemd worden. Hier voert een verrassende saxophone-solo de boventoon, zonder dat het echt overheerst, omdat het synth-werk ook zeker overtuigend genoemd mag worden. Hoewel het nummer rustig begint, denk je te maken te hebben met een soort ballad. Niets is minder waar, als het nummer in één keer ontaardt als een soort van instrumentale jaren '80 disco-hit. En dat is in dit geval niet negatief bedoeld, aangezien het gewoon uiterst prettig in het gehoor ligt!
Het uiterst eigenzinnige "Gavotte" is er werkelijk eentje die je gehoord moet hebben. Ik had bijna de indruk dat ik zat te luisteren naar een samenwerking tussen Vangelis en J.M. Jarre. De typische ritmische ondertonen en vreemde geluiden zouden dan van Jarre afkomstig zijn en het melodietje van Vangelis. Althans, die indruk krijg ik bij dit nummer. Geweldig! En natuurlijk prachtig uitgevoerd door Boddy. Aanradertje!
Het bizarre en origineel klinkende "The Necromancer" sluit de officiële set van dit album op passende wijze af. Het mooie van dit nummer is dat Boddy, elke keer als je denkt, dat hij te lang doordraaft, telkens weer met onverwachte invalshoekjes, het nummer een andere kant op laat gaan. Zonder hierbij het hoofdthema uit het oog te verliezen. Wederom knap gedaan.
De CD-versie van Phoenix sluit af met het 4-luik "The Purcell Set" wat als bonustrack op het album toegevoegd is. Live opgenomen in The Purcell Rooms, Queen Elisabeth Hall in London in 1986 is deze mooie afsluiter een prachtig en veelzijdig voorbeeld van wat Ian Boddy allemaal in zijn mars heeft. Part 1 is het welluidende intro, gevolgd door Part 2 wat uitstekend sequence- en solowerk bevat wat zeker doet denken aan Tangerine Dream en onze landgenoten van Peru ten tijde van hun album Continents. Part 3 is weer majestueuzer van toon en heeft een plechtige melodieuze ondertoon. Part 4 sluit de set op allesomvattende wijze af met een stuk wat wel wat weg heeft van de muziek van TD's Logos.

Phoenix is, ondanks dat het album lichtelijk ontsiert wordt door een ietwat ruwe productie, eigenlijk een zeer boeiend, afwisselend en geslaagd album te noemen. Een typisch voorbeeld van de oudere Boddy-sound biedt dit album eigenlijk van begin tot eind voldoende voer om de liefhebbers van degelijke synth-muziek tevreden te stellen.
Een dikke 4 dan ook voor deze muzikale feniks.

Kleine 'huishoudelijke' mededeling: ik heb de clip van het titelnummer verwijderd, aangezien de muziek niet overheen komt en dus niets met Ian Boddy's versie te maken heeft. Vooralsnog heb ik ook geen passende versie kunnen vinden...