Har Mar Superstar - Bye Bye 17 (2013)

Har Mar Superstar, je moet er maar op komen om dat als artiestennaam te gebruiken. Dat lukte Sean Tillmann wel en met die naam brengt hij in 2013 Bye Bye 17. Dit is alweer zijn vijfde album, dat hij uitbrengt op het label van Strokes frontman Julian Casablancas.
Om heel eerlijk te zijn heb ik van voorgaande vier albums niet bijster veel nummers gehoord, wat weer het voordeel meebrengt dat ik totaal blanco deze plaat in ben gegaan. De cover is in ieder geval vrij retro en bij hippie-achtig. Eens kijken of we dit ook terughoren in de muziek.
Qua sound is het inderdaad retro. Tenminste, dat is wat we terughoren op albumopener Lady You Shot Me. Met wat rockinvloeden en energiek opent dit album prima. Waar daarna Prisoner meer leentjebuur speelt bij de disco.
Everywhere I’m Local kan niet al te veel boeien. Restless Leg valt op door de vrolijke ritmiek en 12:12 is juist weer wat rustiger. Het gaat dus aardig af en aan op deze plaat. Ook tekstueel, de ene keer dolkomisch dan weer tragisch verdrietig. Wat moeten we ermee aan? Dat is eigenlijk wel een beetje de vraag die op onze lippen speelt als we dit album beluisteren.
We Don’t Sleep kan niet boeien, een stuk meer doet WWW dat wel. Dit nummer vat uit de doowop, wat altijd wel een leuke sfeer meegeeft.
Rhythm Bruises bruist, net als Don’t Make Me Hit You. Afsluiter Late Night Morning Light is dan weer aan de saaie kant. En na tien nummers weet ik nog steeds niet goed wat ik ermee aan moet. De retrosound horen we door het hele album. De ene keer energieker als de andere keer. Maar helemaal overtuigen doet het toch niet.