Pub - Liltmor (2005)

Zo eens in de tijd komt er een album uit, waar al je haren puur uit ontroering van rechtop gaan staan. Elke toon, elke klank die je waarneemt komt precies op die plek uit die een soort innerlijke rust stimuleert.

Vaak worden elektronische muziekjes het verwijt gemaakt dat ze geen ziel hebben, geen empatisch vermogen zou hebben, of erger dat het sociaal gehandicapte muziek zou zijn. Ik zou naar dit album willen verwijzen voor al die mensen die deze mening delen. De vooronderstelling die ze maken is natuurlijk sowieso absurd maar wordt met dit album mijns inziens compleet ontkracht.

Dit zijn de pareltjes waar ik op zit te wachten, heerlijke minimale ambient, iets waarin de maan en sterren hun gang gaan zonder besef hiervan, geen idee of het dag of nacht is, elk controle gevoel is weg een compleet verlies van de wereld die zinkt om me heen in het niet. Brrr wat een euforisch gevoel slechts frequenties kunnen geven.

Fun hopper doet denken aan het “oude” werk van "Pub", heerlijke lieve melodietjes die door je speakers springen. Motobere een heerlijke repetitief epos van ruim 8 minuten. Bosalsango hopt er ook lekker op los met zijn typische "Pub" klanken. Dit zijn dan ook direct de stevigere tracks, hoewel dat zeer relatief is.

Vanaf Noches de Verano lijkt deel 2 te beginnen van dit album, en voor mij het sterkste gedeelte van de plaat. Korte trackjes, die elkaar opvolgen, minimaal, zeer mooie piano stukjes er tussen door. Van die kleine eilandjes die bij elk bezoek een nieuwe ontdekking is. Eigenlijk met geen pen te beschrijven hoe hier de absolute schoonheid wordt benaderd.

Achar Fada, lijkt een soort opening te creeren naar iets, alsof er een nieuwe zon aan de horizon zal verschijnen. Dit is voor mij het absolute hoogtepunt van dit album.

De laatste track Kafkapraha, was voor mij op voorhand al emotieopwekkend. Het zelfde gevoel als een favoriete regisseur een film gaat maken over een favoriet thema. Zo voelde dit ook aan, "Pub" mijn ambient held en dan zomaar tussen neus en lippen "Kafka" mijn held van de schrijvers als titel nemen.
Hoewel ik hier niets zeker van weet, ga ik er toch vanuit dat het over dezelfde K. gaat.

En ja ook hier in dit slotnummer, vervreemding, soort beklemming die altijd aanwezig lijkt te zijn. Ergens in de verte een soort organisatie die zijn macht laat gelden. Maar wie, wat , waar ……..nergens te bekennen.

Een 100% score met een griffel.

ik heb het geprobeerd, maar dat gevoel mis ik toch echt bij deze cd... dat ge-dub wordt me na een tijdje ietswat vervelend, en de (heus mooie gevoelige) klanken hebben dan weer te weinig inhoud om me te boeien... 3*

Ik ben dit zeker gaan waarderen, makkelijk 4 sterren. Diepe subtiele zuivere ambient. Ik vind nu alles mooi, maar wordt in sommige nummers niet zo diep getroffen doordat ik (nog) niet goed kan relateren aan waarschijnlijk aanwezige emoties. Daar blijft het voorlopig bij bijzonder aangenaam uitgevoerde ambient. Zoeen nummer als Motobere, met 8 minuten een vreemd dubbend loopje van 1 sec moest echt even wennen. In het begin dreef ik nog niet mee weg. Nu vind ik het prachtig, zo ook Noches de Verano.

Op het moment dat ik de eerste nummertjes van 1 minuut weer hoor beginnen, Ahplos en Estoy, herinner ik ze in mijn gedachten als redelijk uitgestrekte epische stukken en moet ik mij verbazen over de korte lengte. Komt waarschijnlijk mede door het ingeweven karakter in het album.