Ian Boddy - The Uncertainty Principle (1993)

Ian Boddy is een engelse synthesist die al sinds begin jaren '80 actief is in de Electronic Music-scene en al behoorlijk wat albums op z'n naam heeft staan, waaronder vele studio-albums, maar ook live-albums en vele samenwerkingen, waaronder collaboraties met Robert Rich, Andy Pickford en Mark Shreeve (van Red Shift), waarmee hij onder de naam ARC ook een aantal albums heeft uitgebracht.
Tevens heeft hij zg. library-CD's uitgebracht, CD's met daarop korte tot zeer korte tracks die voor veel doeleinden gebruikt worden.
Ook is hij de oprichter van zijn eigen DIN-label, waarop meestal in gelimiteerde oplage, unieke albums worden uitgebracht van bekende maar vooral ook minder bekende EM-muzikanten. Tevens wordt tegenwoordig op dit label ook elke nieuwe Ian Boddy-release uitgebracht.
In het wijde EM-genre, heeft Boddy zich al ruim en vakkundig bewezen, en heeft binnen dit genre ook vele stijlen gehanteerd, waaronder traditionele EM (vergelijkbaar met bijvoorbeeld J.M. Jarre en Tangerine Dream en zelfs onze landgenoten van Peru), ambient, Berlin School etc. etc.
Hoewel de beste man lang niet zo bekend is als de grootheden op dit gebied, is het werk van Ian Boddy sterk aan te bevelen. Elk album van hem biedt een unieke muzikale beleving, waaronder deze The Uncertainty Principle, één van zijn beste albums, uit de vroegere periode van Boddy, toen zijn albums nog uitgebracht werden door Something Else.
De synth-stijl klinkt wellicht wat gedateerd, maar biedt genoeg luistergenot waar ik vooral de invloeden van J.M. Jarre en vreemd genoeg ook wel Peru doorheen hoor.
Virtual Journey heeft bijvoorbeeld wel wat weg van Jarre's Souvenir of China.
Verder is Chromazone een heerlijke track, met een opvallende tempo-versnelling die de track naar een hoger niveau tilt.
Het is gewoon een lekker melodieus, vlot en pakkend album die genoeg te bieden heeft voor de echte EM-fan. Waar Jarre tegenwoordig maar wat aanklooit (getuige het debacle Teo & Tea), is Boddy gewoon een verademing en maakt (met de regelmaat van de klok notabene) verfrissende en inspirerende maar vaak ook moeilijke albums. Vooral zijn latere werken zijn moeilijk te doorgronden, maar zeker interessant.
De topper hier is zonder twijfel Beyond the Event Horizon, waar Boddy alles uit de kast trekt en een stevige en up-tempo melodieuze synth-track uit de kast trekt, die werkelijk gewoon op elk niveau klopt.
Voor liefhebbers om kennis te maken met zijn werk is dit zeker een aanrader en in het bijzonder The Deep, de opvolger van dit voor de rest prima synth-album. Zeker één van de betere in zijn soort.
Aanrader!!! 4.

Wat is dit toch een heerlijke cd. Snelle opzwepende muziek. Helaas is Ian tegenwoordig alleen nog maar bezig met het maken van rustige muziek, dus den snelheid en kracht waarmee deze cd is gemaakt zal wel niet meer terug komen. Wat mij betreft 1 van de betere electronische muziek cd's

Ian's muziek is tegenwoordig niet meer zo direct en opzwepend meer als ten tijde van dit album, dat klopt. Maar of zijn muziek rustiger is geworden, valt te betwijfelen. Eerder meer spacey en abstracter en wellicht wat ontoegankelijker dan vroeger. Bij tijd en wijle kan Ian's muziek nog best wel heftig zijn, getuige een album als Aurora, waarin atmosferische klanken worden verweven met meer melodieuze en pakkende passages, waarbij er zo nu en dan zeer heftig materiaal voorbij komt. Maar qua stijl zeker anders dan The Uncertainty Principle.

Boeiende EM