Raven - The Pack Is Back (1986)

Raven heeft veel beter gemaakt. Dit is toch wel een veel mindere release.

De opvolger van Stay Hard is nog een graadje erger. De band deed het overigens niet onaardig in de States. Stay Hard stond #81 en The Pack Is Back #121 in The Billboard 200. Met Eddie Kramer als producer heeft de band nog een gladder, gepolijster geluid dan op Stay Hard. Tevens is er (gitaar)synthesizer aan de sound toegevoegd. De eerste helft van de plaat kabbelt wat voort zonder indruk op me te maken, in het uptempo Don't Let It Die word ik opgeschrikt door de blazers. All I Want en Nightmare Ride behoren tot de betere songs. #11 & 12 zijn bonustracks van de Mad EP, ook de meest behoorlijke Raven plaat sinds All for One.

Stiekem is toch best een aardige plaat. Zeker anders in vergelijking met het vorige werk, maar wat ze doen dat doen ze best aardig. Het is inderdaad een stuk gepolijster. Aardige plaat.

De Gimme Some Lovin' cover had Eddy Kramer al voor AC/DC gepland om op te nemen (Highway to hell album) waarop Malcolm Young belde met het management: 'This guy's hopeless, do something, he's trying to talk us into recording that Spencer Davis song,' 'Gimme Some Loving.
In '86 heeft het ooit zo machtige Raven het dus door de strot geduwd gekregen alsnog door de Zuid Afrikaanse producer met een verschrikkelijk resultaat. Dat had Malcolm toendertijd dus al goed gezien!

Als ik de hoes bekijk, lijkt het wel een Motley Crue cd.

Maar dan lelijker, de mannen hebben nou eenmaal niet de uitstraling van een Tommy Lee.
Volgens mij hebben ze Spinal Tap te serieus genomen?

Raven had tenminste de guts om eens wat anders te proberen.

Stiekem vind ik het best een leuke plaat. Ik snap wel dat hardcore nwobhmers daar anders over denken.

Gisteren 15,- voor betaald en idem voor 'Mad' bij Big Bad Wolf, Leeuwarden. De elpee welteverstaan want volgens Discogs waren er alleen CD-uitgaven in 1997 en 2005 in de VS, en 1999 en 2015 in Japan. Laatste keer dat ik het album zag was met beschadigde hoes en duur geprijsd elders en essentieel verschil met nu is dat ik Raven vorige week zondag in Hedon, Zwolle zag. Productioneel een huzarenstukje van Eddie Kramer en songmatig zit de snelheid er goed in en is de volumekraan ook niet echt getemperd. Moeilijk om te zeggen wat nou mijn favoriete tracks zijn als haast alles wel iets heeft wat me tegenstaat of niet aanspreekt, maar ondertussen wel het album een keer of zes gedraaid heb. Een-na-laatste track kon qua riffwerk zo op een later Motörhead-album staan overigens. 'The Pack Is Back' verscheen maart '86 en de EP 'Mad' reeds vier maand later, na de slechte ontvangst en onbetekenende verkoopcijfers van 'The Pack is Back'.

Hmmm, de afgelopen weken reis ik door de synthwave, maar als ik dit lees merk ik dat de honger naar scheurende gitaren groeit... Ik moet dan ook weer verder met Raven, was bij hun derde aanbeland.

Gitaarsynthesizers zal je hier ook horen. Vroeger meer een band van een oudere broer die ik moest aanhoren, dan dat ik daar zelf zo'n fan van was. 'Stay Hard' niet bewust meegemaakt maar als opgeschoten puber wel 'The Pack Is Back' in de uitverkoop beluisterd en niet meegenomen. 'Live at the Inferno' een jaar of wat geleden op CD gekocht en tot voor kort ook het enige Raven-album in mijn verzameling.