65daysofstatic - One Time for All Time (2005)

Dit is een geniale cd! Ruw en tegelijk o zo zoet.
Wie Explosions In The Sky, Mono en Mogwai goed vindt moet deze in huis hebben. Persoonlijk vind ik 65 days of static zelfs een trapje hoger. Pure klasse!

Met 'the fall of math' en deze cd ken ik gewoon geen betere muziek!!!
65 is te goed!

Vrij briljant album.

Combinatie van mooie, bijna aanstekelijke piano-melodieën en hele brute breaks eroverheen. Op een manier die precies klopt.

Heerlijk.

Deze jongens zijn geniaaaaaaal!
65days, muziek om bij los te gaan, bij te huilen, bij te verzin-het-zo-gek-te-maren! Deze gaat binnenkort in mijn -dankzij o.a. musicmeter- vernieuwde top 10 staan.:)
Live zijn ze trouwens top of the bill... Voor iedereen die live waar voor zijn geld wil. Deze band doet het all-in-one!

echt een vette mix van postrock met industrial

Aardig maar wat simplistisch CDtje.

't Is een fijne mix van rock en electronic, maar het klinkt toch alsof de mensen van 65daysofstatic een paar revoluties gemist hebben.

Het klinkt relatief leeg, wat te simpel en soms zelfs droog. Vooral de pianoriedeltjes doen terugdenken aan de happy hardcore van 10 jaar geleden.

Luistert makkelijk weg, maar komt een beetje ouderwets en soms onbeholpen over. Nog steeds geen crossover die het beter doet dat Capitol K dus.

3*

"Nog steeds geen crossover die het beter doet dat Capitol K dus."

Eens uit nieuwsgierigheid Capitol K opgezocht op myspace. Vind er toch eerlijk gezegd nt veel vergelijking in!

Rock/electronic crossover die beide elementen op een redelijk evenwichtige manier integreren.

Fantastisch album. Heb deze ontdekt voor ik The Fall of Math had gehoord, en ik werd echt verscheurd door een song als Radio Protector.

En live zijn ze nog stukken beter ook!

De eerste indruk was niet zo'n goeie. Maar ik zal het zeker nog een kans geven.

Wat lijkt hierop? Want dit vindt ik dus echt goede muziek

65daysofstatic heb ik nooit begrepen.

bij hen hoor ik steeds een overstuurde drumcomputer met wel heel simpele beats en een groep die daar wat gitaren en piano overheen gooit.

niet opwindend. niet afwisselend. voorspelbaar. saai.

of zoals het in de recensie van lp van holy fuck in onze humo perfect wordt verwoord: "een verwaterd Aphex Twin-derivaat, schaamteloos verdund met een afkooksel van symfonische metal"

Eigenlijk ken ik niets wat hierop lijkt, en dat maakt het voor mij zo goed. Ik zie dat de meningen erg verdeeld zijn over dit album, maar dat krijg je snel bij dergelijke platen. Niets lijkt hierop, maar ik krijg bij deze band hetzelfde gevoel als bij Cheval De Frise.

Ik kan hier erg goed naar luisteren. De eerste twee nummers zijn fietsfavorieten als ik nét even die versnelling hoger moet. Uitstekende hybride van stijlen die welliswaar afzonderlijk niet veel voorstellen maar samen toch méér zijn dan de som der delen

Wat een intense luisterervaring is dit album. Zacht golvende pianomelodieën en sferische gitaarmuren doorspekt met wilde beats.
Laat de term postrock je niet misleiden, want verwacht geen Mogwai o.i.d.
Dit is een wilde rollercoaster ervaring, van rustig omhoog, zo naar de looping, kurketrekker, links/rechts.
Ondergaan!

Weet niet goed wat ik van deze muziek moet vinden. Album kent geen hoogtepunten, maar is ook zeker niet onprettig om naar te luisteren (met uitzondering van Radio Protector, wat een wel erg truttig themaatje heeft). Misschien dat een stukje fietsen de muziek naar een hoger niveau tilt...

Toch maar verhoogd naar 5 sterren. Ken het album nu wat beter, en het behoort zeker tot mijn favorieten ooit! Eergisteren heb ik deze jongens live gezien, en ze waren sterker dan ik had durven hopen. Favoriete nummers zijn momenteel 65 Doesn't Understand You (ook live gespeeld ^_^) en Await Rescue (omwille van de wavy synths), met de coole bassen van Mean Low Water waarschijnlijk binnenkomende op een mooie 3e plaats. De hype van Radio Protector snap'k niet echt.. Heel mooi nummer, maar niet mijn favoriet.

Ik herinner me die gezegende dag nog, dat ik me uit niet te onderdrukken nieuwsgierigheid dit album aanschafte. Binnen de post-rock/math-rockwereld was deze bands naam al meermaals gevallen; een val die bij vele recensenten een diepe indruk achterliet, en waarvan de krater van de allesverschroeiende inslag al snel als "niet te overtreffen" en"meesterlijk" werd betiteld. Het was pas later dat ook de puntjes van kritiek omtrent deze band mijn oren bereikten. Desondanks alles, had ik deze plaat na enkele seconden van vertwijfeling in mijn trotse handen, en stapte ik naar de auto, alwaar ik deze cd oplegde met de bassen op maximum. Zetel achteruit. Ogen toe. Oren gespitst.

Ik herinner me ook nog welk schaduwendal de eerste tonen, en vooral ook de onaardse geluiden die er rond sluimerden, bij me opwekten. Ik voelde de dreiging als een immens donderwolk steeds dichter en dichter komen. Een soort angst bekroop me van alle kanten. Dit lied wierp met haar opbouw paniek naar mijn gezicht, en zodoende doordrong het mijn hele wezen. Uiteindelijk ontaarde de climax -die eigenlijk aanvoelt alsof je de ruis van op een tv-scherm van ver bekijkt; je ziet een grijze massa, maar als je alles gaat ontleden, blijkt het gewoon een verzameling van duizenden puntjes te zijn. Op dezelfde manier vormt elk biepje en bliepje ook de uiteindelijke melodie van het lied- in een doordringende stilte die slechts werd doorbroken door een fragiel piano’tje, waarna ik terug werd geslingerd op de golven van de muziek, die inbeukten op elk aspect van mijn bewustzijn. Een slag in het gezicht, een flinke trap op mijn ziel. En zo raasde deze cd zich in 9 loodzware stappen voort, op zoek naar een sprankeltje hoop.

Van één ding mogen we zeker zijn: dit overstijgt in zijn genialiteit ongetwijfeld het gros van de cd’s die de kapitalistisch gerichte maatschappijen de laatste tijd op de markt hebben gebraakt. Dit is muziek die het menselijke overstijgt. Deze cd is in no time zo weer voorbij, en na een rit op de rollercoaster die 65Daysofstatic wel mag genoemd worden, voelt het alsof je in lijf en leden bent geradbraakt. Alsof er in één oneindige seconde zich de geschiedenis van de mensheid zich voor je ogen heeft afgespeeld. Deze plaat stormt zich een weg doorheen de boxen. Ze raast zich een baan doorheen de kamers die deze muziek vult. Ze dreunt in op elk zintuig van de mensen die deze cd beluisteren.

Dit zijn niet zomaar liederen. Het zijn constructies. Wiskundig uitgedachte formules die zich in muziekvorm hebben omgezet. Hierin schuilt nu juist de kracht en zwakte van dit album, want zoals we allen weten blijft elke wiskundige vergelijking, ondanks het feit dat ze nog zo hard de werkelijkheid beschrijft en zo geniaal is, een dood iets. Leeg. Dat is ook het gevoel dat zich van me meester maakte na een paar keren intensief te hebben geluisterd naar dit album. Het zit zo vernuftig in elkaar dat het soms aanvoelt als de 65Daysofstaticgenerator gewoon à la carte functies schrijft, met de nodige maxima en de nulpunten, maar uiteindelijk niets meer is dan de verzameling van een hoop gegevens. Hoe graag ze ook willen, en hoe prachtig hun pogingen ook zijn, en desondanks de intense schoonheid die ze met deze cd genereren, toch is de computer nooit of te nimmer een substituut voor de menselijke emotie.

Hebben de critici gelijk als ze zeggen dat 65Daysofstatic geniaal is? Absoluut. Zonder twijfel. Hebben de andere critici, die opwerpen dat dit album geen blijvertje is, ook gelijk? Mijns inziens althans wel. Vergelijk het met een goed gerecht: ondanks het feit dat je de ingrediënten ervan eens goed door elkaar klutst, uiteindelijk blijft het eindresultaat slechts de som van de componenten die er in zitten. Wil deze -ik herhaal het: ongetwijfeld geniale!- band niet aan geloofwaardigheid verliezen en dreigen in de zo sterk te vermijden herhaling te vallen, dan zullen ze met heel wat nieuwe waren moeten afkomen, desondanks de sterke kruiding en nasmaak die het gerecht dat 65Daysofstatic heet, nu al heeft.

Inspiratieloze overstuurde nerveus-makende brol!

met het absoluut kutte "radio protector" als triest dieptepunt...

Live in Utrecht:

65 Doesn't Understand You

Radio Protector

Moet me helaas aansluiten bij deze mening hoewel hun recentste album 'Wild Light' wel goed lag bij mij kreeg ik van deze gewoon de zenuwen.

Waarom is ergens de zenuwen van krijgen iets slechts? Van Dillinger Escape Plan word ik ook energiek, maar dat is juist wat er zo tof aan is.

Ergens de zenuwen van krijgen en energiek van worden zijn 2 totaal andere zaken. Muziek die me energie geeft kan ik waarderen maar muziek die me zenuwachtig en nerveus maakt niet. In het beste geval kan je dan spreken van slecht gekanaliseerde energie...

Ja, dat is misschien wel zo, dat het verschillende dingen zijn. Dan maakt muziek mij wellicht niet zo snel zenuwachtig. Ik vind die explosies van geluiden die op dit album zo nu en dan plaatsvinden juist te gek.

Uiteindelijk is het iets louter subjectief; er is ook veel muziek waar andere mensen de zenuwen van krijgen die ik wel graag beluister. Moeilijk te benoemen waarom het ene album wel en het andere niet werkt. Bij sommige muziek waardeer ik dan weer wel explosies van geluid, het belangrijkste bij dit alles is dat het iets losmaakt in je hoofd (een waaier van emoties). En dat verschilt van persoon tot persoon. Toch ook nog even meegeven dat de meerderheid van de muziek die in je top 10 staat of die je beoordeelt met een goede score WEL van alles losmaakt bij mij en wel aangenaam is om te beluisteren dus onze muziekbeleving ligt geen mijlen van elkaar verwijdert. Alleen jammer dat het bij dit album van 65daysofstatic niet gelijk opgaat...