Jason Becker - Perpetual Burn (1988)

Geweldige gitarist, volgens mij een van de beste ooit. Spijtig genoeg werd zijn nog jonge carrière een paar jaar geleden verstoord door ms, en is hij nu verlamd over heel het lichaam. Anders, was hij misschien de grootste ooit geworden

Op 20 jarige leeftijd al getroffen door de zeer agressieve spierziekte ALS tijdens het opnemen van David Lee Roth's A Little Ain't Enough.

Dit album kwam uit in de periode dat Jason nog samen met Marty Friedman Cacophony vormde.

Uitstekend album die zo in het rijtje van Yngwie Malmsteen's debuut past of de eerste twee van Tony Macalpine.

Jason leeft nog steeds, hoewel de ziekte zich al in 1990 openbaarde, wat zeer zeldzaam is voor ALS: Jason Becker

Ik ben naar de A little ain't enoughtour van David Lee Roth geweest en vind het triest dat Jason Becker dit is overkomen, hoe zou het nu zijn?
David,s concert in Ahoy was toen ook zonder Jason formidabel.

Gek is dat, ik was in de veronderstelling dat hij al overleden was... De rest van zijn solo-werk ken ik eigenlijk nauwelijks, maar op deze plaat had hij al een heel mooie eigen stijl naast grootheden als Malmsteen, MacAlpine en Satriani.

Hail to the man...

Een album die al bij het uitkomen een classic was door de prachtige arrangementen, tempo wisselingen en het extreme hoog muzikaal technische niveau.
Jason Becker tijdens de recording sessions van David Lee Roth's album A Lil Ain't Enough getroffen werd door de paralyzing spierziekte ALS en werd daarom live vervangen door 2 andere sologuitarists.

Alle respect voor Jason Becker als persoon en voor zijn vreselijke situatie maar het gaat over dit album... waar ik maar weinig plezier aan beleef, niet geholpen door weeral zo'n typische Shrapnel productie en veel te veel "gitaristisch" vuurwerk dat wellicht de gitaristen onder ons een gevoel van extase bezorgt. Ik beleef er minder plezier aan. Voorkeur gaat nog altijd uit naar een Joe Satriani, die een paar klassen beter is en blijft.

'Altitudes' 'nough said.

Heb net de film 'Not dead yet' bekeken , en moet zeggen dat ik het soms niet droog hield. Wat een relaas en oneerlijkheid bestaat er op deze wereld. Maar nog steeds strijdvaardig en positief die Jason Becker. Wat kunnen daar veel mensen een voorbeeld aan nemen. Petje af voor deze grootmeester die nog steeds componeert via oogsignalen die digitaal worden omgezet naar noten op de computer. Komt binnenkort weer een album van hem uit. Op dit album was ie kwalijk 19 jaar en dan al zo spelen. Een uitzonderlijk talent natuurlijk. Ja , 'Altitudes ' is het prijsnummer op dit album.Maar 'Dweller in the Celler' is ook lekker hoor. Neemt niet weg dat als je van technisch gitaargepiel houd dit een goede plaat is.

Het is ook lastig vergelijken, Becker vs. Satriani - ik zou niet kunnen kiezen, beiden krijgen voor hun debuutplaat vijf sterren van mij (en latere platen van Satriani steeds minder - al ken ik ze niet allemaal). Qua productie weet ik niet precies waar je op doelt, want dit klinkt gewoon als een klok.

De regelmatig weirde, bijna gestoorde shreds op deze plaat zijn trouwens ook vrij uitzonderlijk, zoiets ben ik op geen enkele andere Shrapnel plaat tegen gekomen (hooguit zijn oude vriend / collega Marty Friedman komt in de buurt) - meestal is alles vrij melodieus en klassiek georiënteerd, zo ook hier een goed deel, trouwens.

Overigens is dit een quote van niemand minder dan Joe Satriani die in sticker-vorm op de nieuwe vinyl-uitgave van PB is geplakt (heb 'm zelf voor de goede orde ook maar aangeschaft - zit nog steeds in het plastic):
"Jason Becker put so much energy and passion into every note of Perpetual Burn. It's altogether raw, powerful, technically brilliant and inspiring. An exceptional tour de force!" - en al zou het maar een reclamepraatje zijn, deze is eens helemaal waar.

Docu 'Not dead yet' moet ik nodig eens bekijken.

Het verhaal van Jason Becker blijft triest; de nachtmerrie van elke gepassioneerde muzikant om een ziekte te krijgen waardoor je je passie niet meer kan beoefenen. Dat staat natuurlijk los van de muziek die hij uitbracht, maar hij hoorde bij die eerste golf gitaarvirtuozen uit de jaren 80 die het shred genre op hebben gericht. Yngwie Malmsteen en Joe Satriani waren net wat eerder en je hoort hun invloeden in het spel van Becker terug, zowel compositorisch als qua lead stijl. Toch had Becker een eigen stijl temidden van de overige shredgoden, en zijn spel in het prachtige 'Altitudes' is zijn tijd ver vooruit. Het blijft jammer dat we zijn spel niet meer zullen horen, maar het handjevol albums dat hij met zijn gepiel heeft vereerd is gelukkig goed aan te komen.

Op zich helemaal eens, zij het dat hij indertijd al een andere richting uitging met zijn kort hierop volgende werk, o.a. bij David Lee Roth. Een plaat zoals deze had hij hoogstwaarschijnlijk sowieso niet meer gemaakt - is mijn inschatting.

Maar deze plaat was wel een zeldzame parel tussen het andere Shrapnel volk (niet denigrerend bedoeld).