Peter Hammill - Patience (1983)

Afwisselend album met daarop prachtige ballads in de vorm van Just Good Friends (ook te vinden op de verzamelaar The Love Songs) en lekkere rock-songs.
Vreemd dat deze man toch niet echt weet door te breken naar de liefhebbers.

Ik ben allang gestopt het vreemd te vinden dat een bepaalde band of artiest maar niet wil doorbreken bij het grote publiek...

En ik altijd maar denken dat Film Noir toch zeker hitpotentie heeft. Mocht er ooit een mogelijkheid tot doorbreken geweest zijn dan was dat wel met dit album of met z'n voorganger Enter-K

Weliswaar in een wat gewijzigde vorm: ik geef de voorkeur aan de versie zoals die op The Love Songs staat.

Hoewel ik een fan van Peter Hammill ben, kan ik mij voorstellen dat dit niet iedereen is. Neem nu alleen de hoezen is soms niet om aan te zien. Verder waren de platen (niet cd's) zo slecht dat soms na een paar keer draaien er gaten in vielen.
De tekst vaak handgeschreven is niet te lezen bovendien ook nog wel eens in een slecht te lezen kleur of achtergrond.

Jammer, maar waar.

Zowaar nog sterker dan zijn voorgaande K-group plaat "Enter K". De songs zijn nog compacter, met wat minder conceptuele dingen als "The Great Experiment". Drie live-klassiekers op deze plaat, hoewel ze hier in een nogal 'schaapskleren'-uitvoering te horen zijn, met name "Patient" is geen vergelijk met de dreiging die er live van uitgaat. En datzelfde kan al helemaal gezegd worden over "Traintime". Lijkt me een ideaal vertrekpunt trouwens voor mensen die Hammill willen proberen.

highlights: Comfortable, Now More Than Ever
lowlights: nog niet gevonden

Zoals Aquila al opmerkte is dit misschien wel het beste startpunt voor mensen die Hammill willen gaan ontdekken. Het is waarschijnlijk de meest toegangkelijke Hammill plaat ooit.
De k-group rockt er lekker gedreven op los.

Dit betekent overigens niet dat er sprake is van enige 'uitverkoop' De songs zijn stuk voor stuk uitstekend. Tekstueel is deze plaat voor mij het hoogtepunt uit de hele Hammill carriére.

Al met al een van de meest overtuigende Hammill solo platen. Nét geen volle 5 punten.

Aquila zegt: Ik zou zeggen dat dat geldt wel voor dit hele album. 'Radiovriendelijk' gaat te ver, maar Hammill hoeft via dit album echt niemand met belangstelling voor serieuze popmuziek af te schrikken. En begin dan maar eens met 'Just good friends'; daarmee werd bij mij destijds mijn weerstand tegen die 'moeilijke' Hammill definitief gebroken. Vanaf toen kon ik volmondig beamen dat Peter Hammill 1 van de beste Engelse songschrijvers ooit is en zeker het best bewaarde geheim.

Hoewel ik de albums van Hammill (een selectie althans) chronologisch beluisterd heb vind ik deze een ideale instapper. Samen met Over een van zijn beste tot nu toe. Ik blijf zijn werk met VDGG wel iets meer waarderen...

Bij dit album verzeild geraakt dankzij de - ook al laat ontdekte - podcastserie The Album Years van Steven Wilson en Tim Bowness. Ging in die serie zo vaak over 'The Hamm' dat ik maar eens aan het luisteren ben geslagen, en wat ik tot nu toe hoor vind ik erg goed!