Peter Hammill - Roaring Forties (1994)

Tja, wat moeten we heer nu weer van denken? Na ruim twintig Hammill albums denk je dat je alles toch wel gehoord hebt en ongeveer weet wat te verwachten. Helaas was dit niet hetgene waarop we zaten te wachten. Hammill zit duidelijk zelf ook in een moeilijker periode zo na zijn wervelende veertigste, net zoals de kenmerkende stormen rond diezelfde breedtegraad. De rommelige hoes herbergt een album met een nogal rommelige inhoud. De nogal rauwe productie van met name de sax, maar ook de meeste gitaarpartijen zijn op zijn zachtst gezegd nogal mislukt, alleen het eerste nummer is van standaard Hammill-niveau. Helaas is A Headlong Stretch ook zeker geen Flight II. Wat dan wel weer aangenaam bleek is dat er in de tour van 1998 een waanzinnige live versie van het nummer Gift of Fire/Talk Turkey zat (Patronaat show tenminste). Ongelofelijk was dat dan ineens weer. Echt een muur van geluid, zo had ik Hammill nog nooit gehoord. Niet lang erna ging het Patronaat in een grondige verbouwing... Wellicht staan er meer parels op die live tot bloei zullen komen. Al zijn de kansen daarop niet heel groot meer (zacht gezegd).

highlight: Sharply Unclear
lowlights: Your Tall Ship, You Can't Want What You Always Get

Hammill weer op de proggy tour. Lange complexe nummers. Heerlijk! Ik zou dit eigenlijk heel goed moeten vinden.

Helaas weet het niet echt te overtuigen. Het laatste nummer, your tall ship, is een pareltje. Het eerste nummer is ook sterk. De rest valt echter wat tegen. En inderdaad: A gift of fire wist live wel enorm te overtuigen. Op de plaat klinkt het veel te vlak.

met beide niet eens peter hammil op de proggy tour betekent voor mij puur genieten. Kunst met de hoofdletter K

Van de week nog maar eens tweemaal gedraaid (draai sowieso erg veel Hammill de laatste tijd - zowel oud als recent werk). Het blijft voor mij één van zijn zwakste albums. Proggy is wat mij betreft niet zo'n aanbeveling en 'You Can't Want What You...' is gewoon van zo'n enorme nietzeggendheid. En van 'A Headlong Stretch' sprong alleen het deel 'Backwards Man' er voor mij positief uit. Het slotnummer was eigenlijk best doenbaar in vergelijking daarmee.

Peter Hammill is en blijft voor mij een jeugdheld. Ontdekt in begin jaren 80 toen afscheid werd genomen van de muziek uit de jaren 70. Enkel Peter Hammill was één van de uitzonderingen. Toch bekend geworden met de prog formatie Van der Graaf Generator, werd hij niet zoals zovele andere groepen artiesten afgeserveerd. Dat zat denk ik ook wel in het unieke karakter van de muziek van zowel Van Der Graaf Generator als Peter Hammill. Verder zal in de jaren 80 ook de compromisloze wijze van muziek maken zijn gewaardeerd. In ieder geval in bladen zoals Vinyl en Oor werd met veel bewondering geschreven over deze unieke artiest. Wat misschien ook mee speelde, Peter Hammiil ging (en gaat) zijn eigen weg, zonder rekenschap aan iemand te geven, ook niet aan zijn fans. Hij maakt muziek zoals hij het wil en schrijft teksten die hij van belang vindt. Dat maakt het soms ook wel moeilijk om hem te blijven volgen. Je weet nooit welke kant hij opgaat en is verder reuze productief. IK heb een hele rij platen en cd's van hem, maar echt veel draaien doe ik ze niet.
Deze pas voor drie euro aangeschaft.
Peter Hammill is 40 jaar als deze plaat wordt uitgegeven en hij heeft het over deze mijlpaal en filosofeert zoals gewoonlijk erop los.
Op de Nederlandse site Progwereld stond een leuke recensie. De recensent heeft een beperking en krijgt mede daardoor veel hulp van zorgpersoneel thuis. Hij heeft vaak Peter Hammill op en dat wordt zelden gewaardeerd. Totdat hij deze cd op heeft en nu krijgt hij wel redelijk positieve reacties.
Dat heeft waarschijnlijk te maken dat deze cd voor een Hammiil redelijk toegankelijk is. Sommigen op deze site noemen het 'prog' en misschien zit daar wel een kern van waarheid in. Maar het is dan toch wel prog op zijn Hammills. In ieder geval zijn het bijna allemaal lange nummers en als ik eerlijk moet zijn vind ik het best wel goed. Vaak moet ik een plaat van Hammill heel wat keren draaien voordat het kwartje valt, vaak moet ik me door een aantal ergernissen heen werken, maar hier is dat allemaal niet aan de orde.
Het eerste nummer is echt sterk en daarna wisselt het wel wat, maar nergens zwak. Wat ik zelden bij Hammill heb gehoord bij de langere nummers dat het echt wel een prog benadering heeft, soms flinke stukken instrumentaal, om de beurt een solo. Wel even wennen...
'You can't want what you always get' is natuurlijk een prachtige woordspeling op het nummer van de Rolling Stones en zo zitten er nog wel meer verrassingen op dit album. Het lange nummer Headlong Stretch is een parel(tje).
Fans die houden van de onberekenbare Peter Hammill zullen waarschijnlijk wat teleurgesteld zijn. Maar anderen die soms moeite hadden om alles van Hammill te waarderen en het prettig vonden dat er soms van die mooie gevoelige nummers aanwezig waren zullen dit album waarschijnlijk wel waarderen.
Ik zit er een beetje tussen in, maar merk wel dat ik langzaam wat aan het opschuiven ben naar de tweede groep.