Axxis - Kingdom of the Night (1989)

Wie graag naar Saxon, Judas Priest en/of oude Iron Maiden luistert, zou deze plaat eens moeten checken. Dit debuutalbum van Axxis staat vol met uitstekende ouderwetse hardrock/heavy metal-nummers, met spetterend gitaargeweld, hoog uithalende zang en daarnaast is het glashelder geproduceerd. Werkelijk geen enkel nummer valt uit de toon.

De plaat begint ijzersterk. Na de eigentijdse mid-tempo opener Living in a World, volgt het snelle titelnummer Kingdom of the Night. Deze song zou qua dynamiek en opbouw zo door Judas Priest ten tijde van Painkiller geschreven kunnen zijn, terwijl de vocalen van Weiss nogal lijken op die van Saxon's Biff. Weiss klinkt echter iets scheller/hoger en zijn bereik is ook wat groter dan dat van Biff.

De volgende hoogtepunten zijn het pakkende Never Say Never en de sfeervolle ballad Fire and Ice, die mij erg aan de Scorpions in hun beste dagen doet denken. Axxis weet echter hoe je sterke ballads moet schrijven zonder zeikerig te klinken, in tegenstelling tot veel overgeproduceerde zwijmelballads van de Scorpions zoals Wind of Change en Still Loving You.

Young Gods is wat mij betreft net iets over de top, maar met de pakkende meerstemmige catchy refreinen en de sterke opbouw luistert het wel prima weg en doet het me denken aan Pink Cream 69 in hun beginperiode. Wel typisch jaren '80-hardrock, wat ik in het begin van deze post ook al aanhaalde. Hetzelfde geldt eigenlijk voor For a Song. Bekwaam, compositorisch sterk, maar toch enigszins gedateerd.

De band weet hoe je pakkende, goed in het gehoor liggende melodieën moet schrijven. Ook Love is Like an Ocean is daar weer een voorbeeld van, hoewel ik dit - samen met Tears of the Trees - het minste nummer van het album vind.

The Moon neigt mij iets te veel naar power metal. Just One Night is wat mij betreft het beste nummer van het album. De spelvreugde en dynamiek spatten er haast vanaf en zanger Weiss en de driftig solerende Pietsch zijn weer in absolute topvorm.

Het album wordt passend afgesloten met het felle Kings Made of Steel en een extended versie van Living in a World. Ook hier valt weinig negatiefs over te zeggen, hoewel de power metal invloeden op Kings Made of Steel al hoorbaar zijn. De prachtige gitaarsolo's maken echter veel goed.

Axxis heeft dit debuut naar mijn mening nooit meer weten te overtreffen. De band verschoof steeds meer richting (13-in-een-dozijn) power metal en van de metalroots, zoals die op deze plaat te vinden is, is nog maar weinig overgebleven.

Al met al 4 sterren. Het gebrek aan originaliteit vind ik eigenlijk het enige minpunt op Kingdom of the Night.

Kun je deze met een gerust hart in huis hallen als je al het titelnummer kent en toevallig ook en priestfan bent?

Ja, dan kun je 'm blind aanschaffen. De band heeft wel wat weg van Judas Priest. Persoonlijk vind ik Axxis' gitaarsolo's soms zelfs nog wat beter uitgewerkt.

Oke.

Melodieuze stamperdestamp hardrock met een vleugje metal. De nummers hebben veelal een hoog meezing-gehalte. Waarschijnlijk ging in de studio ook regelmatig de 'wave' rond. De zang klinkt wat nasaal en onplezierig hoog alsof je de elpee per ongeluk op 45 toeren hebt staan.
Groot pluspunt is het gitaarwerk, wat voor mij telkens de hoogtepunten van de nummers waren. De eerste band die in me opkomt als ik dit vergelijk is Pretty Maids vanaf hun tweede elpee.
Bijna een voldoende, maar de zang nekt me. Twee ballades helpen ook niet echt mee.