The Tea Party - Triptych (1999)

Mooiste CD van een zeer goede band!!

ik ben niet zo'n groot bewonderaar van deze band, maar dit album weet me wel te raken. vooral The Messenger vind ik uitstekend, wat ingetogener gitaarwerk maar toch lekker krachtig.

Deze cd heb ik een jaar of wat geleden gekocht maar nooit echt geluisterd.
Nadat ik een paar andere cd's van deze band goedkoop op de kop heb getikt vond ik het wel eens tijd worden om er ook naar te gaan luisteren.

Dit was de eerste cd van the tea party die ik heb gekocht dus het werd ook de eerste die ik ging luisteren en wat een impact heeft deze cd!

De oosterse invloeden zijn op de hele cd aanwezig maar overheersen nergens echt en dat vind ik wel zo prettig.
Je kunt het meer zien als een lekker sausje dat de muziek net een beetje meer 'smaak' geeft.

De zang is ook een pluspunt want het klinkt over de hele cd erg aangenaam.

Mijn eerste kennismaking met deze band is gelijk een positieve. Ik begrijp de link die sommige mensen leggen met top bands als Led Zeppelin.. Ik ga dit schijfje nog een paar keer grijs draaien en dan snel de andere cd's beluisteren!

Jammer wel dat deze band zo weinig reacties krijgt van het grote publiek want ze verdienen zeker meer aandacht.

Waarschijnlijk de cd met de meeste toegankelijke nummers voor het grote publiek. Hij hangt alleen een beetje als los zand aan elkaar. (Iets waar de andere albums geen last van hebben.)

De oosterse invloeden van The Edges of Twilight en de elektronische invloeden van Transmission hebben op een paar nummers na plaats moeten maken voor grotendeels toegankelijkere structuren in nummers als Heaven coming down , the Messenger en de laatste vier.

Dit maakt het album echter niet slecht. De zes boven genoemde nummers zijn zonder uitzondering erg sterk.

Mijn favoriet van the Tea Party blijft echter the Edges of Twilight waar de integratie van de oosterse invloeden in de nummers volledig volmaakt plaatsvond.

Alweer een geweldig album, maar met ietsje meer mainstream rock erop. Maar de composities verliezen niets van hun kwaliteit. Ik heb de "Triptych Tour Edition" versie, een dubbel CD met op CD twee prachtige live uitvoeringen en alternatieve versies.

ja, goeie cd van the tea party , maar niet de beste , ach ja, het ligt in het verlengde maar het nieuwtje is er wat af ,

vond persoonlijk the edges veel beter , ook transmission was iets beter ,

maar is daarvoor geen slechte cd hé, integendeel , prachtige muziek , maar iets minder dan zijn voorgangers !!!

Voor mij het laatste echt goede album van The Tea Party. Hoewel ik Transmission in zijn geheel beter vind, staan hier een paar juweeltjes op: Heaven coming down, Taking me away, These living arms en natuurlijik de cover van Daniel Lanois: The messenger. Gisteravond lekker hard gedraaid en genoten.

Je hebt helemaal gelijk. Het ligt in het verlengde van Edges Of Twilight en Transmission, maar zonder de experimenteerdrift. Spelen op veilig? Of een ultieme poging om door te breken bij het grote publiek?

Toch kan ik hier met veel plezier naar blijven luisteren, het verveelt geen seconde.

Het rustigste en erg poppy Tea Party album. Daardoor ook hun minste.

Niet mee eens, deze is weliswaar de meest poppie plaat maar bevat met o.a. The Messenger, Heaven Coming Down en The Halcyon Days een paar echte Tea Party parels (ofschoon The Messenger een cover is, maar daar hoor je niets van...) maar een veel beter en meer coherent album dan het wat lompe, rechtdoorzee rockende The Tea Party - Seven Circles (2004), waar je een band hoort die het eigenlijk allemaal wel gelooft, bij Triptych was hiervan nog absoluut geen sprake....

These Living Arms is in mijn ogen en oren een klassieker. Na het het wat industriële harde Transmission is deze plaat over het algemeen iets rustiger. Desalniettemin vind het ik zeker geen minder album. De melodieën komen wat mij betreft beter tot hun recht als de band wat ruimte laat voor detail. Dat doet de band dan ook op deze schijf, in het al eerder genoemde; These Living Arms, Heaven Coming Down maar ook Chimera met zijn kamerbrede refrein kunnen mij bekoren. In Samsara worden de altijd aanwezige 'Oosterse' invloeden op een mooie manier geïncorporeerd. Het blijft in mijn ogen een beetje vreemd dat een band als The Tea Party relatief weinig aandacht krijgt op MU. Aan dit puike plaatje zal dat toch niet liggen.

Rond de millenniumwisseling komt de The Tea Party tot zn artistieke hoogtepunt met 2 werkelijk fantastische platen. Van deze 12 tracks ( nr13 daargelaten ) is er maar 1 die matig is ( A Slight Attack ). De rest is van bovengemiddelde kwaliteit waarvan de helft weer in mijn ogen de volle mep aantal sterren verdienen.
Ik noem bv Underground, de combinatie van bijna hypnotiserende heldere gitaarklanken en smerig harde klanken is subliem. Of het overdonderend/meeslepende Samsara met typisch TTP oriëntaalse geluiden.
Hetzelfde geld voor The Halcyon Days maar heeft nog meer diepgang.....geweldig!
Het aangrijpende The Messenger mag dan een cover zijn maar het is zo prachtig mooi vertolkt.......
The Tea Party weet altijd de gevoelige snaar te raken, op dit album meer dan ooit en dat kan mij weer bekoren. Hulde!

Transmission viel mij wat tegen, hoewel ik weet dat ik wat alleen sta in die mening maar dat maakt niet uit. Rond de eeuwwisseling heb ik Triptych aangeschaft en dit is a different kind of cookie. De plaat is minder donker als zijn voorganger maar klinkt ook compacter. Er lijkt wel minder behoefte te zijn om lange uitgesponnen songs te schrijven. Voor mij werkt dat wonderwel. Voor de wat avontuurlijker ingestelde liefhebber zal Triptych wellicht te toegankelijk klinken. Ik kan hier prima mee uit de voeten. Touch vormt een degelijke opener, Underground is wat stemmiger van aard, een prima track. Met The Halycon Days en Samsara put men ruimschoots uit de Oosterse wereld. Dit blijft toch een interessante invalshoek van de band. De afsluitende drie songs vormen wat mij betreft het mooiste wat de heren te bieden hebben. These Living Arms is van een wonderlijke schoonheid, een dergelijke zanglijn en dito arrangement laat mij niet onberoerd. Chimera breekt heerlijk open en Gone is met zijn violen een ingetogen afsluiter.
Triptych vormt voor mij een voorlopig creatief hoogtepunt in de discografie van de band.

Tussenstand:

1. Triptych
2. The Edges of Twilight
3. Splendor Solis
4. Transmission
5. The Tea Party