The Cross - Shove It (1988)

Zeldzaam album van de drummer van Queen. Na het maken van enkele soloalbums besloot Roger Taylor de band The Cross op te richten. Het leuke van de muziek van Roger Taylor is dat hij niet op Queen lijkt. Voor zijn soloprojecten schrijft hij geheel andere nummers. Vaak politiek gericht.

nou niet op queen lijkt, zitten toch regelmatig raakpunten tussen. Neem enkel al Heaven for Everyone welke door Freddy is gezongen en later op het gelijknamige album van Queen is terecht gekomen (met dezelfde zangopname enkel opnieuw ingespeeld). Tekstueel is Roger inderdaad wel wat uitgesprokener als dat Queen is.

Nogal matige start voor deze band die later gelukkig nog 2 betere CD's uitbracht. 'Heaven For Everyone' en 'Cowboys And Indians' vind ik eigenlijk de enige twee goede tracks.

Waardeloze disco-rock, in het verlengde van Hot Space en The Works van Queen.

Zo nu en dan wordt er wel een goede riff gespeeld (Contact, Tightrope), maar dat gerap van Roger hangt me de keel uit.

De twee volgende platen zijn zo ontzettend veel beter, dat ik niet snap waarom het hier zo mis gaat.

Dit zou de derde soloplaat worden van Roger Taylor. Maar hij wilde er mee gaan touren, omdat er met Queen niet zo veel te doen was.
De plaat was eigenlijk al helemaal af en ingespeeld door Roger zelf, met hier en daar wat gastbijdragen van Brian May, John Deacon en Freddie Mercury.

Brian May is met name te horen op Love Lies Bleeding en Freddie op Heaven for Everyone.

Roger Taylor en Spike Edney stelden een band samen, en deze leden hebben schijnbaar ook een paar minieme bijdragen aan de plaat geleverd.
Maar uiteindelijk is toch het overgrote deel door Roger zelf ingespeeld.

Pas met de opvolger van deze plaat is er echt een plaat met The Cross gekomen.

De muziek op deze plaat is erg Queen/David Bowie achtig. Veel synths en drumcomputers en knullige en achterhaalde studioeffectjes.
Toch is er een aantal nummers die echt wel lekker zijn, zoals Love Lies Bleeding, Contact, Love on a Tightrope en Heaven for Everyone.

Gelukkig laat mijn geheugen me niet altijd in de steek. Dit was in mijn herinnering geen geweldig album en dat is het nog steeds niet. Duidelijk de minste van The Cross platen. Hier staan duidelijk mindere en eentonige composities op. Het is toch blijkbaar echt lastig voor Roger om een album lang goede nummers te schrijven.

Deze plaat is niet echt bijster goed, in die zin in dat heel veel van hetzelfde is. Een aantal songs zijn wel erg leuk. Leuk genoeg in elk geval om eens in de zoveel tijd in zijn geheel te draaien. De drums staan ontzettend hard in de mix, en hier en daar lijken ze wel erg uit een drumcomputer te komen.

Puur uit nostalgie draai ik deze regelmatig, maar ik kan me niet voorstellen, dat iemand deze nu zou 'ontdekken' en geweldig zou vinden.