Celtic Frost - Cold Lake (1988)

Deze moet ik toch eens gaan tjekken. Ik ken Celtic Frost alleen van de eerste plaat Morbid Tales. Ik ben wel benieuwd naar Cold Lake, omdat ie zo compleet anders schijnt te zijn

Dit is volgens mij al uit hun Glam dwaling periode, ze zijn overigens wel weer met nieuw matriaal bezig wat weer ouderwets moet gaan klinken.

Dit is inderdaad uit die foute glamperiode. Zo heb ik eens de clip van Cherry Orchards gezien. Het was haarlak en poeder wat de klok sloeg.

Cherry Orchards vind ik een leuke song, voor de rest is deze plaat niet echt spectaculair. Zelfs in glamrock-kringen is dit allemaal al eens eerder (en vooral beter) uitgevoerd. Toch is Celtic Frost een leuk bandje, dat met Monotheist wat mij betreft een van beste comebackplaten op haar naam heeft staan.

Ik ga hierover drie dingen zeggen. Ik hoorde "Human / Intro" en dacht: verrek, ik heb een rapplaat vast. Cherry Orchards valt nog mee. Voor de rest: hoe minder ik het hoor, hoe liever...

Na het geweldige 'Into The Pandemonium' een grote teleurstelling. Slechts enkele sporadische momenten in de muziek herinneren aan de glorie van weleer. Deze cd was hun ondergang. Hadden ze toch beter de in eerste instantie de geplande 'Necronomicon' kunnen maken.
Opvallend op de foto op de achterkant is dat de drummer z'n gulp open heeft. 't is maar dat je het weet...

Een dwaalspoor. Identiteitscrisis. Een (ex?)vriendin die de band deze richting opstuurde, geld. Wie weet wat er allemaal tot Cold Lake geleid heeft. Alles waar de band voor stond is overboord gekieperd.
Toch is er een rare kronkel in mijn brein die tegen mij zegt, dat dit best aangenaam is. Ik kan er best naar luisteren. Zoetsappige hardrock met een twist, zullen we maar zeggen. Verder maak ik er geen woorden aan vuil.

dit is zo'n plaat die ik zo nu en dan eens een kans geef. elke keer weer kom ik tot de conclusie dat het absoluut waardeloos is. het is geen celtic frost zoals we dat gewent zijn, het is geen glamrock. ik kan het hooguit plaatsen in het hokje ongeïnspireerde bagger. 2*

Beste users,

Tijd voor een experiment.

Sluit je ogen en denk aan het allerergste wat je ooit gedaan hebt in je leven...
Focus....

Lukt het al?
Adem uit...

Voel die domme daad... en denk bij jezelf hoe graag je dit terug wilt draaien....
Je zou er alles voor willen doen om de klok terug te draaien. Alles.


Bedankt voor het meedoen.
Ook namens Tom G. Warrior.

In het geval van Warrior is de klok terugdraaien niet nodig. Want van alle reünies ooit leverde Celtic Frost de meest opzienbarende en ook allerbeste.

Toffe plaat. Gewoon heerlijke metal. Inderdaad minder duister hoewel ik toch wel dat typische CF sfeertje proef. Black glam metal.

Als groot glam metal liefhebber kan ik zeggen dat dit zeker geen glam metal is. Althans, niet goed.

Zo vreemd dat een extreme metal band zelfs in de glam valkuil viel. De band ziet er glam uit met hun strakke broeken en haarlak, de cover ziet er ook glammy uit, de titels van nummers zijn stereotiep glam, maar de muziek is een soort mix van thrash en heavy metal. Eigenlijk klinkt elk nummer zowat hetzelfde.

ik denk dat je gelijk hebt. De glam sloeg in de pan qua looks en wat er op het tekstvel te lezen was. Voor de rest horen we een gestroomlijnde versie van wat eens het machtige Celtic Frost was.

Zelf kan ik nog altijd prima uit de voeten met Cold Lake. Het is een beetje een gek ding in het licht van de andere releases maar aan de andere kant vindt met het hier ook oké als acts als The Mars Volta of Steven Wilson met gezapige bubbelgumpop aan komen kakken.

Aangezien ik bij het vorige album aan het schrijven ben hoe slecht Cold Lake is probeer ik het nog maar eens, want de laatste keer is eeuwen geleden. Het valt inderdaad wel mee. Hoewel het zeker een stijlbreuk is zal het waarschijnlijk ook het nieuw aangemeten imago geweest zijn dat mee in de beoordeling speelde. Mijn jongere broer heeft dit nog op vinyl en zei onlangs nog dat het best goed is.

Heb je het optreden in de Hammersmith Odeon gezien? C.F sloeg toch wel echt de plank finaal mis in deze periode hoor, wellicht was het allemaal een grap maar jongens wat was dit slecht. Die "gitarist" ook met z’n "solo’s"

Gelukkig was opvolger Vanity/Nemesis van een heel andere orde

Ja, die VHS heb ik nog wel. Voor mij heeft het wel nostalgische waarde. Ik stoor me niet zo aan die aanstellerige zang van Warrior. Maar het is wel opvallend hoe men zich in andere kringen probeerde te begeven. Daarnaast vond ik het fijn dat er ook gitaristen bestaan wier niveau ik ook zou kunnen benaderen... Tegelijkertijd waren de solo's op Morbid Tales ook al niet zo virtuoos.

Cold Lake an sich blijf ik een prima plaat vinden. Er zit toch een vreemde Frosttint aan. Enfin, dat heb ik al eens een paar keer geschreven.

De solo's op Morbid Tales hebben iets griezeligs, die sluiten wat mij betreft perfect aan op de rest van de muziek.
Dat CF zo'n gewaagde zet, was het een statement of het grote geld (?), durfde te maken met Cold Lake vind ik achteraf gezien heel stoer, ook al vind ik het niet om aan te horen.

Als ik het zo lees in A.M.H. ging het toch om een poging tot meer succes. Het experiment dat op Into the Pandemonium te horen was is inderdaad verdwenen en de rauwe kantjes die Celtic Frost typeerde ook. Zelfs het eerdere grillige bandlogo is nu gestroomlijnd.

Hoewel het minder erg is dan in mijn herinnering en ik gisteren redelijk kon genieten van het aparte karakter dat de muziek heeft, heb ik het toch niet helemaal tot het einde volgehouden. Met de stijl kan ik wel iets maar de nummers lijken niet sterk genoeg om het hele album te blijven boeien.

Een krappe voldoende kan ik er wel aan kwijt, maar de hoge prijzen die men op Discogs voor een exemplaar op vinyl of cd vraagt niet.

Warrior wil deze periode liever vergeten. In de AMH viel wel eens te lezen dat zijn toenmalige vriendin een beetje in die hairscene zat en dat daar de zaadjes liggen voor deze koers. Meer succes dus. Dat mislukte en toen moest het uitgegumd worden. Dat snap ik dan weer niet. Je kunt zo'n periode ook 'ownen'.

Cold Lake, de plaat die bij zoveel Celtic Frost liefhebbers volledig in het verkeerde keelgat schoot.
Dat is ook wel te snappen, van de vuige en technische thrash metal van voorganger Into the Pandemonium, is niet veel terug te vinden.
Het songmateriaal op Cold Lake is vrij doorsnee en de heren leken aan te willen sluiten op de grote hausse aan hairmetal bands, of op zijn minst mee te willen liften in de slipstream van die beweging.
Fischer kan echter nog steeds niet zingen maar zijn zang past vreemd genoeg veel beter in een setting waarbij de songs ontoegankelijk en unheimisch klinken.
Desalniettemin vind ik Cold Lake geen slechte plaat. De band had en heeft toch altijd een eigen signatuur gehad, een nummer als Downtown Hanoi, met de gitaarsolo's die door de song heen gieren, ik vind het eigenlijk best charmant.
Dance Sleazy, de song (en titel) is eigenlijk te fout voor woorden maar de riffs dringen nog best fijn mijn gehoorbuizen binnen.
Een topper is het niet maar als ik de plaat op eigen merites beoordeel vind ik het al met al helemaal niet zo slecht.
Dat het qua songwriting de vergelijking met zijn voorgangers maar ook opvolgers niet kan doorstaan is dan weer een andere discussie.