Ron Boots - Screaming Whispers (1996)

Zo aan de buitenkant maakt dit album van Ron Boots al een prima indruk. Ook de foto aan de binnenzijde is leuk om te zien, wel is het jammer dat men rode letters heeft gebruikt wat de leesbaarheid niet ten goede komt. Maar goed het gaat hier om de muziek en niet de lay-out van het drukwerk.

Met subtiele klanken die wat aan stress doen denken begint dit album. Die spanning wordt goed vastgehouden en is daarmee al een goed visitekaartje van dit album. Langzaam maar zeker wordt er naar iets toegewerkt op de track Screaming Whispers. Wel is het jammer dat het opeens stopt. In Total Silence begint heel toepasselijk in een atmosfeer die aan stilte doet denken. Als daar later wat drumklanken bijkomen bederft dat de sfeer niet. Het versterkt daarentegen de uitgesponnenheid. Tegen het einde aan is daar iets wat me aan opluchting doet denken. Floating Thoughts begint met het geluid van iemand die bezig is op een oude schrijfmachine. Dit wordt mooi ondersteund met golvende en sferische geluiden. Door dit alles lijkt de compositie van korte duur te zijn.

Gibberisch begint wat duister en doet mij een tikje denken aan de soundtrack Wavelength van Tangerine Dream. Als daar later wat stemmen zijn te horen heb ik het gevoel of ik in de tropen ben en een stam bezig zie met een of ander ritueel. Gaandeweg bekruipt mij een gevoel of ik onderdeel ben geworden van het ritueel. Hierdoor zie ik mezelf staan waar ik geestelijk niet ben. De eerste paar tonen van The Return of Beleve brengen mij terug in de tropen. Het is spannend en het is uitkijen geblazen, want het gevaar is overal aanwezig.

Morphing M.O.R.E. is een live-track waarop Ron Boots samenwerkt met Eric van der Heijden. De afkorting M.O.R.E staat dan ook voor Music of Ron and Eric. Het gebruikte ritme op deze track doet wat denken aan Inventions for Electric Guitar van Manuel Göttsching, maar buiten dit om is het een mooie wijdse compositie te noemen waar een lekkere drive in zit. Het einde van deze track gebeurt praktisch in stilte en doet daarmee kosmisch aan. Met Gibberisch in de Party mix komt er dan een eind aan een bijna prima album. Waarom bijna? De composities zijn goed, daar is niets mis mee. Wel had de productie wat helderder gekund. Het lijkt nu wel of er een gipswandje tussen mij en de muzikanten staat.