Angel - Helluva Band (1976)

Jaren '70 hardrock, met bovenal een supergedateerd synthesizergeluid. Maar dat maakt het juist wel lekker...

Nou, jaren 70 hardrockfans als ik namen Angel toen al niet helemaal serieus.

De opvolger van het in 1975 verschenen "Angel" laat het al een lichte verschuiving richting commercie zien.
Aangezien het eerste album slecht verkocht eiste Casablanca Records dat Angel een iets commercielere koers ging varen.
Feelin' right knalt, voor jaren 70 begrippen, nog ouderwets en ook the Fortune is een prachtig sfeervol nummer.
Maar een nummer als Anyway you Want it zou de trend van Angel op de komende 3 studio-albums worden.
Maar om het verhaal te korten; Angel steeg muzikaal eigenlijk nooit richting hemel en stierf in 1980 een stille dood.
Keyboardspeler Greg Giuffria werd later de drijvende kracht achter House of Lords.
De albums Angel, Helluva Band en Live without a Net zijn kort geleden bij BGO Records op cd verschenen.

P.s. Mijn waardering is deels gebaseerd op jeugd sentiment.

Haha, ja... jeugdsentiment... ik kocht deze lp toen ik een jaar of 13 was, Angel zat op Casablanca, Kiss ook, daar was ik natuurlijk grote fan van (welke beginnende mannenpuber niet eigenlijk). Ik vond hem toen erg mooi. Heeft me vast ook aangezet om meer symfonisch getinte platen te kopen, waarbij ik weer ben aabeland bij Frank Zappa en andere muziekjes die ik nu waardeer.

Wat dat betreft heeft deze lp misschien wel meer in mijn leven betekent dan dat ik in eerste instantie vermoedde.

As ik dit echter nu terugluister kan ik er echt niet meer warm of koud van worden, jeugsentiment of niet, derhalve 2,5 ster (en die halve is dan nog echt voor wat ze hebben gedaan voor mijn muzikale ontwikkeling)

Angel werd midden jaren 70 door Kiss bassist Gene Simmons ontdekt, en kreeg kort daarna een contract bij Casablanca aangeboden. Volgens insiders wilde Neal Bogart hier ook de markt voor de liefhebbers van wat zoetere rock aanspreken. Helaas is de band nooit echt succesvol geweest, en was Helluva Band de beste release van het hemelse groepje. Een kruising tussen rock en pop overgoten met een dikke saus synthesizers. Tijdens de glam metal revival van de jaren 80 had deze band misschien nog succesvol kunnen zijn, maar in deze tijd waren er meer (en betere) rock metal bands op de markt zoals Kiss en Black Sabbath. 2,5

Ik. Mijn zusje hield van Kiss.
Fortune is inderdaad wel goed, maar is ook kenmerkend voor het onvermogen van deze band. Het liedje duurt namelijk geen acht minuten, maar net vier en gaat vooraf door langdurig synthesizergedreutel. Het liedje zelf is standaard couplet-refrein. Dat noem ik niet progressief.
Het is waar dat Angel de glamrock/hairmetal van de jaren 80 pionierde. Maar ook in die tijd had de band succes kunnen vergeten, omdat ze veel te weinig goede liedjes schreven en ook niet bijzonder goed op hun instrumenten waren. Alleen Dimino nger met zijn "hemelse" zang springt er uit, al moet de luisteraar wel een extra hoog suikergehalte kunnen verdragen.

Ik heb niet veel op met Angel en vind de latere bands van Greg Giuffria veel interessanter en dan met name House of Lords. Tegenwoordig is Greg eigenaar van een aantal casino's in Las Vegas oa Biloxi Hard Rock Hotel and Casino.

Hard Rock Hotel & Casino Biloxi, MS - hardrockbiloxi.com

Er komt een nieuw album aan zowaar, maar dit album blijft voor hun beste

Eigenlijk is hierboven alles al gezegd over Helluva Band, al kan het geen kwaad om te benadrukken dat Angel in 2019 verrassend goed terugkeerde met Risen.

In 1976 bracht de groep adult oriented rock (voor progressive rock/symfonische rock is het te rechttoe) zoals ik die graag hoor. Je kunt het ook omschrijven als hardrock met heul veul klavieren. Zoals het toetsen-versus-gitaarduel in opener Feelin' Right.
Het lange toetsenintro van The Fortune bevalt eveneens, in de sfeer van Tony Careys klavieren in het intro van Rainbows Tarot Woman. In tegenstelling tot dat nummer toomt Angel na de toetsenbombast in met akoestische gitaar. Dan pas wordt scheurend vervolgd en de pauken die na een dikke vijf minuten opduiken zijn goed getimed.

Dan twee eenvoudiger nummers in de sfeer van party-hardrock'n'roll, waarbij toetsen duidelijk maken dat dit nog altijd Angel is. Ze worden gevolgd door het robuuste Mirrors met een tekst zoals Ronnie James Dio die schreef en de ballade Feelings waar ik niet zo van ben, al past de uitgelaten zangstijl van Frank Dimino (hier als DiMino gespeld) er goed bij: als je iets doet, doe het dan vóluit! Wellicht kan dit fans van het Queen van de jaren '70 bekoren?
Gejaagde rock 'n' roll met de nadruk op gitaar volgt via Pressure Point, Kissachtige hardrock in Chicken Soup dat echter een interessante climax bevat, om met de terugkeer van het Angel Theme te besluiten. Hier in bandversie en langer dan op het debuut.

Voor mij wisselvalliger dan die plaat, nog altijd smakelijk.

Ik vind deze juist consistenter als het debuut.