Gong - Camembert Electrique (1971)

Een absolute prachtplaat, merkwaardig toch dat er nog geen berichten bij staan.
Geen enkele band heeft de “progrock” zo'n brede bedding gegeven als Gong.
In vergelijking met de ‘pothead pixies’ klinken Pink Floyd en King Crimson als een bende ernstige en stramme academiestudenten.

Kijkend naar die titels besluipt me het vermoeden dat deze mensen niet zo vies waren van wat geestverruimende middelen...

Ken de muziek trouwens niet. Is het te smaken als je van prog zoals King Crimson of Soft Machine houdt?

Nou nee niet direct geestverruimende middelen. Dit is Space/Acid Rock op z'n best om zo maar te zeggen, een inspiratiebron voor bands als Ozric Tentacles enz. Nog steeds kan ik genieten van Gong's muziek.

Tropische vis met kaassaus

Dit blijft een van mijn favoriete Gong-albums. Vergeleken met de meer spacey trilogy die hier na zou komen, is dit nog meer rauwe en gecomponeerde prog rock/fusion. Toch zou Gong, Gong niet zijn als over elke noot op dit album geen enorme laag psychedelische space-zalf gesmeerd zou zijn

Dit is een uniek album in de psychedelische periode van Gong. Steve Hillage is hier nog niet ten tonele verschenen, maar niet getreurd: Daevid Allen 'himself' steelt hier de show op zijn scheurijzer, die niet zoals Hillage is verscholen achter allerlei effectpedalen, maar lekker rauw en rock 'n' roll klinkt. Neem nou het tweede nummer 'You can't kill me'. Dit doet me toch wel sterk denken aan '20th century...' van King Crimson. Een gitaargedreven compositie en meteen een van de sterkste nummers van het album met alle elementen van een goede Gong-trip: spacey vocals, gekke drumfills, space-whispering (wat?!) van Gilli Smyth en de sterke sax-gitaar combi.

Dit album is erg jazzy gedrumt en bevat ook enkele blazers-solo's zoals op de andere supercompositie: 'Fohat digs holes in space'. Het begint heel kruipend en vloeiend met allerlei synthesizerloops en gitaareffecten over de rustig trippelende ghostnotes. Dit loopt over in een Coltrane-achtig stukje waarna Allen zijn pop-sensibilties tentoonspreidt en wat psychedelische humor de ruimte in stuurt.

De langere composities worden vaak aan elkaar gebreid door kleine passages (zoals op de andere albums), die niet als onafhankelijke nummers de moeite waard zijn, maar goed bijdragen aan de sci-fi vervreemding die je bekruipt bij een integrale luisterbeurt van 'Camembert Electrique'.

Het album wordt afgesloten met de derde, sterke fusion-compositie 'Tropical Fish: Selene'. Een vis die de geest van de maan blijkt te zijn waar wij met onze geest deel aan hebben. Dit moet onder invloed van wat 'electrische kaas' toch enigzins logischer overkomen Ook hier weer de unieke combi van jazz-rock en space-passages.

Tenslotte dient 'I've bin stone before' vernoemd te worden als het LSD-anthem, zoals er altijd wel eentje uit Allen's geest ontspruit (denk aan 'Prostitute poem' op 'Angel's egg'). Erg mooie combinatie van de 'goofy' stem van Allen en de melancholische saxofoon in begeleidende rol. Jammer van het rommelige einde. Al met al is dit een van de toppers van Gong. En Gong is toch wel een geval apart Deze keer smaakte de tropische vis met kaassaus uitstekend!

heel mooi verwoord, zo denk ik er ook precies over.

Ik denk juist dat de titel zich eerder vertaald naar: Electrische Kaas.

Ik zal deze band 'ns downen..

In het kader van het Rock Album van de Week heeft dit album van het Britse Gong een aantal keren mijn hoofdtelefoon beroerd maar mijn oren niet ontroerd. Ik kreeg een beetje schrik bij enkele hierboven vermelde termen: spacey, druggey, King Crimson, progrock. Ik ben geen fan van King Crimson, laat dat duidelijk zijn maar op een andere plaats, noch van space rock, wel een beetje van progrock en zeker niet als er allerlei chemische substanties aan te pas komen.
Muzikaal kan ik er redelijk weg mee hoewel je niet mag vergeten dat dit bijna veertig jaren geleden werd opgenomen. Ik heb heel veel moeite met de "aard van de zanglijnen": te "far out, dude!" Misschien kan ik dit album beter verteren met een aantal van mijn geprefereerde substanties: Belgische streekbieren. Ik houd u op de hoogte van dit experiment . Momenteel zweeft dit in sferen waar ik niet aan kan.

Wat een bizarre hoeveelheid bandleden heeft Gong in de loop der jaren gekend. Wat zou daar nou allemaal de oorzaak van zijn. Deze plaat draai ik overigens nooit. Niet dat ie slecht is maar je moet er wel voor in de stemming zijn zalkmaarzeggen

Wat blijft "Fohat Digs Holes in Space" toch een briljant nummer. Hét hoogtepunt van de psychedelische prog wat mij betreft.

Kant B is wat mij betreft het geen dat de punten binnen sleept.
Kant A gaat wel maar daar wordt nog gezocht naar het geluid van de band en dat werkt niet altijd even goed, soms zelfs wat irritant.
Die kant wordt gekenmerkt door een rare mix tussen punk, psychedelica en pop.

Kant B daar integen klinkt zoals ze op de volgende platen klinken, erg spacy en dat staat de band het beste. Ik beschouw "Fohat Digs Holes in Space" en "Tried So Hard" als 1 nummer, wat een geweldige trip is dat. Dan heb je net die hele trip van Fohat gehad, dan lijkt er ineens iets uit een ander universum te komen, de stem van Allen.... You Tried so Hard to get there....


4*

Fohat Digs Holes in Space had zo over kunnen lopen in 'Perfect Mystery' op het album 'You'.
Ik moet zeggen dat de 3 volgende albums mij wel een stuk beter liggen.