Gong - Gazeuse! (1976)

zo, tijd voor weer eens war andere muziek

gong

wat is het

geen id, tot nu

iig is duidelijk dat uit die band tenminste 2 supergitaristen zijn voortgekomen

steve hillage
allan holdsworth

vooral die laatste kan mij op dit moment flink bekoren met zijn zeer herkenbare jazzy fusionachtige gitaarspel

ik ga der eens lekker voor zitten, heb het hele ouvre in huis

al lijken de platen uit het begin van de carriere wel wat op absolutel free, net zon waanzin en je vraagt je af waar het in godsnaam naar toe gaat

Holdworth kwam toch eigenlijk uit Tempest voort. Dat ken ik ook niet, maar daar kan verandering in komen.

holdsworth zat in een hele hoop bands en projecten

volgens mij kreegie echt naam bij gong

man, wat een heerlijke plaat is dit toch

wie van jazz/fusion houdt (ik voorheen totaal niet) zit met deze plaat op de eerste rang

unieke band dat gong, want bestond voornamelijk uit losse muzikanten in die band kwamen en gingen en kwamen weer terug en gingen weer en het resultaat is een zeer brede mengelmoes van stijlen en melodieen, in vakmanschap uitgevoerd, allemaal even uniek

(holdsworth is mijn held

Holdsworth speelde vóór Gong nog in Nucleus, Tony Williams' Lifetime en Soft Machine, ook allemaal geen onbekende namen in jaren 70-fusionkringen. Meestal deed 'ie maar op één of twee albums mee voordat 'ie het weer zat werd. 'Bundles' van Soft Machine is wel een aanrader voor Holdsworths vroege gitaarwerk.

Terug naar Gong. Op deze plaat wordt de weg vervolgd die al op de voorgaande lp 'Shamal' werd ingeslagen, dus 'serieuze' jazzrock met veel Zappa-achtige gestemde percussie (vibrafoon, marimba etc.) en zonder druggy meligheid en de 'pothead pixies'.

Op zich een degelijk album, al moet ik zeggen dat ik de vermakelijke flauwekul van de vorige Gong-albums met Daevid Allen ook wel weer een beetje mis.

tis voor mij redelijk nieuw alemaal, holdsworth kend eik alleen van bill broffurd

ik heb me vanmorgen door camambert, peel sessions en shamal geworstelt en daar moet je zin in hebben

deze plaat is werkelijk goeie muziek de fratsen zijn weg

kga later wel wennen aan de fratsenplaten, aangezien ik de fratsen van zappa ook enorm kan waarderen

deze een 5

De volgorde is dus ......, Tempest, Soft Machine en Gong. Alleen is Tempest nauwelijks fusion te noemen, de jazzinvloeden zijn tamelijk spaarzaam en op het podium vrijwel geheel afwezig. Zie de link hier onder.



Dat geloof ik graag, want wie heeft nou van Tempest gehoord? Ik drie dagen geleden niet. Toch is dat niet helemaal terecht. Hun optreden bij de BBC is beslist de moeite waard, zij het dat de muziek aldaar sterk naar hardrock neigt. Zoals bekend is dat voor mij een plus, maar voor de gemiddelde Gong-fan misschien niet. Zie

http://www.musicmeter.nl/album/82830

Zeg nou zelf: Jon Hiseman op de drums, Mark Clarke op bas, dat moet de fan van Allan Holdsworth toch nieuwsgierig maken? Die mag ook de kans niet laten lopen om Holdsworth viool te horen spelen.

ik kom er vanzelf

ik ben begonnen bij green van steve hillage, fantastische plaat, indirect doorgewandeld naar bill brufford, feels good to me, daar ontdekte ik anette peacock, voor mij een van swerelds mooiste stemmen, en nog belangrijker, holdsworth, die op back to the beginning een van swerelds mooiste solos speelde, kwam na enige stilte 4 dagen geleden terecht bij het halve going ouvre, die ik inmiddels voor d 1/4 de heb laten gezondumerd ,surfde door naar kahn en kom vanzelf wel bij tempest

niet alles tegelijk mensen , maar het beloofd wat de komende tijd

als je de history en alle sideprojecten erbijhaalt vanaf het begin boor je een hele nieuwe muzikale wereld aan

een die ik maar al te graag wil onderzoeken, met holdsworth als leidraad want ik ben helemaal gegrepen door het geweldige gitaarspel van de beste man

(over tempest op MM overigens weinig hoogdravends)

god wat een dijk van een plaat toch

hou je van gefreak en gepiel op de meter zonder dat het irritant wordt, en vandaag is voor mij zon dag

zit je met gong goed

kraakhelder en ' vol' geproduceerd trouwens, erg goed geluid voor die tijd

Ben er best benieuwd naar. Holdsworth's werk is op Soft Machine's Bundles ook van een zeer hoog niveau en da's ook uit deze tijd.

Geweldige jazz/fusion-plaat die wat tegen Weather Report en de latere Soft Machine aanleunt maar ook de exceptionele bijdragen van Alan Holdsworth uitgebreid laat horen. De cd gaat in een zucht voorbij met een kwaliteit van de bovenste plank. Ten alle tijden beluisterbaar en een absolute aanrader voor elke jazz of rockfan!

Bij deze prijs ik ook de opvolger Expresso II aan die minstens op hetzelfde niveau zit.

En inderdaad, deze albums hebben, zelfs op de al oude cd-uitgaves, een erg rijke productie.

Dit is echt van een uniek hoog niveau..... .... waarom kende ik dit niet?

Gevonden onder de Kerstboom! Vroeger had ik de LP (kwijt...), nu de CD.
Absoluut meesterwerk, m.i. de beste schijf van Gong. Bij nader inzien een voorloper van Feels good to me + One of a kind van Bill Bruford. Alan Holdsworth soleert als een bezetene.
De relatief lage score op MuMe roept vragen op...

Dat heeft vast te maken met de plotse overgang van gefreakte psychedelica naar dertien in een dozijn fusionrock, waar er destijds veel te veel van waren..

Sorry, maar zo dertien in een dozijn is deze fusion niet.
Maar ik zou dan wel die twaalf andere bands opgesomd zien, want ik zou graag deze bands willen ontdekken.

Boem! Score verhoogd. Doe mij maar de dertien in een dozijn fusion van deze fenomenale band.
Waanzinnig gitaarspel, heerlijk slagwerk, erg gave grooves en schitterende baslijnen.

Ik ken geen andere band die zo mooi vibrafoon, marimba etc. in de muziek verwerkt.

Helemaal waar, dat laatste. In die zin was de door Pierre Moerlen geleide Gong (want daar hebben we het hier in feite al over, al zou de naamswijziging pas twee platen later plaatsvinden) een band met ene vrij uniek geluid. Niks dertien-in-een-dozijn.

Zelf heb ik weinig tot niks met die psychedelische platen waar Gong in eerste instantie beroemd mee is geworden. Pas vanaf You begon ik de muziek van deze band een beetje interessant te vinden. Shamal is achteraf een voorstudie van de richting die deze band op gin, al vind ik daar de vocalen niet erg sterk.

Maar deze, en de door kaztor hierboven al geroemde Expresso II, zijn de toppers in het oeuvre van deze variant van Gong. Waarbij de inbreng van Holdsworth deze net iets boven die andere uittilt naar mijn idee.
Inderdaad, ze werden afgerekend op het verlaten van het psychedelische pad, wat ze veel kritiek heeft opgeleverd, en wat ook hier op MuMe in de score tot uiting komt. Vanaf You is die overgang inderdaad vrij plotseling en vrij drastisch; het is een heel andere band geworden.

Achteraf hadden ze misschien vanaf Shamal voor een andere bandnaam kunnen kiezen, maar dat is een koe in de kont kijken. En of het veel had uitgemaakt voor de uiteindelijke waardering en hun plaatsje in de popgeschiedenis? Waarschijnlijk niet...

Hoe dan ook, deze Gazeuse! nemen ze ons niet meer af. Heerlijke ritmepatronen, lekker melodieus en prachtig van opbouw: hechte, overzichtelijke composities met kop en staart die nergens te lang doorgaan, en dat maak je in de jazzrock wel eens anders mee. Topplaat!

Ik heb op een gegeven moment hier op Musicmeter de twee Gong's uit elkaar getrokken (zie artiestenpagina), zodat beide bands apart beoordeeld kunnen worden.

Dit is gangbaar op internet en onder muziekkenners. Dus dan hoeft deze Gong ook niet afgerekend te worden.