Portugal. The Man - Evil Friends (2013)

Oef vol in de aanval op de radiostations lijkt het wel bij Creep in a T-Shirt.

Dit is wéér een heerlijke plaat van Portugal. The Man, dit keer geproduceerd door Brian Burton (Danger Mouse). Deze band maakt de ene parel na de andere met best wat hitpotentie. Vreemd dat ze nog zo onbekend zijn.

Lekker plaatje inderdaad Ik heb altijd het gevoel dat dit een ideaal bandje is voor festivals, maar ik zie ze er nooit. Tenminste weinig in Europa. Jammer, want het schijnt live ook wel aardig te zijn.

Het blijft allemaal natuurlijk wel meer van hetzelfde, maar het is toch knap hoe snel ze keer op keer goede albums uitpoepen. Deze plaat is wat beter dan de vorige, maar minder dan bijv. het steengoede Censored Colors.

De afgelopen dagen heb ik dit veel in de auto geluisterd en het is echt een prima roadtrip cdtje! Wat Oceanvolta al zegt: best wat hitpotentie. Ik zou dit echt graag op de radio horen, in plaats van de gebruikelijke meuk . Ik vind de eerste helft het sterkste, vaak kom ik niet verder dan nummer 6 omdat ik dan opnieuw begin.

Ik zie net dat ze 15 september in Paradiso staan, eens kijken of dat gaat lukken. De twee keer dat ik ze heb gezien (Haldern Pop 2010 en de Affaire 2009) waren erg leuk!

Zo toegankelijk als dit ken ik ze nog niet. Zal de invloed van Danger Mouse zijn. Luistert makkelijk weg, maar het bevalt me eigenlijk wel want het blijft een bijzondere band die toch steeds weer net iets anders doet dan je verwacht.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Portugal. The Man - Evil Friends - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Wat een ontzettend fijne plaat. Mijn eerste kennismaking met de band waarbij ik me afvraag of ik de laatste jaren onder een steen heb geleefd. Ik zie dat ze al aardig wat platen hebben gemaakt. Ook binnenkort maar eens luisteren dan.

Een producer kan soms een groot verschil maken bij een band. Neem als voorbeeld de Black Keys, die 'vroeger' ruige blues rock speelden. Toen kwam Danger Mouse (de producer) langs, gaf de nummers wat meer body, een minder ruig rammel-geluid en hiermee werden de Black Keys een van de grootste bands ter wereld.
Nu is dit voorbeeld natuurlijk niet geheel toevallig gekozen, want Danger Mouse waagt zich nu ook aan het nieuwe album van Portugal.The Man, het 7e album alweer in 7 jaar tijd. 'Vroeger' speelden ze ontzettend toffe indie pop/rock nummers, dus ik was erg benieuwd welke kant meneer Mouse ze op gestuurd heeft.

En dat is de (nog) meer radio-vriendelijke kant. De psychedelische tinten en rare muzikale sprongetjes uit de vorige albums zijn een beetje verdwenen. Ook lijkt het album meer een verzameling van losse nummers, waar ze in het verleden meer als één geheel klonken.
Maar er zijn ook genoeg vergelijkingen met eerdere albums. Dit nieuwe album is namelijk ook bijzonder fijn om te luisteren! Heerlijke zomerse pop-nummers die allemaal rond de 4 minuten zweven, een zanger met een mooi eigen stemgeluid en de samenzang met de rest van de band klinkt heerlijk. Alle nummers hebben een hele herkenbare sound met veel dynamiek, waardoor ze steeds weer interessant zijn om te luisteren. Naar het einde toe wordt het album iets minder interessant, maar het blijft bovengemiddeld goed.

Meneer Mouse heeft ze dus iets meer radio-vriendelijk gemaakt, zonder het karakteristieke Portugal.The Man geluid te verliezen. Zijn stempel is hier een stuk minder duidelijk terug te vinden dan bij andere bands, wat voor mij een pluspunt is. Hierdoor blijft Portugal.The Man voor mij een heerlijke band om naar te luisteren. Gaan ze hiermee dezelfde route volgen als de Black Keys? Van mij mag het hoor! Realistisch gezien denk ik echter van niet. Daarvoor mist het album nog een echte klapper voor op de radio.

Ik hoor ze toch echt regelmatig op de radio; op Pinguin Radio wel te verstaan. Laat PTM lekker in het alternatieve circuit blijven en niet te veel mainstream. Juist via de Pinguin ben ik overtuigd geraakt van hun singles en ben ik vanmorgen het album eens gaan beluisteren. Ik was er wat huiverig voor omdat ik niet door een eerder album van hen heenkwam. Dit is inderdaad een stuk toegankelijker en ik ben zowaar enthousiast geraakt.

Meerdere luisterbeurten liggen dan ook in het verschiet.

Zo meeslepend en puur als "In the mountain, in the cloud" was, zo overgeproduceerd en poppie is dit album...John Gourley's hemelse vocalen zijn weggedraaid 'ten faveure' van studio wizardry. Dit is niet het album geworden dat Portugal. the man naar de top had kunnen brengen.

Modern Jesus .. blijkbaar heeft 3FM dit al opgepikt. Ik zag het op de playlist al staan.

Interessante verhalen hierboven! Ik vind het juist een stuk lekkerder dan eerder werk, al zal ik nog steeds de hele plaat niet kopen. Alhoewel.... Misschien dan alleen voor Creep in a T-Shirt! Wat een berenummer is dat!!!!!

12 nummers IKEA reclame kan op z'n tijd best leuk zijn. Na een tijdje gaat het me echter vervelen en zie ik alleen maar Billy boekenkasten voor me en niet eetbare lauwe gehaktballen.