Sammy Hagar - Marching to Mars (1997)

Eerste solo plaat van Sammy nadat hij Van Halen verliet. Tevens bevatten een aantal songs een heus Montrose reunietje. Het is bluesy en allemaal erg spontaan. Sammy deed het enige juiste, Van halen de rug toekeren.

Grappig is ook dat Sammy dit jaar $ 80 miljoen heeft verdient volgens de Forbes lijst, terwijl hij geen nieuw plaatwerk en tour heeft gemaakt in 2007. Gewoon een slimme kerel die een Tequila emperium heeft opgebouwd in zijn zo geliefde Cabo Wabo (Mexico).

Lekkere rock met een paar mooie ballads.
Ben sowieso een liefhebber van deze sympathieke man die nog steeds een heel goede en krachtige stem heeft ondanks zn 62 jaar.
Voor mij zn beste album van de voor mij 12 goede albums die ik goed vind van hem.
Zie ook HSAS,Van Halen,Montrose en Chickenfoot met hem.

Sammy zonder Van Halen...het was een behoorlijke schok destijds! Ik kon het maar niet geloven dat Sammy en Eddie zo'n erge ruzie hadden dat samenwerken niet meer tot de optie's behoorde.
Dit album vond ik dan ook helemaal niks in het begin. Pas jaren later ben ik het gaan waarderen. Nu reken ik het tot één van zijn beste solo albums!

Briliante plaat van onze Red Rocker.

"Marching to Mars" is Sammy Hagar's eerste album na zijn al dan niet gedwongen vertrek uit Van Halen. Toeval of niet, er lijken nogal wat verwijzingen te zijn naar zijn periode binnen Van Halen. Sammy lijkt af te rekenen met oud zeer. Songtitels als "Little White Lie", "Would You Do it For Free" en "On the Other Hand" lijken te refereren aan strubbelen tussen hem en Eddie Van Halen. "Marching to Mars" heeft dan ook een serieuzer karakter dan de meeste Sammy Hagar soloplaten. Over het algemeen produceert Hagar party rock & roll, maar "Marching to Mars" klinkt donkerder en zwaarder. Ik moet zeggen dat me dat wel bevalt. Op dit album staan meeslepende rocknummers als "Salvation on Sand Hill" en "Leaving the Warmth of the Womb". Uiteraard ontbreken de mooie rockballads ook niet. Met "Marching to Mars" komt Sammy Hagar met een intens en doorleefd rockalbum op de proppen en het vertrek uit Van Halen lijkt hem dan muzikaal gezien niet te deren.

Precies 10 jaar na Sam's laatste solo album komt Sammy Hagar dan met Marching To Mars. Nadat hij bij Van Halen eruit gevlogen is. Rancuneus als hij was moest het een wereldplaat worden. Hij nodigde een karrevracht aan bekende gastmuzikanten uit ( Slash, Eric Martin, Bootsy Collins en meer) en zelfs de originele bezetting van Montrose kwam voor 1 nummer weer bij elkaar! Het bedoelde nummer Leaving The Warmth Of The Womb is een broeierig nummer over loslaten.
Wellicht mede hierdoor is het een ijzersterke plaat geworden. Alle tracks zijn van constante hoog niveau. Opener White Lie is eigenlijk het enige nummer waar ik kritiek op heb, want zodra het nummer op gang komt en fel van leer trekt is het alweer afgelopen.....
Voor de rest staan er zeer smakelijke diverse nummers op. Zoals het heerlijke lay back funk Would You Do It For Free met de dampende bass van Bootsy. Of de prachtige Ballad Kama voor zijn laatstgeboren dochter. Het logge Amnesty Is Granted staat ook op Meat Loaf's album Welcome To The Neighbourhood uit 1995 waar Sammy de achtergrond vocalen verzorgd. Maar daarop is het in een up-tempo uitvoering te horen wat ik eigenlijk nog beter vind.
Het beste track is voor het laatst bewaart, het epische aandoende titelnummer sluit de boel bijzonder krachtig af.
Hiermee gaf Sammy zijn visitekaartje af en kon hij weer verder als soloartiest maar op geen enkele album hierna kon hij het constante hoge niveau vasthouden als op dit schijfje.

Van tevoren kon je je afvragen of Sammy Hagar met deze eerste soloplaat met dezelfde groep zou spelen als vóór zijn toetreding tot Van Halen. Nee dus, al keert toetsenist Jesse Harms wel terug. Verder de nodige gastmusici, waarover in de berichten hierboven het nodige is geschreven.
Maar vooral de muzikale insteek is anders dan op die rockende soloplaten de jaren '70 en '80, waarvan de laatste dankzij de toetsen enkele aor-invloeden hadden.
Dat de teksten hier en daar reflecteren op het vervelende einde bij Van Halen, is onvermijdelijk. De klap was groot geweest, getuige het interview dat hij aan de Los Angeles Times gaf. De verwijten die vervolgens via de media zijn kant op kwamen, maakten hem nog bozer.

Hagar was er echter niet de man naar om bij de pakken neer te gaan zitten. Hij werkte sowieso vaak aan nieuwe muziek en dat valt te merken aan Marching to Mars, dat al in mei 1997 verscheen, zeven maanden na zijn vertrek.
Hij kopieert dus geen zaken van vorige albums. Zo komt er vijfmaal blues voorbij, al dan niet akoestisch. Het geldt voor de eerste twee nummers, in Leaving the Warmth of the Womb is de groep Montrose herenigd en klinkt wederom blues, de stijl keert terug in het uptempo On the Other Hand het in het lomere The Yogi's So High.
Who Has the Right? heeft iets van de relaxte rock van Bob Seger, funkrock in Would You Do It for Free?, Kama en Amnesty Is Granted zijn rockballades, mijn favoriet Both Sides Now heeft popinvloeden waar zijn stem ook goed mee uit de voeten kan en het titelnummer is een midtempo rocker.

Album Marching to Mars haalde in juni '97 #18 in de Billboard 200, single Little White Lie met een tekst die duidelijk over zijn ex-groepsmaatjes gaat, stond vijf weken #1 in de rockcharts.