Mike Oldfield - Voyager (1996)

Ai, ai, ai, dieper als dit kon hij ook niet zakken. Wat was dit album een afknapper. Het feit dat het nog een 1 van mij krijgt komt door de sterke afsluitende track. Voor de rest gewoon lekker vergeten en nooit meer naar luisteren.

ChrisX, ik raad je aan om toch nog eens te luisteren. Goede muziek moet je nu immers meer dan een keer beluisteren hé.

Ik heb het geprobeerd maar dit is zo in en in slecht, kan er niks aan doen. En dat terwijl ik Oldfield's muziek, met name Hergest Ridge + Ommadawn + Crises + Discovery + Amarok, erg kan waarderen. Die albums zijn toch echt wel zijn kroonjuwelen vind.

En ja, u ziet het goed ik noem Tubular Bells niet want hoewel kant 1 bij vlagen geniaal is, is met name kant 2 eigenlijk helemaal niet zo sterk.

Bewonderenswaardig dat je het probeerde en moedig dat je bij je beslissing blijft. Ik heb er intussen ook naar geluisterd en blijf het mooi vinden, echt waar. Zweverig, romantisch. Ik geef wel toe dat ik de cd vaak als achtergrondmuziek gebruik terwijl ik aan het werken ben, daar is hij ideaal voor. Zo zie je maar weer, meningen verschillen.

Kitschy muzak van de man die de afgelopen 15 jaar het maken van uitglijders tot kunstvorm heeft verheven. Het klinkt allemaal te zoet, te liefelijk, ongepassioneerd en overgeproduceerd. In sommige gevallen maken de melodieën nog een beetje goed.

Wat er aan ontbreekt is (denk ik) afwisseling, opbouwende spanning, vernieuwing en inspiratie........hm, eigenlijk alles dus. O.k., maar even in het straatje leggen van het laatste nummer die ik als enige van dit album beter vind klinken, dan zou het met één dezer ingrediënten toch een alleraardigste Oldfield kunnen zijn.
Één troost: bij Mike mag je er vaak van uitgaan dat na een dip vroeg of laat weer een upper komt. Zo kwam hij bijv. na een poppy eighties plots met Amarok en een mooie tweede Tubulars, genoeg om al het mindere te rechtvaardigen naar mijn mening. Nu heb ik delen van zijn laatste gehoord en ben ik opnieuw door hem verrast door het vele orchestrale. Er is dus altijd wel hoop te vinden bij de beste man.

Volgens mij luistert een aantal mensen hier met zijn verstand in plaats van met zijn hart.

Als er geen spannende modulaties of wendingen in een stuk van Mike Oldfield zitten is het meteen een uitglijder of slap stuk.

Nouja, volgens mij is dit één van de sterkere albums uit zijn jaren 90 repertoire. Een golden decennia voor Mike Oldfield, samen met zijn jaren 70. De sfeer geeft je kippenvel en de melodieën lijken met veel liefde ingespeeld.

Toegegeven, het enige minpunt is dat de beste nummers op één na (mont st michel) allemaal gebaseerd zijn op al bestaande composities. Zijn eigen werk is op dit album eerder filler.

Dat het van mij toch een 4.5 krijgt is omdat de Mike Oldfield opnames van die bekende composities vaak voor mij de mooiste opname is.

ik ben het met jesse gorter de waardering voor dit album is wel ontzettend laag terwijl het erg mooie melodiën bevat. Celtic rain bijvoorbeeld

Mike oldfield leverde met dit album een coherent, maar helaas niet bijster interessant werk af. Ik ben niet weg van zijn new-age periode en de keltische invloeden doen mij ook weinig. Toch staan er een paar mooie stukken op en is hier en daar duidelijk de MO-touch te horen.

Best aardig album van Oldfield. Ik persoonlijk het laatste nummer heel erg mooi gemaakt.
Is wel een hele tijd geleden dat ik dit album geluisterd heb zeg.

.....'Donkere wolken, doordrenkt met mystiek. Windloze zondag, vervaardiger van inner rust, omsluit de gloed van de enkelvoudige toon. Enkelvoudig......eenvoud.'
Inderdaad, zoals gezegd moet je dit meer met je hart luisteren en het verstand even loslaten. Want in de context van het gehele Mike Oldfield-ouvre draagt deze een wat 'makkelijk' karakter, maar daarvan los gezien is het simpelweg mooie rustige muziek.
Deze staat nu aan terwijl het buiten somber en regenachtig is, en ik binnen zit met een kop koffie en een wierookje. Ineens lijkt alles een geheel te vormen en weet ik de muziek te ervaren door het meer te voelen. Het is geen Ommadawn, het is geen Amarok of vergelijkbaar met welk van zijn geniale werken dan ook. Maar nu ik de vergelijking heb losgekoppeld bevalt dit werk me toch eigenlijk prima. Lekker sfeervol dingetje zonder dat het beslag legt op 't gemoed. Misschien dat het daarom kalmerend werkt, ik weet het niet. Maar de drie ster van voorheen schroef ik met klem omhoog naar vier.

Niet bijster innovatief deze met de vele Keltische invloeden wat soundtrackachtige plaat maar wel zeer aangenaam te beluisteren. Hoogtepunt zoals al gezegd het majestueuze Mont St. Michel.

De plaat is wel goed.
Ben niet zo kapot van keltische volksmuziek, maar Oldfield brouwt er iets moois van.

Hij is overigens wel trots op zn bovenlichaam. Ik vind dat die neigingen tot foto's plaatsen van hem in het cd-boekje best beperkt mogen worden. Hij is toch potdikkie geen popartiest?

wel of geen popartiest, dit soort foto's zouden idd verboden moeten worden

Alweer? Laat Steve Howe het maar niet horen......

Dan nog liever Mike

Toch wel een bijzonder geslaagd album van Mike, met als hoogtepunt Mont St. Michel. Ierse invloeden, heerlijk ontspannen muziek...maar onmiskenbaar Mike Oldfield.

Fijn ingetogen New age achtig album met behoorlijk wat Keltische invloeden. Lekker voor op de achtergrond.

Over het geheel genomen vind ik dit(vandaag de dag i.i.g) een saai en gezapig album. Mt st. Micheal overtuigd echter met verve. Het is inderdaad een van de betere nummers die Oldfield opnam in de jaren 90.

Eenheidsworst, Mont St Michel redt deze cd van de ondergang, vandaar nog een 3.

Mike Oldfield vind ik altijd uitblinken in het opbouwen van spanning. Op dit album mis ik dit volledig.
Het is niet eens zo slecht, maar komt saai over.

Ik heb overigens 2 nummers van dit album gebruikt voor een eigen gemaakte vakantiefilm. Daar leent het zich dan weer perfect voor.

VOYAGER (1996)

Mike eert zijn folk roots op Voyager. Het is zijn new age plaat. Alles is zo vlekkeloos ingespeeld. Geen zuchtje rock aan de horizon. De gitaren klinken bijna als synthesizers. Er staan maar vier eigen composities in de tracklijst van tien. Daarvan vind ik Wild Goose Flaps Its Wings de mooiste. Maar ook Mont St. Michel is het ontdekken waard. Het staat wat los van de rest van de plaat. Oldfield wordt geruggensteund door een symfonisch orkest. Voyager was voor mij een teleurstelling omdat het geluid van de jaren '70 en '80 hier helemaal ontbreekt. Vandaag voel ik wel dat deze plaat met eerbied werd gemaakt. Maar draaien doe ik ze zelden.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

Een krappe voldoende.