Gamma Ray - No World Order! (2001)

Met Powerplant en Land of the Free behoort dit pareltje tot de beste albums van Gamma Ray. Er staan nauwelijks nummers op die het predikaat Filler verdienen. Van de bombastische intro tot aan de prachtige ballad Lake of Tears blijft het boeiend. Het had een aantal luisterbeurten nodig voordat ik dit album ten volle kon waarderen, maar nu vind ik het een geweldig album. Hoogtepunten: Dethrone Tyranny, Heart of the Unicorn (met Halfordesque screams!) Heaven or Hell, New World Order, Damn the Machine, Fire Below en de al eerder genoemde afsluiter.

beetje raar om zeven van de elf nummers als hoogtepunt te noemen vind je niet?:P
maar goed het is ook een zeer constant album en ik vind de beste nummers het intro, dethrone tyranny, heart of the unicorn, new world order, damn the machine, o shit daar ga ik ook al!

nee, ik kies voor het intro, heart of the unicorn en damn the machine
4,5 punten

oja, gave cover ben ik vergeten te zeggen!

Gamma Ray heb ik niet zo hoog zitten, maar ze hebben wel een paar geinige albums gemaakt. Deze vind ik sporadisch ok, maar dan moeten het wel vol gas vooruit gaan. De ballad aan het eind vind ik dus niets. Ook is het jammer dat er een nummer met Judas Priest riff wordt vertolkt. De veel subtielere referentie naar Accept is wel geslaagd.

Album begint heel goed. De eerste 5 nummers zijn heerlijke metalnummers, daarna zakt het helaas erg af, maar toch drie sterren.

Deze plaat klinkt om te beginnen erg lekker. Power Metal die je vanaf het begin al fel wakker schud met niet alleen een prachtige intro, maar ook twee nummers die twee andere kanten van het genre laten zien. Dethrone Tyranny en Heart of the Unicorn zijn echt ijzersterke nummers die samen met Damn the Machine mijn heilige drie-eenheid van deze plaat vormen. De rest blijft lekker, maar van écht sterke nummers wordt niet meer gesproken (door mij dan).

Valt me trouwens op hoe zeer Gamma Ray inspiratie op heeft gedaan bij Judas Priest en Halford en niet alleen op deze plaat. Je hoort heel duidelijk gerecyclede Priest-riffs en vocale melodieën langs komen. Mij hoor je overigens niet klagen hoor, ik vind dat juist super vet!

Vooruit dan, halfje erbij...

Ik kan hier best naar luisteren, ook al ben ik geen fan van metal. Het klinkt allemaal best melodieus en niet al te hard. Maar ik vroeg me af: Is deze band nou voor of tegen de Illuminati? De intro en Dethrone Tyranny zijn duidelijk ertegen, maar het nummer New World Order lijkt juist voor de Illuminati te zijn, en het viel mij op dat ze op hun andere albumcovers ook vaak Illuminatisymbolen gebruiken.

Het is één en al illuminatie wat de klok slaat hiero. Kai Hansen is de master of confusion.

Verwarring is van de duivel hè?

Kan ook zijn dat Hansen het zelf allemaal niet meer weet. Met z'n Heaven Or Hell....

Oh ja, het refrein van het titelnummer gaat zo:

This is illumination - we are
We are illuminates - beware
This is illumination - we are
We are illuminates

En de albumtitel luidt: "No World Order

Tja, zeg het maar...

Het zal wel iets beschouwends zijn of misschien is het een verhaal wat zich op het album afspeelt en spreekt Hansen niet altijd voor zichzelf.

"Heaven or Hell" doet me overigens erg denken aan Helloween's "I Want Out", welke ook van de hand van Kai Hansen is.

Als 14-15 jarige puber was ik gefascineerd door het artwork. Het stond volgens mij paginagroot in de Large. Aangezien ik toen nauwelijks bekend was met metal, ging ik steevast voor de grote namen en de mooiste artworks. No World Order was niet te vinden in de platenzaken (en dus kocht ik de andere cd die me ook mateloos boeide: Hammerfall's Crimson Thunder).

Gamma Ray stapt lichtjes af van de richting die de band volgde met Somewhere Out In Space en Powerplant. Het gas wordt weer wat teruggenomen. Het lijkt wat zwieriger te zijn en daarom lijkt het op een terugkeer naar Land Of The Free. Toch vind ik het songmateriaal hier toch net wat beter. Dethrone Tyranny had niet misstaan op Powerplant en ook Solid mag er wezen. Wat er ook gebeurt, het zal altijd wel klinken als Gamma Ray en het is maar goed dat als je de band kan waarderen, ze zelden teleur stellen. Jammer alleen dat dit album zo slecht te vinden is.

Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Heading For Tomorrow
4. No World Order
5. Land Of The Free
6. Sigh No More
7. Insanity And Genius

Waar Land Of The Free en Power Plant nog wel eens strijden om een eerste positie, is No World Order al jaren mijn ultieme Gamma Ray nummer 3. Het album staat vol met toffe songs, maar bevat ook de eerste momenten waarop het zelf-plagiaat van Hansen duidelijk wordt. Heaven Or Hell is zoals eerder opgemerkt gewoon I Want Out en dit gaan we de komende albums nog wel vaker tegenkomen. Toch heeft No World Order een mooie lijst met sterke songs, waarvan slechts twee (Follow Me en Fire Below) net iets minder zijn dan de rest. Dethrone Tyranny, Damn The Machine, Heart Of The Unicorn en Eagle behoren weer tot mijn favoriete Gamma Ray-tracks. Het album strijdt nu een beetje met Somewhere Out In Space om de derde/vierde plaats, aangezien die laatste toch wel beduidend meer spetterde dan ik me herinnerde. Voorlopig geef ik No World Order toch nog de voorkeur.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. No World Order
4. Somewhere Out In Space
5. Heading For Tomorrow
6. Sigh No More
7. Insanity And Genius

Het is vanuit verschillende perspectieven beschreven denk ik.

Meer actueel dan ooit overigens. Als je het eenmaal ziet kun je niet meer terug.

Ik moet de eerste hagedismens nog tegenkomen. Kwestie van eerst geloven en dan zien zeker?

Die ben ik persoonlijk ook nog niet tegengekomen maar een hoop andere gekkigheid al wel.