Jack Bruce / Bill Lordan / Robin Trower - B.L.T. (1981)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Blues
Label: Chrysalis
-
Into Money (2:53)
-
What It Is (3:21)
-
Won't Let You Down (4:22)
-
No Island Lost (3:48)
-
It's Too Late (3:38)
-
Life on Earth (3:38)
-
Once the Bird Has Flown (3:56)
-
Carmen (3:37)
-
Feel the Heat (2:50)
-
End Game (5:10)
0
Mssr Renard
geplaatst: 12 juni 2024, 09:23 uur
Eigenlijk is een Robin Trower-soloplaat en staan Jack Bruce en Bill Lordan op de hoes als sidemen. Op de spindle van de lp staat ook alleen Robin Trower vermeld, alsmede op de spine van de hoes. De grap om de de initialen van het drietal te vangen in een Bacon Lettuce Sandwich ontgaat mij niet. Op Discogs staat deze plaat wel te boek als trio, dus het wat mij betreft wel goed zo.
Het is dan ook de enige plaat die deze drie mannen samen opnamen, al zouden Bruce en Trower elkaar nog regelmatig opzoeken (zoals op de plaat Truce, wat weer een taalspeelsel is).
Over de muziek is niet veel meer te zeggen dan dat het precies is wat je zou verwachten; lekker in het gehoor liggende bluesrock, met stevig gitaarwerk van Trower, stevig drumspel van Lordan en een Bruce die goed bij stem is en lekkere basslicks speelt. Opvallen is dat Bruce maar één song bijdraagt, terwijl de rest van Trower is, met tekstuele bijdragen van Keith Reid (Procol Harum).
De wat korte nummers doen niet af aan het spelplezier en de power. Trower en Bruce lijken voor het genre bluesrock, wat volgens mij rond 1981 niet echt populair was, goede ambassadeurs te zijn. Deze plaat is natuurlijk nog vóór het succes van Stevie Ray Vaughan. Maar in de VS heeft de bluesrock of bluesy (hard)-rock nooit echt problemen ondervonden. In het Verenigd Koninkrijk en Europa was dat toch echt anders, met de komst van punk en new wave.
Ik noemde al dat de wat kortere nummers geen probleem zijn, maar dat komt meer omdat die periode riep om korte songs. Hierdoor zijn er wel wat fade-outs te bespeuren, wat voor een bluesnummer toch wel een zonde is. Verder leunt de plaat wel erg op pop-stuctuurtjes en eindigen veel songs ook met vocal ad-libs, wat echt een pop-fenomeen is.
Het is een prima plaat, en leuk om Bruce en Trower samen te horen, maar echt hemelbestormend vind ik deze plaat niet, en de ballad 'Won't Let You Down' is toch wel erg zoet. De single 'What It Is' is ook echt een popsingle, maar de ballad die ik al noemde had ook zo een hit kunnen zijn.
Op songs als 'Into Money', 'Life on Earth' en 'No Island Lost' hoor je het volle potentieel van deze supergroup. Alleen jammer van de fade-outs (wat mij betreft de grootste zonde uit de muziekgeschiedenis).
Het is dan ook de enige plaat die deze drie mannen samen opnamen, al zouden Bruce en Trower elkaar nog regelmatig opzoeken (zoals op de plaat Truce, wat weer een taalspeelsel is).
Over de muziek is niet veel meer te zeggen dan dat het precies is wat je zou verwachten; lekker in het gehoor liggende bluesrock, met stevig gitaarwerk van Trower, stevig drumspel van Lordan en een Bruce die goed bij stem is en lekkere basslicks speelt. Opvallen is dat Bruce maar één song bijdraagt, terwijl de rest van Trower is, met tekstuele bijdragen van Keith Reid (Procol Harum).
De wat korte nummers doen niet af aan het spelplezier en de power. Trower en Bruce lijken voor het genre bluesrock, wat volgens mij rond 1981 niet echt populair was, goede ambassadeurs te zijn. Deze plaat is natuurlijk nog vóór het succes van Stevie Ray Vaughan. Maar in de VS heeft de bluesrock of bluesy (hard)-rock nooit echt problemen ondervonden. In het Verenigd Koninkrijk en Europa was dat toch echt anders, met de komst van punk en new wave.
Ik noemde al dat de wat kortere nummers geen probleem zijn, maar dat komt meer omdat die periode riep om korte songs. Hierdoor zijn er wel wat fade-outs te bespeuren, wat voor een bluesnummer toch wel een zonde is. Verder leunt de plaat wel erg op pop-stuctuurtjes en eindigen veel songs ook met vocal ad-libs, wat echt een pop-fenomeen is.
Het is een prima plaat, en leuk om Bruce en Trower samen te horen, maar echt hemelbestormend vind ik deze plaat niet, en de ballad 'Won't Let You Down' is toch wel erg zoet. De single 'What It Is' is ook echt een popsingle, maar de ballad die ik al noemde had ook zo een hit kunnen zijn.
Op songs als 'Into Money', 'Life on Earth' en 'No Island Lost' hoor je het volle potentieel van deze supergroup. Alleen jammer van de fade-outs (wat mij betreft de grootste zonde uit de muziekgeschiedenis).
0
geplaatst: 15 augustus 2024, 12:54 uur
Trower heeft Jimi Hendrix nog niet vergeten, want No Island Lost heeft wel erg veel weg van Voodoo Chile (slight return).
* denotes required fields.
* denotes required fields.