Peter Case - Sings Like Hell (1993)

Dit is bepaald niet het beste album dat Peter Case afleverde, maar hoe dat precies komt kan ik lastig onder woorden brengen. Vooral de bluesnummers vind ik niet goed uit de verf komen; naar mijn smaak heeft Case daarvoor niet het geschikte stemgeluid, en dan gaat hij dat compenseren door te veel druk te leggen op de zang. Dat klinkt nogal geforceerd. De aangeklede nummers, met Peter Case op piano, en verder Tony Marsico op bas (Walkin' Bum en Well Runs Dry), Marvin Etzioni, mandoline op How 'Bout You, en Tammy Rogers, viool op Lakes of Ponchartrain en Waltz of the Angels, alsmede twee drummers, vind ik over het algemeen wat aanvaardbaarder. Het kan ook zijn dat het aan de producer ligt (ik vind het geluid van dit album niet zo mooi), of misschien wel aan mijzelf (ik ben een kieskeurige luisteraar, bovendien met goede en slechte luisterdagen).
De twee nummers die mij het best bevallen zijn How 'Bout You van Jesse Winchester en het door Case zelf geschreven North Coast Blues. Resumerend: aardig album, maar wisselvallig wat kwaliteit betreft.

Toch wel een heel fijn plaatje deze. Snap de kritiek hierboven ook wel een beetje. De produktie is af en toe wat schel maar ook niet storend bij ieder nummer. Ik draai dit album graag, ook omdat het puur en ongepolijst klinkt. Alle nummers lijken one-takers. 4 sterren plaat!