Gamma Ray - Power Plant (1999)

Toen ik dit voor de eerste keer hoorde werd ik weggeblazen door de snelheid en de virtuositeit.
Ondertussen is dit soort powermetal al zoveel gemaakt en ben ik het een beetje beu. Niettemin een goeie plaat, met fantastisch artwork.

Zeer sterk album van Hansen en consorten. Ik kan geen slecht nummer opnoemen. Minpuntje is misschien dat er ook geen supernummer opstaat. De kwaliteit is gewoon van begin tot eind erg hoog, zonder de top van Land of the Free te benaderen.

Anywhere in the Galaxy, Razorblade Sigh, Send Me a Sign, Gardens of the Sinner, Heavy Metal Universe, Armageddon zijn voorbeelden van de erg vette nummers op deze plaat.

Het enthousiasme van deze plaat blijft overeeind staan. Deze CD had Helloween moeten maken na de CD's van de zeven sleutels. Kai Hansen doet het dus onder de naam van Gamma Ray en niet verkeerd. Heerlijke uptempo vrolijke metal, waar kwalitatief weinig op is aan te merken.

Ik vind niet vaak een album helemaal goed, er zijn altijd wel één of twee nummers waar ik niets mee kan. Maar op dit album heb ik helemaal niets aan te merken. Heerlijke stevige strakke metal. Waanzinnig hoe ze de dubbelstemmige gitaren combineren met de strakke drums.

alleen die opener kan me echt overtuigen, echt fantastisch. voor de rest vind ik het toch allemaal wat slapjes en met die motormuziek als short as hell en heavy metal universe heb ik zelfs helemaal niets.

ik begin met een 3tje

Wederom een sterk album van Gamma Ray, Helloween in de steek laten is het beste wat Kai Hansen heeft kunnen doen. Een voor een sterke albums. Send Me A Sign is echt een heerlijk power metal nummertje. Zelfs de ietwat foute cover It's a Sin heeft zijn charme.

Gamma Ray vult precies de gaten die Helloween openlaat. De ene keer beter dan de andere keer. Zo vind ik dat Powerplant na het wervelende openingsnummer alweer als een plumpudding in elkaar zakt.
Met het muzikale vakmanschap is niets mis. En hoe Kai Hansen zich als vocalist ontwikkelt, is werkelijk opzienbarend.
Maar composities als Send Me A Sign en Gardens Of The Sinner zijn me te gewoontjes om van een geweldige plaat te spreken. De veelvuldige citaten uit werk van de helden, beginnen dan ook ineens wat te storen.
Wat dat betreft vind ik Land Of The Free en No World Order meer spannende en avontuurlijke nummers bevatten.

Om It's A Sin te coveren is wel een verrassende keuze, maar eigenlijk wijkt het helemaal niet af van het origineel. En de krachtige zang past niet heel goed bij de uitstraling van het nummer. En daarnaast vind ik het opnemen van covers in de reguliere tracklist vaak een beetje getuigen van bloedarmoede.
Behalve als je Led Zeppelin, Johnny Cash of Bob Dylan heet natuurlijk

Ze hadden de cover zo weg kunnen laten, dan heb je nog een album van bijna een uur.

In het begin had ik het ook wat minder met dit album, maar ik luister het op het moment heel graag. 'Anywhere in the Galaxy' is natuurlijk een wervelende opener, maar 'Strangers in the Night', 'Wings of Destiny' en 'Armageddon' liegen er toch zeker ook niet om. Het album heeft een zeer hoog meezingbaarheidsgehalte van een soms bedenkelijke simpelheid, maar toch klinkt het allemaal ontzettend lekker mijns inziens.

Ik had dit album ooit in mijn collectie maar heb het enkele jaren geleden samen met een heleboel ander gelijksoortig metaal weggedaan. Send Me A Sign vond ik wel een lekker nummer en ook de Pet Shop Boys klassieker vond ik niet eens zo slecht. Alleen zakt het niveau na die cover wel als een kaartenhuisje in mekaar.

Dat is het ook. Een lekker album. Maar ik wil toch (voor mijzelf) even wat onderscheid aanbrengen tussen Powerplant en de wat meer avontuurlijke releases van Gamma Ray.

En buiten die cover blijft er weliswaar voldoende muziek over, maar hij staat er en hij verstoort de sfeer, vind ik. Daarnaast vind ik veel nummers nogal inwisselbaar en vandaar dat ik het een beetje armoedig vind.

De nieuwste release('To the Metal!') kan ik ook aanraden trouwens, sowieso voor wie hem nog niet gehoord heeft.

Ook weer zo'n lekkere plaat, met toch hier en daar zijn avontuurlijke kanten.

2€ in de uitverkoopbak bij Mediamarkt.
Voor die prijs kon ik 'm niet laten liggen.
Matig album trouwens.

Zeer sterke plaat. Ik zat te twijfelen tussen een 4,5 en een 4, maar ik vind m toch nét iets te weinig variatie bevatten voor het hogere. Verder is het van begin tot eind lekker het gas erop en zoals Gamma Ray dat doet mag ik dat wel. Een soort Judas Priest meets Helloween en dat in de hogere versnellingen. De refreinen blijven daarbij wel dagenlang door mijn hoofd spoken. Mijn persoonlijke favorieten zijn het knallende 'Anywhere in the Galaxy', het aanstekeleke 'Gardens of the Sinner' en het magnum opus van deze plaat 'Armageddon'. Ook een leuke Pet Shop Boys cover met 'It's a Sin'. Of het albumwaardig is valt over te discussiëren.

Ik geef toe, Land Of The Free en Power Plant strijden bij mij erg vaak om de eerste plaats en dit keer geef ik hem toch (klein verschil maar) alsnog aan Land Of The Free. Power Plant is verder alsnog nagenoeg een perfect powermetalalbum. Er is een glorieuze epic (dit keer aan het einde), razendsnelle krakers (Anywhere In The Galaxy, Wings Of Destiny), een lekkere meezinger (Heavy Metal Universe) en euforische meezingers (Send Me A Sign, Hand Of Fate). Kai Hansen gooit zijn kenmerkende banshee-zang veelvuldig naar buiten, de ritmesectie spettert en de gitaarpartijen zijn om van te smullen. Het is nu even Land Of The Free, maar misschien dat het volgende maand weer omdraait. Ik zou beide albums meenemen naar een onbewoond eiland.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. Somewhere Out In Space
4. Heading For Tomorrow
5. Sigh No More
6. Insanity And Genius

Eigenlijk kan ik het heel kort houden: Powerplant gaat verder waar Somewhere Out In Space ophield. Met hetzelfde gevoel voor snelheid en passie zetten Kai Hansen en co. voort. De meeste songs zijn gewoon weer erg goed. Natuurlijk zal iedereen hier wel een paar favorieten kunnen aanwijzen, en in het geval van Powerplant zullen de meeste stemmen naar Send Me A Sign en Heavy Metal Universe gaan, maar ik denk dat Razorblade Sigh, Gardens Of The Sinner en Wings Of Destiny minstens even de moeite waard zijn. Powerplant heeft geen zwakke broeder als Pray en staat daarom op de eerste plaats voorlopig, maar het verschil is verder minimaal.


Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Heading For Tomorrow
4. Land Of The Free
5. Sigh No More
6. Insanity And Genius