Greg Haines - Where We Were (2013)

Ik ging gisterenavond naar Olafur Arnalds in Eindhoven, niet wetende dat Greg Haines ons eerst een half uur ging opwarmen voor de hoofdact. Het moment dat hij achter de piano plaats nam was dan ook een welkome verrassing!

Hij startte met een mooi, 10 minuten durend piano stuk, maar de set evolueerde in een dansbare, soms tegen techno aanschurende mix van piano, beats en (deels) geïmproviseerde dance. En dat klonk wonderwel erg mooi.

Ik had geluk dat hij deze nieuweling ook al te koop aan bood. De drie kwartier aan muziek zijn niet te vergelijken met zijn drie 'strijker' cd's (Slumber Tides, Until the point of Digressions) maar vliegen voorbij alsof het maar 5 minuten duurt. Sterk, afwisselend en gewoon goed.

Hoor net Habenero voor het eerst. Geniaal nummer zeg. Soort van ambient-techno blend die heel erg lekker uitpakt.

Gedurfd van Greg Haines, maar opnieuw weet hij te overtuigen!

Dit is nu al 1 van mijn favorieten van 2013. Heerlijke tripmuziek, luister-post-avantgarde, after-classical ambient, Doet me denken aan Quench-Exclude, zet op je headphones, sluit je ogen en je bent ergens anders!

In mijn zoektocht naar mooie Ambient achtige electronic stuitte ik op Greg Haines. Dit album als eerste geprobeerd en 'n paar keer beluisterd. Is toch niet helemaal mijn kopje thee. Iets te rustig (chill moet ik dan geloof ik zeggen) voor mij. Ik ben meer gecharmeerd van het soort electronic waarin zo nu en dan wat "heftige" wendingen of stukken inzitten. Nils Petter Molvaer is daar een goed voorbeeld van. Ik weet ook meteen dat het vergelijk tussen beide artiesten volledig mank gaat, maar dan toch. De zoektocht gaat verder.

Until the Point of Hushed Support van Greg Haines is dan weer het tegenovergestelde van "chill". Misschien moet je die maar eens proberen.

Dit is uiteindelijk mijn nr 1 van 2013 geworden. Een album waar ik in het begin niks van moest hebben. Stond ver af van de voorganger. Neigt af en toe naar minimal techno. Beetje bij beetje heeft het me weten te pakken. Ultieme soundtrack voor een zwoele zomeravond. So it goes is haast orgastisch.

Heel erg intense muziek, met name So It Goes. Habenero beiden brengen je in hogere sferen, vooral met koptelefoon op. The Whole is (toepasselijk) het meest volumineus, wat een prachtige geluidsmuur is dat. Hoe is zijn andere werk ten opzichte van dit? Bombastischer?

Het andere werk wijkt hier toch wel sterk vanaf. Klassieke composities. Daar krijgen de tracks veel meer tijd. Langer dan 10 minuten is dan eerder regel dan uitzondering. Bovendien op het gebied van instrumentgebruik gevarieerder.

Slumber Tides is een stuk ingetogener al kennen track 2 en 4 wel een climax die doet denken aan het album waar het hier over gaat. Enigszins vergelijkbaar met Fordlândia van Jóhann Jóhannsson.
Op Until the Point of Hushed Support stapt Haines over van de ambiente naar de orkestrale climaxen. Dramatischer dan de voorganger. Arvo Pärt-achtig.
Met Digressions overtreft hij het voorgaande werk. Voller, afwisselender. De ontknoping van de track Azure is in retrospectief een opmaat voor When We Where.

probeer Ben Frost eens