Boogie Nights (1978)

Ronco dan.
Doken ook altijd op gezette tijden bij de V&D op voor uitverkoopprijzen, meestal 5 gulden.
Ronco is een Engelse en een Amerikaanse tak van. Maakten ook allerhande huishoudelijke troep.
Deze Boogie Nights is Manufactured in Elk Grove Village Illinois en uiteraard een Amerikaanse persing. Altijd te herkennen aan wat vlekkerig vinyl en de plaat is iets slapper waardoor je er fijner mee kon wapperen. Ook nooit helemaal recht. De hoezen zijn doorgaans van wat dikker karton dan bij Europese persingen.

Hier staan 18 nummers op, die steevast snel weggefaded worden, maar toch meteen in elkaar overlopen .
Veel liedjes die we hier niet kennen.
En goede.
Boogie Nights, I Can't Stand The Rain (wat een stem die Precious Wilson), Brickhouse, Dance Dance Dance, I Feel Love en Disco Inferno zijn nog steeds geweldig. Dat is ook het hier onbekende Holiday van Mandrill, een beetje een vreemd funksoul-nummer.
Miss Broadway van Belle Epoque vind ik lijken op Fly Robin Fly, maar dan sneller en OK.
Ook OK zijn Best Of My Love (met E,W & F), Native New Yorker (geen hit hier), You And I van Rick James (ook geen hit hier) en het Theme From Close Encounters (hier ook onbekend).
Twee vreemde eenden hier: Black Betty is natuurlijk een rock-klassieker, maar staat hier op in een versie die afwijkt van zowel de korte als de lange versie van dit nummer. En de Atlanta Rhythm Section (een southern rockgroep, maar Imaginary Lover is geen rocknummer, maar een soort van ballad).
Tavares heb ik teveel gehoord, en de hier weer onbekende Disco Rufus van Stargard, Hot en Len Boone doen aardig mee.
Toch een klein uurtje over het algemeen swingende muziek met meer dan de helft goede nummers.

Ook 3,5 sterren.

Ha, zowaar nog een user die af en toe wel eens verzamelalbums koopt, zowel op LP als op CD. Leuk voor die prima singles waarvan het bijbehorende album tegenvalt, en dat wil in dit genre nog wel eens het geval zijn.
Deze heb ik niet, maar ik schafte vrij recentelijk wel een 4CD-box met de titel Boogie nights aan. Van eind jaren negentig; staat niet op deze site. Zeker nu mensen massaal hun CD's lijken te dumpen, pik ik nog wel eens een verzamel-CD'tje (of LP, mits in uitstekende staat, en bij voorkeur geen K-Tel of aanverwante merken) mee voor een euro bij kringloop of rommelmarkt. Die 4CD-box was zeer de moeite waard, want stond vol met spul dat je op andere verzamel-cd's niet zo snel vindt.

Wat dit album betreft: een stel disco-klassiekers afgewisseld met onbekend werk en inderdaad wat vreemde eenden. Ben zelf een redelijk fan van de Atlanta Rhythm Section, maar wat hun Amerikaanse hit Imaginary lover op dit disco-album doet, is me een raadsel. Black Betty kan ik dan nog een beetje plaatsen, omdat-ie ondanks de harde gitaren wel een disco-achtige beat heeft.
Disco rufus van Stargard is gek genoeg het B-kantje van hun enige grote hit Which way is up. Mandrill is vrij rauwe jam-achtige funk die hier ook een beetje uit de toon valt.

Maar zo gaat dat meestal met verzamelalbums: naast een paar overbekende en doodgecompileerde nummers staan er vaak wat verrassende keuzes op, die soms mee- en soms tegenvallen. En een enkele keer ontdek je er een nieuwe artiest door. Zou in dit geval bij mij gebeurd kunnen zijn met het laatste nummer: Gene Page is de arrangeur van Barry White's Love Unlimited Orchestra en maakte zelf ook een paar soloplaten met orchestrale en veelal instrumentale disco. Ik heb eerlijk gezegd een zwak voor dat soort kitsch en vind dit een geslaagde versie van het bekende filmthema.