Ash Ra Tempel - Friendship (2000)

Luister en geniet, vooral het tweede nummer Pikant vind ik een echte topper van het duo Manuel Göttsching en
Klaus Schulze

Behoorlijk album van het geniale duo, waarin herkenbare klanken van vroeger nog eens heerlijk geproduceerd worden.

Ash Ra Tempel; exponent (en voor mij persoonlijk één van de boegbeelden) van de Krautrock. Begin jaren 70 brachten zij een aantal albums uit, waarop Rock, Avantgarde, Improvisatie, Jammen, Drugs, Zweverig de trefwoorden waren.

Deze Friendship moet je eigenlijk niet willen vergelijken met hun jaren 70 werk. OK, het is dezelfde groepsnaam, maar daar houdt het dan eigenlijk ook wel mee op.

Op dit reunie-album laten ze horen met hun tijd meegegaan te zijn. Geen rock-tracks in de stijl van Amboss of Freak 'n' Roll, geen zweeftapijten zoals Jenseits of Traummaschine. Geen freaknummers beinvloedt door LSD en dergelijke.

Het kost wel wat draaibeurten om dit album te gaan waarderen, als je bekend ben met het 'oude' werk van ART, denk ik.

Op deze Friendship vind je zeg maar een soort samensmelting van Rock en Electronic (en met wat fantasie zelfs invloeden van Dance/Downtempo).
Prachtige toetsentapijten, heerlijk rustige wegtikkende ritmes, en het geweldige gitaarspel van Manuel Göttsching. Soms rustig tokkelend, en soms ook wat agressiever en harder aangezet, zoals in de titeltrack.

Het is wel wat ik zou willen noemen een "moody album", oftewel; je moet er echt voor in een bepaalde stemming verkeren. Lekker lazy, onderuit, en de muziek over je heen laten komen.