Pete Namlook & Klaus Schulze - The Dark Side of the Moog 7 (1998)
mijn stem
8 stemmen
Duitsland
Electronic
Label: Fax +49-69/450464
-
Obscured by Klaus I (5:01)
-
Obscured by Klaus II (7:25)
-
Obscured by Klaus III (19:01)
-
Obscured by Klaus IV (6:37)
-
Obscured by Klaus V (3:44)
-
Obscured by Klaus VI (8:09)
1
geplaatst: 6 maart 2009, 16:40 uur
Hetgeen bij dit deel uit deze bijzondere serie opvalt zijn de namen van de delen. Zelf draai ik met een zekere regelmaat muziek van Klaus Schulze, maar om nu te zeggen dat ik Obscured by Klaus ben voert echter te ver.
En dan de muziek natuurlijk. Met veel laag gaat dit album van start, even bekruipt mij het gevoel of ik in een laboratorium ben beland. Dit is echter van korte duur, want er volgt mooie statige muziek de behoorlijk plechtig klinkt. Deel twee begint met een behoorlijk up-tempo ritme die ik toeschrijf aan Pete Namlook. Even later zijn er geluiden te horen die ook bij Kraftwerk hadden kunnen passen. Maar het is bovenal het ritme wat deze track zo lekker maakt om naar te luisteren. Op deze manier komen we bij het hoofdgerecht van dit album aan. Dit begint behoorlijk statig en komt behoorlijk in de buurt van Farscape. Hier heeft Klaus Schulze duidelijk de vinger in de muzikale pap. Het zit behoorlijk tegen de stilte aan, maar met de ogen dicht en de computer uit zit ik gevoelsmatig aan het einde van het universum.
Na deze fraaie kosmische trip wordt langzaam de landing ingezet en wordt het ruimtelijke met het aardse veruild. Door dit gegeven zit ik op een snelweg waar op lekker wordt doorgereden. Even een tussenstop en dan opnieuw de weg van het leven weer op. Part V begint met tonen die me aan de roemruchte kosmische muziek doen denken van begin jaren zeventig van de vorige eeuw. In gedachte ben ik dan ook bezig op welke plaat dit stuk muziek het beste zou passen in de begindagen van Schulze. Track 6 begint behoorlijk statig en zo is de cirkel weer rond. Heerlijk veel laag, met daar doorheen klassieke en sferische klanken.
Hiermee komt na een kleine vijftig minuten een mooi einde van dit deel uit de serie The Dark Side of the Moog. Waren de lesuren vroeger op de middelbare school zo interesant geweest, dan had ik vast beter opgelet en niet zo vaak uit het raam gekeken. Al met al een behoorlijk album uit deze serie.
En dan de muziek natuurlijk. Met veel laag gaat dit album van start, even bekruipt mij het gevoel of ik in een laboratorium ben beland. Dit is echter van korte duur, want er volgt mooie statige muziek de behoorlijk plechtig klinkt. Deel twee begint met een behoorlijk up-tempo ritme die ik toeschrijf aan Pete Namlook. Even later zijn er geluiden te horen die ook bij Kraftwerk hadden kunnen passen. Maar het is bovenal het ritme wat deze track zo lekker maakt om naar te luisteren. Op deze manier komen we bij het hoofdgerecht van dit album aan. Dit begint behoorlijk statig en komt behoorlijk in de buurt van Farscape. Hier heeft Klaus Schulze duidelijk de vinger in de muzikale pap. Het zit behoorlijk tegen de stilte aan, maar met de ogen dicht en de computer uit zit ik gevoelsmatig aan het einde van het universum.
Na deze fraaie kosmische trip wordt langzaam de landing ingezet en wordt het ruimtelijke met het aardse veruild. Door dit gegeven zit ik op een snelweg waar op lekker wordt doorgereden. Even een tussenstop en dan opnieuw de weg van het leven weer op. Part V begint met tonen die me aan de roemruchte kosmische muziek doen denken van begin jaren zeventig van de vorige eeuw. In gedachte ben ik dan ook bezig op welke plaat dit stuk muziek het beste zou passen in de begindagen van Schulze. Track 6 begint behoorlijk statig en zo is de cirkel weer rond. Heerlijk veel laag, met daar doorheen klassieke en sferische klanken.
Hiermee komt na een kleine vijftig minuten een mooi einde van dit deel uit de serie The Dark Side of the Moog. Waren de lesuren vroeger op de middelbare school zo interesant geweest, dan had ik vast beter opgelet en niet zo vaak uit het raam gekeken. Al met al een behoorlijk album uit deze serie.
0
geplaatst: 1 augustus 2023, 00:47 uur
Ook deze uit de serie is een electronisch album van een behoorlijk hoog niveau, samen met deel 9 de beste uit de serie. Lange mysterieuze maar prachtig ruimtelijke soundscapes die je even doen opveren en de lucht inschieten. Veelal ambient en Spacey, af en toe laat Namlook zich wat meer gelden. Lekkere plaat met ook de grappigste titeltracks. 4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.