Pete Namlook & Klaus Schulze - The Dark Side of the Moog 4 (1996)

Three Pipers at the Gates of Dawn is natuurlijk opnieuw een verwijzing naar het werk van Pink Floyd of een grapje. Als ik zo de tracklist bekijk doet het mij wat denken aan de oefeningen die stonden in het boek Flitsende Toetsen waarin uit de doeken werd gedaan hoe je moest typen.

En dat hebben de heren Pete Namlook en Klaus Schulze dan ook gedaan op de electronica-winkel Hier en daar kregen ze daarbij ook de steun van Bill Laswell. Dit vierde album uit deze reeks begint behoorlijk klassiek met het geluid van vele violen. Daarop zijn wat electronische experimenten te horen. Kortom; er staat wat te wachten op muziek gebied. Spannend is het in ieder geval. Part II begint gelijk goed met een heerlijk tempo wat me het gevoel geeft het gas gaat er op. Hierdoor zit ik alras in een prima sfeer en zie van alles en nog wat aan mij voorbij trekken. Echt zo'n track waar de volume knop in het paarse gebied hoort te staan. En als je net denkt "we weten het nu wel" gooien de heren er een verandering in waardoor je weer helemaal bij de les bent. De dikke twintig minuten vliegen dan als een komeet aan me voorbij. Na dit muzikale geweld valt Part III wat tegen. Wat ik hoor lijkt wel op of iemand een rioolbuis gebruikt als didgeridoo.

Part IV begint erg stil en blijft dat ook. Op part V lijkt het wel of de motor opnieuw wordt gestart. Zware bassen vullen de ruimte. Eenmaal op gang volgt er een best heerlijk ritme wat te vroeg stopt. Part VI doet een tikje Oosters aan en geeft me een gevoel in Azië te zijn bij een ondergaande zon. Een erg mooie verstilde track dus. Met het geluid van een zware gong begint Part VII. De bassen zijn zelfs voelbaar in mijn toetsenbord wat een bijzondere ervaring is. In die sfeer blijven de heren ook gedurende deze track. Op Part VIII gaat de beuk erin en stlzitten wordt wel heel erg moeilijk gemaakt. Veel up-tempo dus en het geluid van een gierende gitaar laten mij even los komen van de materie van alle dag.

Tja en dan is daar veel te snel Part IX waarmee een uur bijzondere muziek in stijl wordt afgesloten. Het begint wat experimenteel, maar is wel nodig om weer op aarde te komen. En dan als grapje die zware gong weer. En na precies een uur zit je dan in de stilte een eind te breien aan een stukje voor de MusicMeter met de vraag in het achterhoofd: "Wat heb ik toch allemaal gehoord?" Desalniettemin een heerlijk album uit de reeks The Dark Side of the Moog.

De sterkste uit een soms wat vervelende serie albums waar je echt van moet houden. En waarom is part 4 de sterkste, dat antwoord is heel simpel het is de meest afwisselende. Neem part 2 dat is de sequencer snelweg van Schulze aangevuld met Namlooks sounds. De rest op het album is boeiend genoeg om een uurtje vermaak te hebben.

Voor deze serie is het zeker niet aan te bevelen ze achter elkaar te gaan draaien. Volgens mij wordt je dan helemaal depri en dat kan toch niet de bedoeling zijn van muziek. Zo begon ik aanvankelijk aan deze serie louter uit nieuwsgierigheid. Maar dat was niet goed. Met ruime tussenpozen is veel beter. Desalniettemin ben ik wel blij dat ik de hele serie sinds kort in huis heb.

ik heb echt zo'n moeite met deze serie.
Ik ben al niet kapot van Pete Namlook zijn muziek, maar hier ging het voor mij toch echt helemaal de mist in.
Ik weet niet meer of ik deze ooit heb gehoord, maar zeker verschillende delen uit deze serie...
Ronduit vervelend...

(en dat terwijl de verwachting zou zijn dat Namlook en ook deze serie erg in mijn straatje zou passen)

Het is een lastige serie. Zelf kom ik meer uit de Schulze hoek en weet van zijn muziek dat het moet groeien. Het is in vele gevallen moeilijk te doorgronden. Enkel bij het album Timewind wist hij mij gelijk te raken en daar vanuit ben ik de muziek van Schulze meer gaan waarderen. De solo muziek van Pete Namlook ken ik nog niet. Toch is voor mij de serie The Dark Side of the Moog wel een boeiende muzikale reis te noemen. Bepaalde albums hadden voor mij ook niet gehoeve en daar ben ik met mijn stem duidelijk in. Te veel bliepjes inplaats van muziek. Mede daardoor is het muziek geworden om spaarzaam te draaien. Of dit over vijf jaar nog de cd-speler in gaat weet ik niet, wel weet ik dat Timewind dat wel gaat. Kwestie dus van afwachten en mijn bevindingen plaats ik dan ter zijner tijd wel op de MusicMeter.

Schulze heb ik zelf ook wel iets van op plaat (zo uit m'n hoofd alleen Dune) en dat kan ik zeker wel waarderen, iig meer dan Namlook zijn werk.
Maar Schulze ano nu zou ik echt niet meer luisteren...dat is voor mij echt jaren 70 en begin 80 muziek.

Ik heb ooit deel 1 gekocht toen het uitkwam vond het toen wel geinig, nu ik er weer eens naar luister is het allemaal nog al stuurloos en te weinig compositie naar mijn menig. Inderdaad heeft Herr Koolman ,imo,nooit iets echt bijzonders gemaakt.

Nee eigenlijk niet, Namlook is gewoon niet creatief genoeg in mijn ogen. Dit 4e deel is de meest afwisselende in de serie, de rest doet me helemaal niets.

Ja, het is een lastige serie van albums, waardoor ik denk dat heren te veel hooi op hun vork namen. Daarnaast de slechte gezondheid van Klaus Schulze en de leg van regulier werk. In een dergelijke situatie kan dan ook niets anders gebeuren dan dat de kwaliteit niet constant is. Als ik de gemiddelde cijfers bekijk hier op de MusicMeter zijn de heren net over naar de volgende klas.

Wat mezelf betreft is de hele serie dan ook teveel van het goede en zou het wellicht beter zijn geweest om bepaalde zaken te redigeren in een compactere vorm. Dit zou dan in mijn ogen betekenen een serie van vijf albums die dan bol hadden gestaan met de nodige muzikale verassingen. Verder heb ik het gevoel dat Pete Namlook teveel de touwtjes in handen had, waardoor er van enige balans in de composities geen sprake is. Ja, en dat is best jammer te noemen bij een samenwerkingsverband die op papier er interesant uitzag. Pionier ontmoet opvolger....