Pete Namlook & Klaus Schulze - The Dark Side of the Moog 1 (1994)

Wat stelt dit allemaal voor?

Dat vraag ik me ook af.

Het is het eerste uit een hele serie albums (waarvan ik dacht dat ze er na nr. 10 mee gestopt waren maar er is een XI in aantocht) waarin ambient-grootmeester Pete Namlook en Klaus Schulze samenwerken. Veel titels op die cd's hebben grappige verwijzing naar Pink Floyd songtitels maar muzikaal heeft het daar dus niks mee te maken. Dit is old-school meets new school elektronische muziek. Soms heel goed, soms wat tegenvallend.

Wat is dit eigenlijk? Dat is helemaal geen gekke vraag. Twee heren die een serie albums maken met titels die erg doen denken aan Pink Floyd. En dan de heren zelf. Pete Namlook die meer uit de hoek komt van de techno en Klaus Schulze één van de uitvinders van de kosmische muziek in de jaren zeventg uit de vorige eeuw. Twee personen dus met een eigen invalshoek op wat muziek is.

Om eerlijk te zijn dacht ik bij de eerste luisterbeurten: Wat is dit dan? Daarna koste het nog de nodige tijd om aan de sound te wennen. In het begin moest ik denken aan een hip restaurant in mijn woonplaats waar hippe jazz was te horen op de achtergrond wat dit helemaal niet is. Het is meer rustige muziek op electronische basis die best aardig is om na te luisteren, mits mijn bui er na is.

Dit eerste deel uit de serie begint met een melding over het e-mailadres van Robert Moog. Vlug hierna volgen sferische klanken die mij het gevoel geven er komt iets erg lekkers aan. Edoch dit laat nog even op zich wachten waardoor ik toch even aan Wish You Were Here van Pink Floyd ga denken, dat begint ook gestaag. Wat later komt er ritme bij die duidelijk meer uit de techno hoek komt dan de kosmische al is het wel gedeisd te noemen. Het roept bij mij wel een beeld om van reizen met weing verkeer op de weg. Alhoewel dat wel prettig doorrijden is had er voor mij wel meer spanning in gemogen. Een rij vrachtwagens inhalen bijvoorbeeld geeft een bepaalde stress die wel lekker is. Dat mis ik hier.

De versilling die track vier brengt is erg mooi en is duidelijk van de hand van Klaus Schulze. Het heeft duidelijk de structuren van zijn kosmisch werk uit de begin jaren. Op track 5 hoor ik voor het eerst wat spanning al begint deze uiterst zacht. Vraag me niet waarom, maar het doet mij wat denken aan een ruimtewandeling. Die rust houdt echter iets te lang aan, waardoor het "gevaar" ontstaat weg te sukkelen. Wellicht mooi als je een paar nachten slecht geslapen hebt, maar voor muziekbeleving is het wat aan de lange kant.

Gelukkig komt er aan het begin van track 6 wat spanning in het verhaal Alleen wordt het hierna opnieuw erg rustig en denk we hebben tot nu genoeg verstilling gehad. Nu even los met de electronica. Niet dat ik wat heb tegen verstilling, maar even wat dynamiek had best gemogen. Het blijft nu te veel hangen in het kosmische en dat hebben we in de jaren zeventig van de vorige eeuw al gehad. Hierdoor ontstaat bij mij nu al de voorspelling dat dit album maar mondjesmaat de cd-speler van binnen zal zien. Jammer en nog net een kleine voldoende waard. De laatste paar wat snellere noten brengen daar weinig verandering in.

Grappig om te lezen hoe muziek op zo'n verschillende wijze ervaren kan worden. Ik ga er van uit dat het dezelfde plaat is, het heeft dezelfde titel, een totaal andere foto op de voorgrond maar met dezelfde en enige tracktitel Wish you were there. Na track 6 is er inderdaad een rustig gedeelte, het geheel komt mij ook erg gedateerd (70'er jaren) over. De plaat is een jaar of 6 in mijn bezit en heeft denk ik 4 maal in de speler gezeten. Het album mist mijns inziens opbouw, een verhaallijn, spanning en creativiteit. Ik kan me niet voorstellen dat je na zo'n plaat tegen elkaar zegt, 'kom we maken er een serie van".