Kevin Ayers-John Cale-Eno-Nico - June 1, 1974 (1974)

Indertijd een legendarisch life-album. Eno opent met 2 vrij swingende blues songs. Cale brengt zijn versie van heartbreak hotel, bekend van Elvis Presley en Nico zingt de bekende cover van The Doors op vrij indringende minimalistische wijze.
Kant B zijn bekende meer toegangelijke nummers van Kevin Ayers met zijn bekende begeleiders Oldfield & Wyatt

Ik heb nu iets met outtakes van ditr album op mijn computer staan, maar is dit album ook van zo'n slechte kwaliteit?

Ik heb dit album op Vinyl en het is van goede kwaliteit

Deze wil ik, waar vind ik die.
Ben zwaar fan van Kevin Ayers en dat ander stelletje lekker ongeregeld neem ik er graag bij!

Brian Eno ziet er nog als een vogelverschrikker uit, en John Cale me zo'n afzichtelijk lang kapsel, bweurk ! haha!

Mààr topmuzikanten zoveel is zeker!

Op Vinyl is deze plaat nog relatief makkelijk tweede hand te vinden En op CD is deze op dit moment bij amazon.de te koop voor euero 24,--

Op deze plaat doen ook Robert Wyatt en de destijds nog relatief onbekende Mike Oldfield mee. Muziek voor volwassende. Absoluut een aanrader!

Wat bedoel je Wel een erg fijne plaat ja.

geen Middle of the Road, niet commerciel, geen music for the kids, geen achtergrond muziek voor de Supermarkt, hier wild niemand de top 10 berijken...Gewoon heel goed muziek. Is ook van toepassing voor alle solo projecte van Kevin Ayers, John Cale, Eno en Nico

Vier van mijn favoriete artiesten op 1 album, maar het geheel is nergens meer (eerder) minder dan de delen. Een beetje rommelig en richtingsloos, maar het ontbeert aan een homogene sfeer. Niet dat het een slecht album is, want de muziek en nummers blijven erg fijn. Maar tikkie teleurstellend toch wel.

Lieve Aquila,
Bedenk wel dat het 1974 is ............. meer dan 35 jaar geleden ...... niemand van deze artisten die dacht aan een commercieel "concept-album" ........... we mogen al blij zijn dat het ooit fatsoenlijk is opgenomen en bewaard is gebleven (vergelijk maar met "Live At Bataclan" van de VU) ............. en verder ...... Kevin Ayers .......... een typische "musician's musician" ..... hij heeft een niet te onderschatten invloed gehad op de Britse, maar ook USA alternatieve en 'sound' zoekende eind jaren 60 ontspruitende muziekscene. Luister naar alles wat hij deed met Oldfield of solo eind jaren zestig en eerste helft jaren zeventig ............ en hoeveel zijn er uiteindelijk nog een beetje te genieten (ok, Pink Floyd tellen we even niet mee)???
John Cale als de inspirator en hoeder van zoveel muziek.
Nico ...... ach, Nico, wat moet je daar nog over zeggen ............

Deze plaat is gewoon een fantastisch document, laten we het daar op houden.

Op papier is dit kwartet wel zo'n beetje de meest geniale combinatie ooit.

Deze plaat heb ik ooit zien liggen in een muziekwinkel uit de buurt, ik heb hem toen niet meegenomen daar heb ik nog steeds spijt van...

Met muzikale in breng van Robert Wyat en Genie Mike oldfield.
Ken jammerlijk deze plaat niet.

Op vinyl is het ook zeker niet onaardig. Toevallig luisterde ik gisteren naar deze plaat, en ik was nogal skeptisch op voorhand, want supergroepen zijn bepaald geen garantie voor succes geweest in de historie van de popmuziek, maar dit is toch een fraaie verzameling 'liedjes'. Vooral de Nico-versie van The End van The Doors deed me wel wat.

De inbreng van die beiden is niet zo heel groot. Althans het is nogal Ayers die de boventoon voert (het hele tweede deel) en daarmee valt de rest een beetje teveel weg.

Jullie maken me erg nieuwsgierig ik ga onmiddelijk naar deze plaat op zoek...

Wat een ijskoud nummer zeg. Die kille na-oorlogse stem van Nico ook. Zeer imponerend. Verder niet heel bijzonder. Ik had het me allemaal toch wat noemenswaardig voorgesteld - wat experimenteler ofzo.

Weet iemand hoe dit tot stand is gekomen eigenlijk?

Het is een registratie van een concert dat plaatsvond op 1 juni 1974

Grote verrassingen:
Eno klonk live net zo goed als in de studio.
John Cale lezing van Heartbreak Hotel evenaart, zo niet, overtreft die van Elvis.
Nico's versie van The End is Grote Kunst, maar ze wist dan ook waar ze het over had...
Niet zo verrassend:
Kevin Ayers' muziek steekt hier bleek bij af.
Op vinyl kom ik aan 5 +1=6:2= ***

Tja, op papier zijn deze namen natuurlijk veelbelovend (vergeet niet dat Mike Oldfield en Robert Wyatt ook meededen). Eigenlijk kon dit alleen maar tegenvallen, wat het ook doet, maar dat wil niet zeggen dat deze live registratie niet de moeite waard is.

Ik heb nergens het gevoel dat ze echt samenspelen. Kant B is eigenlijk gewoon Kevin Ayers solo, maar ook op kant A heb ik het gevoel dat er omstebeurt steeds iemand naar voren geschoven wordt om zijn/haar ding te doen (natuurlijk wel begeleid door de anderen, maar toch...).

Toch blijft er een prima live album over. Eno zingt op het randje tussen zuiver en vals en zingen en schreeuwen, wat een erg vervreemdend, maar beklijvend effect oplevert. John Cale en Nico zetten deze vervreemdende, duistere sfeer voort.

Kant B is ineens veel toegankelijker, waardoor de sfeer ineens doorbroken wordt.

Ondanks alle mankementen vind ik de muziek toch van een hoog niveau. Derhalve geef ik een krappe 4*.

Klopt, is ook mijn grootste bezwaar

En dat is ook waar. Maar van een hecht album en enige energieke live-sfeer is geen sprake.

Inderdaad een mooie combinatie op papier en een must voor iedere Cale, Nice en Ayers fan. De combi!

Eigenlijk valt de plaat erg tegen. Eno bakt er eigenlijk niets van en schreeuwt maar wat, de productie is mat en de stem ligt ver op de sachtergrond.
Cale komt langs met 1 nummertje en de uitvoering is oke, ik heb geen idee wat zijn bijdrage is bij de andere nummers. Nico doet wat je van haar verlangt maar weet het nergens angstangjagend of ijzig te maken, het blijft een beetje in het dof klinkende geheel hangen.

Kevin Ayers zet dan wel zijn beste pootje voor, hij kiest welliswaar voor poppy materiaal, maar omstreeks 1974 was de hoge hoed met fratsen eigenlijk ook al afgezet.
'Cofessions of Dr. Dream' was net uit en Ayers stuurde al aan op het mainstream album 'Sweet Deceiver'. Niet slecht, maar geen avant-gardistisch hoogte punt. Wat hij jaren eerder wel zo uit de hoed toverde.

Zijn werk klinkt hier het meest overtuigend en is het beste uitgevoerd, toegangkelijk of niet. Dat is ook te merken in zijn aandeel, er staan maarliefst 5 nummers van zijn hand op. Daar valt wel wat voor te zeggen.

Maar een unieke gebeurtenis, dat zeker. Ik twijfel tussen 3,5 of 4 sterren.

6 jaar na dato weet ik er wat meer van.

Island, het label dat in de jaren '70 reggae aan blank publiek wist te binden (en andersom), had ook ander soort muzikanten onder contract, die ze meer bekendheid wilde geven middels dit concert.
Zie de vier "acts" hierboven vredig tezamen, Eno had zijn haar nog, Nico had er juist de peroxide uitgewassen en Ayers en Cale lijken wel verliefd. Maar dat was maar schijn.
John Cale, getrouwd met Cynthia Wells, oftewel miss Cinderella, voormalig lid van de beruchte groupiesgroup "The G.T.O.'s", was er (ja, op die eerste junidag!) achter gekomen dat Ayers die nacht in het hotel waar allen verbleven zijn vrouw had verleid, of zijn vrouw Ayers, dat kan natuurlijk ook (in elk geval verviel ze in recidive, of anders gezegd: in een oude gewoonte).
Met die kennis hoor je een wèrkelijk gepijnigde Cale in zijn bloedstollende versie van Elvis' "Heartbreak Hotel", wetende dat Ayers tussen de coulissen stond.
"The bugger in the short sleevs fucked my wife, did it quick and split." zou Cale later dichten.
De hoesfoto was natuurlijk vóór het concert genomen, maar jaren later, toen Cale het sprookje met miss Cinderella allang had beëindigd, is het tussen de twee nog goed gekomen.

Dat de datum zo prominent in beeld kwam, lijkt me te wijzen op het feit dat het om een soort benefiet-/huldeconcert ten voordele van Robert Wyatt kan gaan . Deze viel namelijk net 1 jaar eerder op 1 juni 1973 uit een raam en liep zijn verlamming op.

Ayers kende Wyatt van hun gezamenlijke periode in Soft Machine en had in de lente net The Confessions of Dr. Dream and Other Stories ingeblikt. Op het donkere titelnummer zingt ook Nico mee. Nico zelf had net The End afgewerkt en die was geproduced door John Cale, een gabber uit de Velvet Undergroundperiode. Ayers en Brian Eno waren rond dit moment aan het werk aan een music/spoken word album Lady June's Linguistic Leprosy.

Het was dus een soort ons-kent-ons, dat tegelijkertijd ook een ferme showcase was voor Island Records waar allen onder contract lagen.

Indrukwekkende live registratie van de unieke samenwerking van deze vier grootheden, met als hoogtepunten Cale's desperate uitvoering van Hartbreak Hotel die dwars door de ziel snijd, en de ijzingwekkende uitvoering van This is the End van The Doors door ijspegel Nico, die ook is om de kouwe rillingen van te krijgen..
De relatief wat vrolijker noot word verzorgd Door Kevin Ayers, hoewel die teksten over het algemeen ook vrij depri zijn.

Ps: track 6 moet natuurlijk Shouting in a Bucket Blues zijn.

Ik heb die LP eens cadeau gedaan aan een vriend. Vandaag nog eens geprobeerd maar het lukt mij niet. Wat een chaotisch gedoe. Ik hou wel wat van avantgardistisch gedoe maar dit is er wat over. Gelukkig red Ayers de boel wat.

Een plaat die ik al heel lang ken. Allemaal grootheden van toen al zitten ze wel in dezelfde hoek. Niet alles is even sterk en een echt samenhangende plaat is het ook niet. Maar het concert zal toen vast grote indruk gemaakt hebben. Mijn favoriet blijft de versie van The end door Nico. Die is heel overtuigend gebracht tijdens dit concert. En ook de andere cover, terwijl ik helemaal geen liefhebber van covers ben, Heartbreak hotel is ook uitstekend te verteren. Maar dan heb je voor mij ook al gauw de hoogtepunten van de plaat gehad.

Inderdaad voor de oorlog had ze nog een veel warmere stem. Ze was toen 1 jaar oud.