Spirit - Spirit (1968)

Prettige 70's rock met symfonische trekjes. Mooi gearrangeerd en met genoeg verrassende wendingen om te blijven boeien.

Fresh Garbage werd door Beck en William Orbit omgebouwd tot een hit voor zangeres Pink. Misschien ook wel het beste nummer van de plaat.

Jay Ferguson zingt de woorden Fresh Garbage waarna een "echo" het van hem overneemt met "shit shit shit". Briljante vonst van het soort wat ik na de 60s nooit meer terug gehoord heb, helaas ....... Mechanical World is voor mij het nummer waar het echt om draait op deze plaat. De dreiging druipt er af en die dubbel opgenomen gitaar partijen van Randy California zijn klassiek.
Taurus zou door Jimmy Page "geleend" zijn voor het intro van Stairway To Heaven maar dat vind ik toch nog steeds minder overtuigend pikwerk als Dazed And Confused ( zie Jake Holmes )

Let op #4 Taurus: it's... a stairway to heaven! Jawel, overtuigend jatwerk, maar ontegenzeggelijk in de overtreffende trap gejat.

Bij Fame liggen de eerste vijf (5!) samen voor nog net onder de 18 euries!

Ambitieus psychedelisch album. De creativiteit van Spirit is bijzonder groot, maar dit album is soms wel wat rommelig en inconsistent.

Wat betreft 'Taurus': Jimmy Page heeft het stuk verbeterd en er een wereldnummer omheen gebouwd. Ik vind dat alle eer voor 'Stairway to Heaven' Page toekomt.

Ik draai van deze nog wel eens kant 1(vinyl) in z'n geheel
Dat is t/m nr6 Straight Arrow.
Daarin zit geen enkel zwak moment !
Zeer gevarieërd, zeer oorspronkelijk.
Hippy, Rock en zelfs Jazzy bij vlagen.
Mooie samensmelting van sferen.
Onvoorstelbaar dat gitarist Randy California hier nog maar 16 jaren oud is !
Zwaar onderschatte band.

Mooie (bewuste?) woordspeling: in de 'overtreffende trap'.

5,5 sterren voor een fantastische kant A, 3,5 voor kant B die ik soms langdradig vind.

Gitarist Randy was pas 16 toen deze plaat werd opgenomen. Erg creatief geheel, veel gefreak, maar grotendeels sfeervol gefreak.

Geweldig afwisselende plaat en zeer goed gespeeld. Lekkere composities ook.

Prachtige plaat van deze voor mij onbekende band. Alleen de bonusnummers hadden voor mij niet gehoeven. In een tijdsbestek van 15 minuten krijg je dan voor de tweede maal het nummer Elijan voorgeschoteld en dat is toch wat te veel van het goede. Overigens ben ik het eens met de reacties waarin de a-kant fijner wordt gevonden dan de b-kant. Het begin van het album is wat toegankelijker.
4* voor deze nummer 33 in de 100 Greatest Albums of 1968 en 51 in de chart over 1968 van Best Ever Albums.
.

Dit eerste album van Spirit was bij mij niet meteen raak - ik luisterde er zo'n 24 jaar geleden naar, toen de eerste 4 albums geremastered op cd verschenen - en eigenlijk viel pas onlangs het kwartje. Voor mij is dit echte luistermuziek - deze keer over de speakers, want met een hoofdtelefoon werkt het dan (voor mij) weer niet. Het album moet je als geheel beluisteren - losse tracks werken minder goed - en dan blijkt wel hoe mooi alles in elkaar steekt. Het zijn goede composities (songs kun je ze nauwelijks noemen) die vooral gedragen worden door het inventieve spel van gitarist Randy California en John Locke op toetsen (ik neem althans aan, dat hij de meeste partijen speelt) is ook nauwelijks te missen.
Alleen jammer van die mislukte halve drumsolo van Ed Cassidy in Elijah, dat al gevaarlijk dicht in de buurt van een "jam" komt. Maar verder een uitstekend album. Benieuwd hoe de overige Spirit-albums in mijn bezit gaan bevallen.

Het openingsnummer en Mechanical World zijn fantastisch, maar de overige tracks willen niet echt landen bij mij, ook de lange afsluiter (ik heb al boeiender jams gehoord). Zeker een toffe plaat, maar voor mij geen topper.

3,5 sterren

Vergeet zeker niet dat meestersingle I Got A Line On You ook uit 1968 stamt, al werd het bijhorende album pas in '69 uitgebracht, AOVV