Ram Jam - Nouvel Album 1994 (1994)

Nog geen reacties hier? Niet verwonderlijk, want dit is tamelijk obscuur. Ik had hier zelf ook nog nooit van gehoord, maar kom hier terecht vanwege het lelijke hoezen-topic, waar deze afbeelding uiteraard een ereplaatsje kreeg. De enige vermelding op Discogs is trouwens de Franse CD-uitgave op het Scorpio-label van de onlangs overleden Henri Belolo. Die wist kennelijk ook niet wat-ie ermee aanmoest en noemde het simpelweg 'Nouvel album 1994'. Met een andere hoes, maar die is nauwelijks fraaier...

Wat is dit in vredesnaam? Is dit het 'long lost' derde album van de band die ooit een eenmalige wereldhit scoorde met hun cover van Leadbelly's Black Betty? Het is een raar twijfelgeval. In de Wiki-entry over de band wordt dit - voor wat het waard is - inderdaad zo genoemd, al heeft de band dan wel enkele bezettingswijzigingen ondergaan. Enkele? Zeg maar gerust dat de hele band vervangen is, want die gastjes ogen veel te jong om deel te hebben uitgemaakt van de originele band van twintig jaar eerder.

Je komt er weinig over tegen op internet, maar de weinige sporen leiden toch vooral naar ene Don Chaffin, die op zijn eigen website vrolijk vermeldt dat-ie ooit leadsinger was van Ram Jam. Maar het lijkt er meer op dat het handige producersduo Kazenetz-Katz (ook verantwoordelijk voor de productie van de eerste twee Ram Jam-albums, maar vooral bekend als producers van bubblegum-pop uit eind jaren zestig en begin jaren zeventig) in 1994 een nieuwe band samenstelde onder de oude naam om nog één keer te kunnen incashen op het aanhoudende succes van die ene hit.

Verdomd, het hele album staat zowaar op YouTube. De nogal onvolwassen teksten gaan voornamelijk over één onderwerp (je kunt wel raden wat) en muzikaal klinkt het als een goedkope (letterlijk, ook productioneel) poging om een brug te slaan tussen de toen al enkele jaren uit de tijd zijnde hair metal en wat modernere dance- en hiphopbeats. En Lonely days van de Bee Gees wordt hier omgetoverd tot een glamrocknummer, met tenenkrommend resultaat.
Jammer, want op zich hoor je dat deze jongens best wat kunnen; het gitaarwerk is op sommige momenten heel aardig en Don Chaffin kan heus wel zingen en krijsen in de beste glam-metaltraditie. Nou alleen nog een paar behoorlijke nummers schrijven...

Kortom, uiteindelijk is de muziek net zo slecht en amateuristisch als het hoesontwerp. Kan ik eindelijk weer eens een 1 uitdelen Snel vergeten, deze curiositeit uit de krochten van de pophistorie. Een rake analyse (en de enige recensie die ik op internet kan vinden) vind je hier.

Na het lezen van de review van gaucho en alsook de review van de link, uiteraard nieuwsgierig geworden.

Soms wil je gewoon grager een vreselijke plaat horen, dan goed voor je is. Zo slecht dat het goed is, hoop je dan op.

De ellende met dit soort kak is dat het zo catchy is, je het niet meer uit je hoofd krijgt.

Deze plaat is met stip de slechtste plaat ooit. Iets minder slecht dan Vanilla Ice, omdat er hier en daar een gitaarsolo voorbij komt. Het zijn wel lelijke gitaarsolo's maar toch. Het allerlelijkst zijn toch de drums, de zang, de composities, de productie, en de schreeuwrige, infantiele koortjes.