Peter Hammill - Enter K (1982)

De ballad Don't Tell Me is veruit het mooiste nummer van dit album.
Ik vind Hammill in dit soort ballads ook op zijn best.
De rest van de cd bestaat uit Bowie-achtige rock. De sax irriteert me soms een beetje (iets wat ik op andere albums ook wel had en daardoor voorlopig even terzijde heb geschoven).
Maar hoe dan ook wel weer een uitstekend album van Peter Hammill.

Eindelijk een album uit de 80's dat niet gedateerd klinkt. Het heeft wel die 80's sound maar de Hammill sound blijft overeind. Dit smaak ik wel

Lang geduurd voordat deze op CD verscheen. Gelukkig werd deze stomme hoes vervangen, hoewel het eigenlijk geen steek beter werd (de mijne is roze). Paar heftige nummers (met de K-group - een gouden zet!) met perfect ritme en brute gitaar. Maar vooral de vocalen zijn sterk met enkele pakkende refreinen (zowaar). Niet perfect, maar zeer de moeite waard. Ook ooit gecombineerd uitgegeven met het vergelijkbare "Patience" dat zelfs nog wat beter is. Accidents (het beste nummer wat mij betreft) kreeg later een briljante live-uitvoering in "The Union Chapel" met Guy Evans.

highlights: Accidents, Don't Tell Me
lowlight: Happy Hour (waarom komt dat live zo vaak voor??? en vindt iedereen dit blijkbaar wél een goed nummer???)

Ja waarom is Happy Hour een goed nummer ?, wat mij betreft met afstand het beste nummer van deze album (vinyl).
Eerlijk gezegd weet ik het niet, misschien door de gedreven tekst en het daarop volgende refrein "Show me the way to the Happy Hour"
ondersteund door gitaren.

Ken je de live uitvoeringen (bijv. van "Roomtemperaturelive"? Wat mij betreft stukken overtuigender dan deze studio versie. Het nummer leent zich uitstekend voor een onbehouwen live versie.

Aquila,

Nee, ik ken geen enkele live uitvoering van PH.
Helaas, want ik denk inderdaad dat dit nummer zich uitstekend
voor een live versie leent. Hoe onbehouwener hoe beter.

Pas vele jaren later vond ik het ineens een geweldig nummer,
waarom dat me dat toen niet opviel weet ik niet.

ik heb de heer Hammill zeker 7 tot 8 x live gezien , 1 keer met VDGG en telkens was het hartverscheurend goed , en ik bedoel hartverscheurend letterlijk , was hij nu alleen of met een band , hij gaat door merg en been , het was soms zo erg dat ik mijn emotie's niet kon bedwingen na een concert , toen ik eens met een vriend een pint wilde drinken na het concert kon ik in het eerste halfuur geen woord zeggen of ik barstte in tranen uit , wel dat zijn emotionele concerten !!!!!

En is er nog een link met het album "Enter K" ? (niet dat het ontwara is wat je schrijft - al werd ik nooit zo overmand door emoties).

Met Enter-k heeft Hammill zijn sounds gemoderniseerd. Overduidelijk new-wave elementen zijn in de muziek verwerkt. Toch is de oude bezieling en intensiteit gebleven. Bij 'boze' rockers als Paradox Drive en the Great experiment is het optimaal uit je dak gaan. Hoogtepunt vind ik zelf het vrij bizarre geluidexperiment Accidents.

Kant 2 vind ik, ondanks het prachtige Don't tell me, toch beduidend minder dan de eerste helft.

Net als bij Patience verwerkt Hammill hier duidelijk New-waveinvloeden in zijn muziek. Dat doet hij met verve. Enter K is een van zijn beste albums mijn inziens!

Misterfoolzegt:
Of misschien moeten we wel stellen dat Peter Hammill aansluit in het rijtje Bowie, Reed, (Iggy)Pop en Big Star als zijnde de wegbereiders van de New wave?
Enter K is (evenals Patience) vanwege de relatieve laagdrempeligheid zeker een aanrader voor wie Hammill nog niet goed kent, maar er nieuwsgierig naar is.