Duncan Sheik - Phantom Moon (2001)

Voor wie van Nick Drake houdt is dit zeker een luistertip. Een echte herfstplaat (voor het hele jaar door) vol Ingetogen breekbare liedjes. The Winds That Blow en A Mirror in the Heart zijn echte pareltjes.
De stem van Duncan Sheik is heerlijk warm en wat lager en voller dan die van Drake. De vergelijking gaat niet echt op, maar het geeft toch een idee.

Hier zijn luisterfragmenten te horen.

In tegenstelling tot voorganger Humming heeft Phantom Moon mij nooit in zijn greep gekregen. Bij de fans van Sheik behoort deze worp echter in zijn algemeen tot de favoriete platen. Hoewel vanuit stilistisch oogpunt Humming en Phantom Moon maar weinig van elkaar verschillen ervaar ik de laatste als ontoegankelijk en mis ik een beetje de grote lijnen in de nummers en hierdoor houdt het mijn aandacht niet vast. De songs zijn zeker niet slecht, A Mirror in the Heart is zelfs een pareltje, maar als geheel blijf ik moeite houden met Phantom Moon, hoewel ik de plaat diverse malen de kans heb gegeven mij te overtuigen doet het dat niet. De opvolger van dit album; Daylight zou dat gemis goed maken.